Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Заң шығарушы органдағы саяси стратегия парламенттегі саяси стратегия.
Political strategy in a legislature
the political strategy in parliament
Бас тартушылық – бұл кеңесші жиналысқа сайлауға қатысып, жеңіп алған мандаттардан бас тарту немесе жиналыстың жұмысына қатыспау саяси тәжірибесі. Бас тартушылық сайлауды бойкоттаудан өзгеше, себебі бас тартушылар сайлауға қатысады. Бас тартушылық 19 ғасырдың басынан бері Ұлыбритания мен Ирландиядағы ирланд республикалық саяси қозғалыстармен қолданылып келеді. Оны 1860 жылдары Австрия императорлық кеңесінде венгр және чех ұлтшылдары да пайдаланған.
Abstentionism is the political practice of standing for election to a deliberative assembly while refusing to take up any seats won or otherwise participate in the assembly's business. Abstentionism differs from an election boycott in that abstentionists participate in the election itself. Abstentionism has been used by Irish republican political movements in the United Kingdom and Ireland since the early 19th century. It was also used by Hungarian and Czech nationalists in the Austrian Imperial Council in the 1860s.
Венгрияда
1848 жылғы венгр революциясын басу кезінде Австрия империясы Венгрияның диетасын таратып жіберді.
When suppressing the Hungarian Revolution of 1848, the Austrian Empire abolished the Diet of Hungary.
Бөлуден бұрын
1800 жылғы Одақ актісінен кейін Ирландия Ұлыбритания және Ирландия Біріккен Корольдігінің британ Парламентінде, Лордтар палатасында және Қоғамдар палатасында өкілдік етілді. Көптеген ирланд ұлтшылдарының мақсаты – Одақ актісін жою болатын. 1845 жылы Репел Ассоциациясы комитетінің отырысында парламенттің барлық ирланд мүшелерінің (депутаттарының) Вестминстерден кетуі туралы ұсыныс қабылданды. Бұл ұсынысты Жас Ирландия қозғалысының өкілі Томас Осборн Дэвис енгізді. Дегенмен, комитет депутаттардың сайлау кезінде берген антына адал болуын және оны бұзусыз қызметтен кете алмайтынын мәлімдеді. 1847 жылы Репел Ассоциациясынан шыққан Ирландия Конфедерациясы дереу дауыс беруден бас тартуды ұсынды, бірақ оның негізін қалаушы Уильям Смит О'Брайен Вестминстерде сөйлеуін жалғастырды. 1848 жылы Чарльз Гаван Даффи Вестминстерден қуылған ирланд депутаттарының бөлек ирланд Парламентінде отыруын ұсынды. Бас тартушылардың алғашқы жақтастарының қатарында 1862 жылы Джордж Сигерсон және 1878 жылы Джон Диллон болды, олар бас тартушы ирланд депутаттарының бөлек ирланд Парламентінде жиналатынын көздеді. 1860 жылдардан бастап Ирландиялық Республикалық Бауырластықтың (IRB) басшылары Чарльз Кикхэм мен Джон О'Лири бас тартуды қолдады. 1869 жылы Г. Х. Мур түрмеде отырған республикашылдарды сайлауға ұсынды, олардың сотталған қылмыскерлер ретінде орын алуға құқығы жоқ екенін білгендіктен. Осы негізде Еремия О'Донован Росса (1870 жылы) және Джон Митчел (1875 жылы екі рет) Типперри округінде сайлау арқылы Парламентке сайланды. О'Донован Росса сайлау кезінде түрмеде болды, ал Митчел елден қуылған еді. Кикхэм «үлкен ұлттық конференция» шақыруды көздеді, ол ирланд депутаттарын Вестминстерден кетуге шақыратын еді. Осыған байланысты Шарль Гилфойл Доран енгізген ұсыныс «Үй билігі лигасының» (HRL) съезінде қабылданды. 1871 жылдан 1875 жылға дейін Меттен сайланған «тәуелсіз ұлтшыл» депутаты «Адал» Джон Мартин Вестминстерде тек ұлтшыл наразылықтарын көтеру үшін сөйледі және дауыс беруден бас тартты. 1874 жылғы сайлауда 59 HRL депутаты сайланды, оның ішінде Майо округінен сайланған Джон О'Коннор Пауэр, ол IRB Жоғарғы Кеңесінің мүшесі болды. Ол сайлау қаражатын ұрлаған деген айыптауларға байланысты IRB-мен келіспей қалды және бірте-бірте радикалдық көзқарастарынан бас тарды. О'Коннор Пауэр Вестминстердің Ирландияның өзін-өзі басқару құқығын қорғау үшін ең қолайлы платформа екеніне сенді. Парламенттен кету – бұл Home Rule партиясын татуласуды жақтағандарға тастау болар еді. 1876 жылға қарай HRL ешқашан ұлттық конвенция ұйымдастыра алмайтыны және оның қолдауымен сайланған депутаттар Вестминстерде қалатыны анық болды. Бас тартуға балама ретінде обструкционизм, соның ішінде филибюстерді қолдану болды. Бұл HRL және оның ізбасары, 1870 жылдардың соңында Чарльз Стюарт Парнелл басқарған IPP тарапынан жүзеге асырылды.
