Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Халтон-Аугтон – Англияның Ланкастер қаласының шығысында, Лун өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан азаматтық приход және сайлау округі. Басты елді мекен – батыста Халтон ауылы, немесе Лун өзеніндегі Халтон, ал приход шығысқа қарай Аугтон шағын ауылына дейін созылады. Ол Ланкашир графтығының Ланкастер ауданында орналасқан және 2001 жылы 2360 адамды құраған халқы қазір 2227 адамды құрайды.
Halton with Aughton is a civil parish and electoral ward located 3 mile (5 km) east of Lancaster, England, on the north bank of the River Lune. The main settlement is the village of Halton, or Halton on Lune, in the west, and the parish stretches to the hamlet of Aughton in the east. It lies in the City of Lancaster district of Lancashire, and has a population of 2,227, down from 2,360 in 2001.
Хальтон
Халтон негізінен заманауи тұрғын үйлерден тұрады, олардың арасында 17- және 18-ғасырларда салынған бірнеше ғимараттар кездеседі. Мұнда бастауыш мектеп, пошта және басқа да жергілікті сервистер бар, соның ішінде өте сәтті қоғамдық орталық та бар. Ауыл жаңа Хейшам-М6 тас жолының шетінде орналасқан. Халтон теміржол станциясы ауылдан өзеннің қарсы жағында, тар ақы төлемелі көпір арқылы байланыстырылған. Станция 1966 жылы жабылды, бірақ станция ғимараты мен платформаның бір бөлігі Ланкастер университетінің қайық үйі ретінде сақталған, ол бір кезде қолданыстан шығарылған "кішкентай" Солтүстік-Батыс теміржолының орнында салынған велосипед жолының қасында орналасқан.
Halton consists primarily of modern housing, amongst which can be found a number of 17th and 18th century buildings. It has a primary school and there is a post office and other local amenities including a very successful community centre. The village is on the edge of the new Heysham to M6 Link Road. Halton railway station was on the opposite bank of the river from the village, linked by a narrow toll bridge. The station closed in 1966, but the station building and part of one platform survive as the Lancaster University boat house, that sits beside the cycle path that was once the now disused "little" North Western Railway.
Тарих
Халтон Нормандық жаулап алудан бұрын король Гарольдтың бауыры граф Тостигтің иелігіндегі маңызды англосаксондық поместьесінің орталығы болды. 19 ғасырдағы тоқыма фабрикалары бір кезде Лун өзенінің қуатын пайдаланды. Касл төбесіндегі жер жұмыстары 11 ғасырдағы нормандық мот және бейли қамалының іздерін көрсетеді. Сент-Уилфрид шіркеуінің қорымында 1000 жылдан астам бұрын викингтер жасаған деп саналатын Халтон кресі тұр. Халтон қамалы Халтон ауылының ішінде орналасқан. 11 ғасырдың соңында осы жерде мот және бейли қамалы салынған болуы мүмкін. Дегенмен, Халтонның маңызы 12 ғасырда Ланкастерге назар ауысқанда жоғалды және Халтон қамалы тастап кетілді. Қазір тек жер жұмыстары ғана қалды, ол жеке меншікте және қоғамдық өту құқығы жоқ. Халтон үйі Халтон поместьесінің бір бөлігі болды және 1930 жылдары бұзылғанға дейін бірнеше ғасыр бойы Лун өзенінің жағасында тұрды.
Halton was the centre of an important Anglo Saxon manor held by Earl Tostig, the brother of King Harold before the Norman Conquest. The 19th century textile mills once harnessed the power of the Lune. Earthworks on Castle Hill show evidence of an 11th century Norman motte and bailey castle. In the churchyard of St Wilfrid's Church stands the Halton Cross believed to have been carved by Norsemen over 1,000 years ago. Halton Castle was situated within the village of Halton. It is likely that a motte and bailey castle was constructed on the site in the late 11th century. However Halton's prominence was lost in the 12th century when favour shifted to Lancaster, and Halton Castle was abandoned. Only earthworks now remain and it is privately owned with no public right of way. Halton Hall was part of the Manor of Halton and stood for several centuries on the banks of the River Lune before being demolished in the 1930s.
