Чикаго: Қаланың бейнесі немесе Нельсон Алгреннің Чикагосы
Chicago: City on the Make
Чикаго қаласының суреттемесі: Нельсон Алгреннің 1951 жылғы эссесі қаланың тарихын, құқық бұзушылықтарын және адалдығын көрсетеді. SEO үшін оптимизацияланған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нельсон Алгреннің 1951 жылғы эссесі «Чикаго: Өркендеп келе жатқан қала» – Нельсон Алгреннің 1951 жылы жарық көрген, кітап көлеміндегі эссесі.
1951 essay by Nelson Algren
Chicago: City on the Make is a book length essay by Nelson Algren published in 1951.
Өмірбаян
Бастапқыда сыншылар мен қалалық газет редакторлары оны қынжырлы күймен қарсы алды (The Chicago Daily News оны әйгілі түрде "Жалға алу бақылауына қатысты іс" деп атады), бірақ қазір ғалымдар оны Чикаго қаласының нақты прозалық суреті деп мойындайды, әйтсе де ол Карл Сэндбургтің 1916 жылғы "Чикаго" поэмасының әдеби деңгейіне жете алмады. Алгрен кітапты арнаған Сандбург қалыптаған бейнелер мен тақырыптарға көп сүйенді. Кейіннен жазылған Чикаго портреттері, мысалы, 1985 жылғы Студс Теркельдің "Чикагосы", Алгреннің еңбегіне де көп сіңірген.
Initially greeted with scorn by critics and newspaper editors in the city of its gaze (The Chicago Daily News famously called it a "Case for Ra(n)t Control"), it is now widely regarded by scholars as a definitive prose portrait of the city of Chicago, although it has never rivaled the literary status of Carl Sandburg's 1916 poem "Chicago". Algren leans heavily on the imagery and themes developed by Sandburg, to whom Algren dedicated the book. Subsequent portraits of Chicago, such as Studs Terkel's 1985 Chicago, have likewise drawn heavily upon Algren's work.
Қысқаша мазмұны
Алгрен 12000 сөздік лирикалық эссесінде 120 жылдық Чикаго тарихын алаяқтар, бандиттер және жемқор саясатшылардың араласуы ретінде қорытындылайды, бірақ ол соңында 2-тараудағы мәшһүр шумақтармен қалаға деген махаббатын білдіреді: "Осы жалған ауада әркім өзі үшін. / Дегенмен, осы шалшыққа келген соң, екінші біреуді сүймейсің. Мұңы бар әйелді сүю сияқты, сіз одан да сұлуларын таба аласыз. Бірақ ешқашан осылай шын сүйкімді таба алмайсыз." Алгрен қаланың жаны "ешкімге белгісіз беймәлімдерде" дейді, яғни "L" теміржолдарының астындағы қамысты далаларда тығылып, көшелерде серуендеген, соғыстан қайтқан, жаралы ардагерлерде. Чикагоның кембағалдарын бейнелеуде теңдесі жоқ бұл эссе, қаланың армандарынан айнып, арманшылдарының көңілін қалдырған қайта-қайта оқиғаларды баяндайды, соның ішінде 1919 жылғы "Black Sox" жанжалы, онда Чикаго "White Sox" командасының сегіз ойыншысы әлемдік серияны ұтыс үшін пара алуда айыпталды. Шындығында, Алгреннің сөзімен айтқанда, бүкіл қала әрқашан "алдағыш ойын" болған.
In the 12,000 word lyrical essay, Algren summarizes 120 years of Chicago history as a tangle of hustlers, gangsters, and corrupt politicians, but he ultimately declares his love for the city with these famous lines from Chapter 2: "It's every man for himself in this hired air. / Yet once you've come to be part of this particular patch, you'll never love another. Like loving a woman with a broken nose, you may well find lovelier lovelies. But never a lovely so real." Algren locates the city's heart in the "nobodies nobody knows," the ginsoaks, stew bums, and shell shocked veterans who lurk in the alleys and linger in the weedy wastes underneath the 'L' tracks. Unrivaled in its depiction of Chicago's downtrodden, the essay recounts the repeated ways Chicago sells out its dreams and disappoints its dreamers, including the 1919 Black Sox scandal, in which eight Chicago White Sox players were accused of accepting bribes to throw the world series. Indeed, Algren writes, the whole city has always been "a rigged ball game."
Мұра
Чикаго университетінің баспасы 2001 жылы очерктің 50 жылдығына орай жаңа басылымын шығарды, және ол Чикагоның ең танымал жергілікті кітаптарының бірі болып қала береді. Чикагоның жарқын тарихына деген ностальгия очерктің үздіксіз табысына себеп болуы мүмкін. 2002 жылы очеркті қайта қарастырған Чикаго университетінің ғалымы Джефф МакМахон былай жазды: "Неліктен Алгреннің мәтіндік Чикагосы бүгінгі Чикаго оқырмандарымен әлі де жаңғырылып тұрады? Алгреннің Чикаго жазушысы ретіндегі мұрасын бағалайтын сөйлемдерде, Алгрен субъект ретінде, ал Чикаго объект ретінде танылатын сөйлемдерде, бір етістік жиі қайталанады. Майк Ройко "Алгреннің алтын қаламы" еңбегінде жазғандай, Алгрен Чикагоны бейнелейді. Осы очерк бойынша жүргізілген талқылаудан мәтінде Чикагоның кейбір тұтқындалған аспектілері бар екендігі, олар қалаға бүгінгі күнге дейін қатысты екендігі туралы аргумент шығады."
The University of Chicago Press issued a new edition of the essay upon its 50th anniversary in 2001, and it remains one of Chicago's most popular local books. Nostalgia for Chicago's colorful history may explain the essay's continued success. In a 2002 reassessment of the essay, University of Chicago scholar Jeff McMahon wrote, "Why does Algren's textual Chicago continue to resonate with Chicago readers today? In sentences that assess Algren's legacy as a Chicago writer — sentences in which Algren serves as subject, Chicago as object — one verb often recurs. As Mike Royko writes in 'Algren's Golden Pen,' Algren captures Chicago. From the discourse on this essay emerges the argument that the text contains some captured aspect of Chicago that still applies to the city today."