After the Act of Union 1800, Ireland was represented in the British Parliament of the United Kingdom of Great Britain and Ireland, in the House of Lords and the House of Commons. Repeal of the Act of Union was a goal of many Irish nationalists. In 1845, a motion was carried at the Repeal Association's committee for all Irish members of parliament (MPs) to withdraw from Westminster. It was proposed by Thomas Osborne Davis of the Young Ireland movement. However, the committee felt that MPs already sitting could not withdraw without breaking the oath of office they had taken upon election. The Irish Confederation, which withdrew from the Repeal Association in 1847, resolved in favour of immediate abstention; however, its founder William Smith O'Brien continued to speak at Westminster. In 1848, Charles Gavan Duffy proposed that Irish MPs expelled from Westminster should sit in a separate Irish parliament. Other early abstentionist advocates included George Sigerson in 1862, and John Dillon in 1878, who envisaged abstentionist Irish MPs meeting in a separate Irish parliament. From the 1860s, Irish Republican Brotherhood (IRB) leaders Charles Kickham and John O'Leary favoured abstentionism. In 1869, G. H. Moore suggested nominating imprisoned republicans for election, knowing they were precluded as convicted felons from taking seats. On this basis, Jeremiah O'Donovan Rossa (in 1870) and John Mitchel (twice in 1875) were returned at by elections in Tipperary; O'Donovan Rossa was in prison at his election, while Mitchel was in exile. Kickham envisaged a "great national conference" calling on Irish MPs to withdraw from Westminster. A motion to that effect was proposed by Charles Guilfoyle Doran and passed at the convention of the Home Rule League (HRL). "Honest" John Martin, "independent nationalist" MP for Meath from 1871 to 1875, spoke in Westminster only to raise nationalist protests, and refused to vote. In the 1874 election, 59 HRL MPs were returned, including John O'Connor Power in Mayo, who was a member of the IRB Supreme Council. He was to fall out with the IRB over allegations of misappropriating election funds, and became progressively less radical. O'Connor Power believed that Westminster was the best platform to argue Ireland's case for self government. Withdrawal from Parliament would be an abandonment of the Home Rule party to those who favoured conciliation rather than confrontation. By 1876 it was clear that the HRL would never be able to organise a national convention, and MPs elected with its endorsement would remain at Westminster. An alternative to abstentionism was obstructionism, including the use of filibuster. This was practised by the HRL and its successor, the IPP under Charles Stuart Parnell from the late 1870s.