Өнеркәсіп
1752 жылы M6 тас жолының Foundry Lane көшесімен кесісетін Cote Beck өзенінің жағасында көмірмен жұмыс істейтін қорыту пеші салынды, ал 1755 жылы Halton Furnace Company оны Leighton және Caton Forge-дегі пештермен бірге басқарды. Бұл пештерде шойын өндірілді. Пештің камерасына көмір, әк тас және кен салынып, сумен итермеленетін үрлегіштер арқылы төменнен ауа үрленіп, жалын тұтандырылды. Балқыған темірдің (1530°C) температурасы жоғары болды және ол "шойын төсегіне" ағызылды. Аптасына 20 тонна шойын өндіріліп, бірнеше апта бойы үздіксіз жұмыс істеуге болады еді. 3,5% көміртегі бар шойын, содан кейін балқыту пештерінде карбонизацияланып, көміртек пен кремнийді кетіру үшін тазартылды. Шаферлік пеште металл қайта қыздырылып, содан кейін балғамен соғылып, майлы темірге айналдырылды. Халтон өзенінде екі балқыту пеші болды: жоғарғы пеште алты су доңғалағы, екі тазарту және екі шаферлік пеш болса, төменгі пеште иіліп, көтерілетін балға болды. 1800 жылға қарай кокс пештері көмір пештерінің көп бөлігін ығыстырды, бірақ Халтон 1845 жылға дейін жергілікті қажеттіліктерді қамтамасыз етіп келді. Қазірде көруге ештеңе қалмады. 18 ғасырда өзен жағалауындағы балқыту пештері мен екі сумен қуатталатын мақта фабрикасының (Forse Bank mill (1744) және Low Mill) құрылысымен байланысты қарқынды өнеркәсіптік қызмет болды. Қазірде бұл орындардың көбі жойылды. Forse Bank mill, кейін Forge Bank Mill деп аталған, өзеннің жоғары ағысында орналасқан. Су бөгеттен алынып, екі параллель канал арқылы барлық ғимараттарға қуат жеткізілді. Фабрикалардың бастауы әртүрлі болған, бірақ кейін бірікті. Forse Bank бастапқыда зығыр иірумен айналысты, 1821 жылы мақта иірді, ал 1826 жылы қайтадан зығыр иіруге көшті. Басқа ғимараттар, соның ішінде балқыту пеші сатып алынып, жаңартылды. 1861 жылы Ланкаширдегі мақта тапшылығынан кейін иіру тоқтатылды, бірақ 1862 жылы майлы мата өндіріліп, тоқыма өнеркәсібі дамыды. Ақырында, Уильямсон бұл фабриканы сатып алып, линолеум мен майлы мата өндірісін Ланкастерге көшірді. Мақта тоқу 1941 жылы тоқтатылды. Бұл аумақтың бір бөлігі экологиялық тұрғын үйлермен салынды, олар өте танымал болып, жылдам сатылып кетті. Қазіргі уақытта одан әрі даму жұмыстары жүргізілуде. Бұл жұмыстар Лун өзенінің қарсы жағалауында, негізінен балқыту пешіне қызмет ету үшін жүргізілуде. Құрылыс кезінде бұл аудан Халтон ауылымен паром арқылы байланысты болды. Паром апатқа ұшырағанда сегіз адам қаза тапты. 1849 жылдың желтоқсан айында теміржол компаниясы ақы төленетін көпір салды. Ол 1869 жылы сумен шайылып кетіп, 1913 жылы екінші рет ауыстырылды. 1966 жылы теміржол жабылғаннан кейін көпір құлдырап, жаңадан қалпына келтірілді және қазір кішкентай көліктерге, жаяу жүргіншілерге және велосипедтерге ақысыз және ашық. Бастапқы ағаш станциясы 1907 жылдың 3 сәуірінде өртеніп кетті. "Хейшам – Сент-Панкрас" кемесінің локомотивінен шыққан ұшқын, жүк қоймасының жанындағы май барабандарына от жақты. Өрт сөндірушілер тар көпірден өте алмады, сондықтан Ланкастерден келген теміржолшылардың арнайы пойзы өзеннен су әкеліп сөндірді. Станция кірпіш пен ағаштан қайта салынды және осы күнге дейін сақталған, қазір Ланкастер университетінің қайық клубы қоймасы ретінде пайдаланылуда, ал бұрынғы теміржол жолының орнында қоғамдық тұрақ орналасқан. Көпір Ұлттық велосипедтік желінің 90-шы маршрутында, ал бұрынғы теміржол жолы 69-шы маршруттың бір бөлігі болып табылады.