Синн Фэйн
Артур Гриффиттің 1905-1907 жылдар аралығында жасалған «Sinn Féin саясаты» ирланд депутаттарының Вестминстерден бас тартуын және Дублиндегі балама парламентте отыруын қажет етті. 1908 жылы Чарльз Долан – Sinn Féin партиясының алғашқы бас тартушы үміткері болды. IPP-ның Солтүстік Лейтрим округінен депутат болған ол, Sinn Féin-ге қосылғаннан кейін отставкаға кетіп, келесі сайлауда жеңіліске ұшырады. Лоуренс Гиннеллдің 1909 жылы Біріккен Ирландия Лигасының (UIL) бас тартуды қабылдауы жақын қақтығысқа әкелді. Ол UIL-ден шығып, бірақ 1917 жылы Sinn Féin-ге қосылғанға дейін Вестминстерде отыруын жалғастырды. Көптеген ұлтшылдар, әсіресе 1910 жылғы қаңтардағы жалпы сайлауда IPP Вестминстерде билік тепе-теңдігін сақтап, Либералдық үкіметтен Үшінші үй билігі туралы заң жобасын қабылдауға қол жеткізгеннен кейін, бас тартуға қарсы болды. 1916 жылғы көтерілістен кейін ұлтшыл көңіл-күй өзгерді, ал IPP өзі 1918 жылдың сәуірінде Вестминстерден шығып, Ирландияға әскери шақырудың кеңейтілуіне наразылық білдірді. 1916 жылғы Батыс Корк сайлауында Sinn Féin бастапқыда 1916 жылғы көтерілістен кейін ұсталған қолдаушысы Франк Дж. Хилиді, «Барлығы Ирландия лигасының» үміткерін қолдады, бірақ Хили орынды иелену ниетін білдіргеннен кейін қолдауын кері алды; осы шатасу Хилидің жеңілісіне себеп болды. Бас тартушы алғашқы депутат 3 ақпан 1917 жылғы сайлауда Солтүстік Роскомон округінен сайланған граф Джордж Нобл Планкетт болды. Планкетт жеңісінен кейін ғана бас тартуын нақты айтты. Планкетттің «Азаттық лигасы», Гриффиттің монархисттік «Sinn Féin» және сол жылы Солтүстік Ирландияның «Ұлт лигасы» бірігіп, қайта құрылған «Sinn Féin» құрылды, олар ұзақ пікірталас барысында бас тартудың тактика ғана емес, принцип екеніне келісті. 1918 жылғы қарашада Вестминстерге сайланған Sinn Féin депутаттары олардың орындарын алудан бас тартып, 1919 жылғы қаңтарда Дублинде бірінші Дайлдың ([[Teachta Dála) депутаттары ретінде құрылды, ол Ирландия Республикасының заңды парламенті деп жарияланды. Ирландияның Еңбек партиясы 1918 жылы Sinn Féin-ге қолдау көрсетпеді, бірақ төтенше жағдай заңдары алынғанға дейін бас тартуды ұсынды. Sinn Féin 1920 жылғы Ирландия үкіметі актісімен құрылған Солтүстік Ирландия және Оңтүстік Ирландия парламенттеріне 1921 жылғы сайлауды бойкоттау қажет пе, жоқ па, әлі шеше алмады. Тактикалық себептермен Солтүстік сайлауына, ал тұрақтылық үшін Оңтүстік сайлауына қатысуға шешім қабылдады, оның сайланған депутаттары Екінші Дайлдың депутаттары болды. Басқа партиялар Оңтүстік мемлекетпен келісімге келді, бірақ Солтүстік Ирландиямен емес. Кейбір топтар екі юрисдикциядағы сайлауды бойкоттады; басқалары бас тартты; ал кейбіреулері кейбір органдардан бас тартса, басқаларына қатысты. Бас тарту республикалық идеологияда жиі дау тудыратын мәселе болып табылады.
Arthur Griffith's "Sinn Féin Policy", formulated between 1905 and 1907, called for Irish MPs to abstain from Westminster and sit in a parallel parliament in Dublin. The first Sinn Féin abstentionist candidate was Charles Dolan in 1908. Having sat as MP for North Leitrim for the IPP, he resigned after joining Sinn Féin, and lost the ensuing by election. Laurence Ginnell's 1909 proposal that the United Ireland League (UIL) adopt abstentionism caused a near riot; he left the UIL but continued to sit at Westminster until he joined Sinn Féin in 1917. Abstentionism was opposed by most nationalists, especially after the January 1910 general election when the IPP held the balance of power at Westminster and secured passage of the Third Home Rule Bill from the Liberal government. The nationalist mood changed after the 1916 Rising, and the IPP itself withdrew from Westminster in April 1918, to protest against the extension of conscription to Ireland. At the 1916 West Cork by election, Sinn Féin initially endorsed All for Ireland League candidate Frank J. Healy, a supporter interned after the 1916 Rising, but withdrew support when Healy declared his intention to take his seat; the confusion contributed to Healy's defeat. The first abstentionist MP elected was Count George Noble Plunkett after the North Roscommon by election of 3 February 1917. Plunkett did not categorically state his abstentionism until after his victory. Plunkett's Liberty League, Griffith's monarchist Sinn Féin, and the northern Irish Nation League merged later that year into a reconstituted Sinn Féin, agreeing after contentious disputation that abstentionism was a principle rather than merely a tactic. Sinn Féin MPs elected to Westminster in November 1918 refused to take their seats there and instead constituted themselves in Dublin in January 1919 as the TDs ([[Teachta Dála) of the first Dáil, which was claimed to be the legitimate parliament of the Irish Republic. The Irish Labour Party stood aside in 1918 in favour of Sinn Féin, having at first proposed to be abstentionist until emergency laws were lifted. Sinn Féin was unsure whether to boycott the 1921 elections to the House of Commons of Northern Ireland and House of Commons of Southern Ireland set up by the Government of Ireland Act 1920. It decided to contest the Northern election for tactical reasons and the Southern one for consistency, with its returned MPs becoming the TDs of the Second Dáil. Other parties reached accommodation with the southern state but not Northern Ireland. Some groups have boycotted elections within either jurisdiction; others have been abstentionist; others abstained from some bodies but not others. Abstentionism has often been a divisive issue within Republicanism.
Ирландия еркін мемлекеті / Ирландия Республикасында
1921 жылғы Англо-Ирландиялық келісімшарт Ирландия еркін мемлекетін құрды, Солтүстік Ирландияға қатысудан бас тарту мүмкіндігі берілді және еркін мемлекет заң шығарушыларынан адалдық серт беру талап етілді. Келісімшарт «Бөлінуге» емес, сертке байланысты Синн Фейн партиясын бөліп, Ирландия азаматтық соғысына әкеп соқты. 1922 жылғы маусым айындағы сайлауда келісімшартты қолдайтын және қарсы шығатын үміткерлерден тұратын «Синн Фейн» тізімі ұсынылды, бірақ үшінші Дайлға (парламентке) келісімшартқа қарсы депутаттар бойкот жариялады. Олар 1923 жылы Синн Фейн партиясын қайта құрды және еркін мемлекеттің Дайліне қатысудан бас тартуын жалғастырды. Фианна Файл 1926 жылы Синн Фейннен бөлініп, 1927 жылы еркін мемлекеттегі сайлауға қатысудан бас тартты. 1955 жылдан бастап Синн Фейн Ирландия Республикасында жергілікті сайлауларға қатысып, өкілдік орындарды иеленді, бұл мемлекетті мойындау емес деп мәлімдеді. 1970 жылы өзінің Ard Fheis (жылдық конференциясы) барысында Синн Фейн Dáil Éireann-де орын алудан ұзақ жылдан бері бас тарту саясатын өзгерту немесе кері қайтару мәселесі бойынша тағы да бөлінді. Бөлініс нәтижесінде өздерін «Синн Фейн» деп атаған екі партия құрылды. Бас тартпайтын партия «Ресми» Синн Фейн деп танылды. Ол өзінің атын «Sinn Féin the Workers Party» (SFWP) деп өзгертті және 1981 жылғы жалпы сайлауда Дайлде орын жеңіп алды, оны иеленді. Келесі жылы «Sinn Féin» атауын алып тастап, «Жұмысшылар партиясы» болып қайта аталды. Бас тартатын партия бастапқыда «Уақытша» Синн Фейн деп аталды, бірақ 1982 жылдан кейін ол жай ғана «Синн Фейн» деп аталды; ол барлық институттарда жеңіп алған орындардан бас тартуын жалғастырды. Синн Фейн 1986 жылы, 1970 жылғы оқиға сияқты, Dáil Éireann-де орын алу мәселесі бойынша тағы да бөлінді. Джерри Адамс басқаратын үлкен топ бас тартудан бас тартты, ал Руари О Брейдай басқаратын Республикалық Синн Фейн (RSF) оны сақтап қалды. Синн Фейннің алғашқы отырған Teachta Dála (депутаты) Каоимхин О Каолайн болды, ол 1997 жылғы жалпы сайлауда Каван-Монаган округінен сайланды. RSF Dáil Éireann және Солтүстік Ирландия Ассамблеясынан бас тарту саясатын сақтап келеді.