In 1752 a charcoal blast furnace was erected on the Cote Beck, where the M6 motorway crosses Foundry Lane, and by 1755 the Halton Furnace Company ran it with those at Leighton and Caton Forge. The furnaces produced pig iron. The chamber was charged with charcoal, limestone, and ore and a blast of air was blown into the base using water driven bellows. The molten iron (1530 C) ran down the furnace and was intermittently released in to the 'pig bed' of sand. It could produce 20 tons of pig iron a week working for several weeks at a time. The 3 5% carbon pig iron was then decarburised in forges and purified in a finery forge to remove carbon and silicon in a process that used a trip hammer. In the chafery the metal was reheated and shaped with a trip hammer into an malleable iron bar. There were two forges on the river in Halton the upper forge had six water wheels, two fineries and two chaferies, the lower forge had a tilt and lift hammer. Coke furnaces had displaced most charcoal furnaces by 1800, though Halton hung on until 1845 servicing local need. Nothing remains to be seen. There was intensive industrial activity on the river bank in the 18th century with the forges and the construction of two water powered cotton mills: Forse Bank mill (1744) and Low Mill. Little to nothing now remain. Forse Bank mill whose name morphed into Forge Bank Mill was upstream. Water was taken from above the weir and two parallel leets powered all the buildings. The mills have separate origins but eventually merged. Forse bank started spinning flax, in 1821 it was spinning cotton but in 1826 it was flax. Other buildings, including a forge were acquired and converted. After the Lancashire Cotton Famine in 1861, the spinning stopped but in 1862 it was producing oilcloth, thus weaving. Eventually it was purchased by Williamson, who moved linoleum and oilcloth manufacture to Lancaster. Cotton weaving stopped in 1941. Part of the site has been developed with eco housing, which have proved to be very popular and sell quickly. Further development is currently underway. on the other bank of the Lune, primarily to serve the forge. During construction it was linked to Halton village by a ferry. Eight people died when this capsized. In December 1849, the railway company built a toll bridge. It was washed away replaced in 1869 and replaced for the second time in 1913. When the railway closed in 1966, the bridge fell into disrepair, it has been restored and is now free and open to small cars, pedestrians and cycles. The original timber station was destroyed by fire on 3 April 1907. A spark from the engine of a passing Heysham–St Pancras boat train set fire to a wagon of oil drums by the goods shed. The fire brigade were unable to cross the narrow bridge and it was left to a special trainload of railway workers from Lancaster to pass buckets of water from the river. The station was rebuilt in brick and timber and the building survives to this day, used as storage by Lancaster University Rowing Club, with a public car park occupying the former track bed. The bridge is on National Cycle Network Route 90, and the trackbed on Route 69.
Аугтон
Аугтон 1086 жылғы "Domesday Book" кітабында "Актун" деп аталған, яғни емен ағаштары өсетін жер. Лунь өзенінің жағасындағы шағын елді мекен, Аугтон негізінен тас үйлер мен Аугтон жолының солтүстігінде орналасқан Ақсақал шіркеуінен тұрады. Шіркеу 1864 жылы салынды және сәулетші Е.Г. Пейли жобалаған. Аугтон Боуленд табиғи сұлулығы жоғары аймағында орналасқан. Әр 21 жыл сайын мерекелік күндері Аугтон пудингі пісіріледі. 1992 жылы жасалған пудинг Гиннестің рекордтар кітабына ең ірісі ретінде енгізілді, бірақ фестивальдің өзі шығынға ұшырады. 2013 жылғы фестиваль сәтті өтті. Жаңа әлемдік рекорд орнатуға тырысылмады, бірақ 5000-нан астам адам қатысты, ал түскен пайда қайырымдылыққа, Ақсақал шіркеуіне және демалыс үйлеріне бөлінді. Бұл қаржы кейіннен Broadband 4 Rural North компаниясына 2014 жылдың 14 тамызында ауылға 1 Гбит/с жылдамдығында кеңжолақты интернет жүргізу үшін берілді.
Aughton ('/æ//f//t//ən/) was known as 'Actun' in the 1086 Domesday Book, meaning a place where oak trees grow. A riverside hamlet by the River Lune, Aughton consists mainly of stone cottages and St Saviour's Church, which is located on Aughton Road to the north of the hamlet. The church was built in 1864 and designed by architect E. G. Paley. Aughton lies within the Forest of Bowland Area of Outstanding Natural Beauty. Every 21 years the gigantic Aughton Pudding is baked over a celebratory weekend. The pudding made in 1992 was entered into the Guinness Book of Records as the largest, but the festival itself was run at a loss. The festival in 2013 was a great success. No world record was attempted but the attendance was over 5000 and the profit made divided between good causes, St Saviour's and the Recreation Rooms. This money was later loaned to Broadband 4 Rural North to bring 1 Gbps broadband to the village on 14 August 2014.