The 1921 Anglo Irish Treaty established the Irish Free State, with an opt out for Northern Ireland and requiring an Oath of Allegiance for Free State legislators. The Treaty split Sinn Féin, mainly over the Oath rather than "Partition", and caused the Irish Civil War. The June 1922 election featured a "Sinn Féin panel" of pro and anti Treaty candidates, but the resulting Third Dáil was boycotted by the anti Treaty TDs. These refounded Sinn Féin in 1923 and based their continued abstention from the Free State Dáil on Partition. Fianna Fáil split from Sinn Féin in 1926 and abandoned abstentionism in the Free State in 1927. From 1955, Sinn Féin contested local elections in the Republic of Ireland and took its seats, arguing this did not amount to recognising the state. In 1970, at its Ard Fheis (annual conference), Sinn Féin split again on the issue of whether or not to reverse its long standing policy of refusing to take seats in Dáil Éireann. The split created two parties calling themselves "Sinn Féin". The anti abstentionist party was known as "Official" Sinn Féin. It changed its name to "Sinn Féin the Workers Party" (SFWP) and won a seat in the Dáil in the general election of 1981, which it took. The following year it dropped "Sinn Féin" from its name to become "The Workers' Party". The abstentionist party was initially referred to as "Provisional" Sinn Féin, but after 1982 it was known simply as "Sinn Féin"; it continued to abstain from taking seats won in all institutions. Sinn Féin split in 1986, as in 1970, over whether to take seats in Dáil Éireann. The larger group led by Gerry Adams abandoned abstentionism, while Republican Sinn Féin (RSF), led by Ruairí Ó Brádaigh, retained it. Sinn Féin's first sitting Teachta Dála was Caoimhghín Ó Caoláin, elected in Cavan–Monaghan at the 1997 general election. RSF has retained the policy of abstentionism from both Dáil Éireann and the Northern Ireland Assembly.
Солтүстік Ирландияда
Бөлімнен кейін, оңтүстік штаттағы дауыс беруден бас тартпаған көптеген партиялар Солтүстік Ирландияда мүлдем ұйымдаспады. 1922 жылдың басында Ирландия еркін мемлекетінің Уақытша үкіметі Солтүстік Ирландиядағы ұлтшылдардың мүдделерін білдіретіндей көрінді және Солтүстік Ирландия үкіметін мойындамау саясатын ұстанды. Католик епископы Джозеф Макрори (кейіннен Армағ архиепискобы және кардинал болды) Уақытша үкіметке Джо Девлин мен оның партияластары Солтүстік Ирландияның жаңа Парламентіне кіргісі келетінін, ал мойындамау саясаты Солтүстік Ирландия ұлтшылдарының "жеке күресуге" мәжбүр еткенін жеткізді, бірақ оның кеңесі ескерілмеді. 1934 жылғы заң, кандидаттардан кеңес отырыстарына қатысуға ант беруді талап еткендіктен, жергілікті сайлауда дауыс беруден бас тарту іс жүзінде тыйым салынды. Ұлттық партия бірінші Стормонт Парламенті (1921–1925) кезінде орын алған жоқ. Екінші ірі парламенттік партияны құрғанына қарамастан, олар тағы қырық жыл бойы оппозиция рөлін қабылдамады. 2 ақпан 1965 жылы олар осы рөлді қабылдады, бірақ 1968 жылдың 5 қазанында Дерридегі азаматтық құқықтар шеруі кезінде полиция демонстрацияшыларды ұрып-соққаннан кейін екі аптадан соң 1968 жылдың қазанында оппозициядан қайта шықты. Кейр Хили 1920-1960 жылдар аралығында түрлі ұлтшыл тізімдер бойынша Стормонт және Вестминстер парламенттеріне сайланды. Ол 1927 жылға дейін Стормонтта, ал 1950 жылдан 1952 жылға дейін Вестминстерде дауыс беруден бас тартты. 1930 жылдары Хили Ирландиялық Одақты басқарды, ол оның үзіліссіз тактикалық дауыс беруден бас тарту саясатын қолдады, ал ұқсас Солтүстік Біртұтастық Кеңесі дауыс беруден бас тартуды принцип деп қарастырды. 1953 жылдан бастап Стормонт кандидаттары британдықтарға адалдық ант беруге міндетті болды, бұл Синн Фейнге осыдан бас тартуға мүмкіндік берді. Бұл Вестминстер сайлауында қолданылмады, онда Синн Фейн көбінесе Синн Фейн емес ұлтшылдарға ұлтшыл дауысты бөлуден аулақ болу үшін еркін мүмкіндік берді, ал керісінше, ұлтшыл емес ұлтшылдарға қарсы бұзушы кандидатты ұсынды. Брайан Фини Синн Фейннің "белсенді дауыс беруден бас тартуы", сайланғандар бұқаралық ақпарат құралдарында жергілікті өкілдер ретінде әрекет еткені, Дублиндегі Жаңа Ирландия форумына өкілдерін жіберу арқылы SDLP саясатынан тиімді болды деп санайды. SDLP 1996–1998 жылдардағы Солтүстік Ирландия форумына ара-тұра қатысты. Синн Фейн 1981 жылы "Армлайт және дауыс беру стратегиясын" қабылдады және алғаш рет 1982 жылғы Ассамблея сайлауымен Солтүстік Ирландиядағы қазіргі заманғы сайлауларға қатысты, олар одан бас тартты. 1983 жылғы ардфхейс Еуропалық парламентте орын алуға шешім қабылдады, ал 1985 жылғы ардфхейс сол жылғы жергілікті сайлаулар үшін де осылай шешім қабылдады. Синн Фейн Солтүстік Ирландия форумынан дауыс беруден бас тартты. 1998 жылғы Ұлы жұма келісімі негізінде Солтүстік Ирландия Ассамблеясы құрылғаннан бері SDLP және Синн Фейн осы органда орын алды. SDLP депутаттары Вестминстерде өз орындарын тұрақты түрде иеленді, Синн Фейн депутаттары олардың орнына отырудан бас тартты. Синн Фейн депутаттары британдық саяси институттар Ирландия халқын басқаруға қатыспауы керек, сондықтан олар британдықтар атынан шешім қабылдамауы керек деп санайды. Фианна Фейлдің жалғыз Стормонт сайлауы 1933 жылы болды, онда оның басшысы Эмон де Валера 1920 жылдары Синн Фейн депутаты болған Оңтүстік Даун округінен дауыс беруден бас тартуға келісті. Фианна Фейл 2007 жылы Солтүстік Ирландияда саяси партия ретінде тіркелді. 2014 жылы оның басшысы Мишель Мартин 2019 жылдан бастап сайлауға қатысатынын мәлімдеді. Ол Вестминстерге сайлауға қатысатынын нақты айтпады. Республикалық Синн Фейн ұзақ жылдар бойы ұстанып келген саясатын жалғастыруда. Ол Солтүстік Ирландияда тіркелген партия емес, бірақ мүшелері Ассамблея сайлауында тәуелсіз кандидаттар ретінде қатысқан. Саорад 2016 жылы құрылғанда, ол сайлауға қатыса ма, жоқ па, шешпеді, бірақ кез келген жағдайда Стормонт, Вестминстер немесе Лейнстер Хаусында жеңіске жеткен орынды қабылдамайтынын айтты. 2017 жылғы маусымдағы Ұлыбританиядағы жалпы сайлаудан кейін консерваторлар ең үлкен партия ретінде ДЮП-пен әлеуетті билік тепе-теңдігінен кейін Герри Адамс Синн Фейннің ұзақ жылдар бойы сақтап келген позициясын қайталады: олардың сайланған депутаттары монархқа адалдық ант беруден бас тартады және Вестминстерде орын алмайды.
After Partition, most non abstentionist parties in the southern state did not organise at all in Northern Ireland. In early 1922, the Provisional Government of the Irish Free State was seen as representing the interests of nationalists in Northern Ireland and had a policy of not recognising the Northern Irish government. Catholic bishop Joseph MacRory (who later became Archbishop of Armagh and a Cardinal) indicated to the Provisional Government that Joe Devlin and his party members wanted to enter the new Parliament of Northern Ireland, and was worried that the policy of non recognition would result in Northern Irish nationalists having to "fight alone", but his advice was ignored. Abstentionism at local elections was effectively prohibited by a 1934 law requiring candidates to take an oath to attend council sessions. The Nationalist Party did not take their seats during the first Stormont parliament (1921–25). Despite forming the second largest parliamentary party, they did not accept the role of Opposition for a further forty years. They did so on 2 February 1965 but withdrew from opposition again in October 1968, two weeks after police batoned demonstrators at a civil rights march in Derry on 5 October 1968. Cahir Healy was elected to both the Stormont and Westminster parliaments under a variety of nationalist labels between the 1920s and the 1960s. He was abstentionist in Stormont until 1927 and at Westminster from 1950 to 1952. In the 1930s, Healy led the Irish Union Association, which supported his policy of intermittent tactical abstentionism, whereas the otherwise similar Northern Council for Unity regarded abstentionism as a principle. From 1953, Stormont candidates were required to take the British oath of allegiance before standing, precluding Sinn Féin from doing so. This did not apply at Westminster elections, where Sinn Féin often gave non Sinn Féin abstentionist nationalists a free run to avoid splitting the nationalist vote, but conversely fielded a spoiler candidate against non abstentionist nationalists. Brian Feeney suggests that Sinn Féin's "active abstention", where those elected acted as local spokespeople in the media, was more effective than the SDLP's policy of sending its representatives instead to the New Ireland Forum in Dublin. The SDLP's participation in the 1996–98 Northern Ireland Forum was intermittent. Sinn Féin adopted the "Armalite and ballot box strategy" in 1981, and first contested modern elections in Northern Ireland with the 1982 Assembly elections, from which they abstained. The 1983 ardfheis resolved to take seats in the European Parliament, as the 1985 ardfheis did for that year's local elections. Sinn Féin abstained from the Northern Ireland Forum. Since the establishment of the Northern Ireland Assembly under the 1998 Good Friday Agreement, both the SDLP and Sinn Féin have taken their seats in that body. SDLP MPs have consistently taken their seats in Westminster, in contrast to Sinn Féin MPs, who refuse to take their seats there. Sinn Féin MPs believe that as British political institutions should play no part in governing the people of Ireland, they as MPs should not make decisions on behalf of British people. Fianna Fáil's sole Stormont election came in 1933, when its leader Éamon de Valera agreed to stand as an abstentionist for South Down, where he had been a Sinn Féin MP in the 1920s. Fianna Fáil registered as a political party within Northern Ireland in 2007. In 2014 its leader Mícheál Martin announced it would contest elections from 2019. It has not made clear whether it will contest elections to Westminster. Republican Sinn Féin continue their long standing policy of abstentionism. It is not a registered party in Northern Ireland, but members have contested the Assembly elections as independents. When Saoradh, a dissident republican party, was established in 2016, it had not decided whether to contest elections, but said it would in any case abstain from taking up any seats won in Stormont, Westminster or Leinster House. After the June 2017 UK general election, which resulted in a hung parliament with the Conservatives as the largest party with the DUP in potential balance of power, Gerry Adams reiterated Sinn Féin's long standing position that their elected MPs would not swear allegiance to the monarch nor take their seats in Westminster.
Ұлыбританияда
Кейбір британдық саяси белсенділер Синн Фэйннің өздерін ұстану саясатынан шабыт алды, олардың бірі - Глазголық анархокоммунист Гай Олдред, ол шотландтық социалистік саясаткер Джон Маклеанға 1918 жылғы Ұлыбританиядағы жалпы сайлау кезінде "Синн Фэйн тактикасын" қабылдауға кеңес берді. Карл Маркс "Франциядағы азамат соғысы" кітабынан үзінді келтіріп, "жұмысшы табысы дайын мемлекеттік аппаратты жай ғана қолға алып, оны өз мақсаттары үшін пайдалана алмайды" деп айыптады. Олдред коммунистік кандидаттарды дауыс беруден бас тарту платформасында ұсынуды ұсынды:
Some British political activists were themselves inspired by Sinn Féin's policy of abstentionism, one of which was the Glaswegian anarcho communist Guy Aldred, who advised the Scottish socialist politician John Maclean to adopt the "Sinn Féin tactic" during the 1918 United Kingdom general election, citing a passage from The Civil War in France in which Karl Marx charged that "the working class cannot simply lay hold of the ready made State machinery, and wield it for its own purposes". Aldred proposed the fielding of communist candidates on an abstentionist platform, outlining that:
Олдред сонымен қатар сайлауды бойкоттауды немесе сайлауды сабан сауалнамасынан гөрі көбірек пайдалануды ұсынды, екеуі де оның өздерін ұстану тактикасын қолдаған тәсілдері болды. 1919 жылға қарай Олдредтің дауыс беруден бас тартуға шақыруын Сильвия Панкхерсттің Жұмысшы Социалистік Федерациясы да қабылдады, ол тіпті Үшінші Интернационалдағы большевиктердің қалауына қарсы парламенттік бағыт ұстанды, ал Э. Т. Уайтхедтің Еңбекші-сақтық партиясы, екеуі де Коммунистік партияның құрылтайшы ұйымдарына айналды. Керісінше, большевиктер өздерін ұстануды сынап, "жаңа, ерекше, оппортунистік емес, мансаптық емес парламенттизмді" құруды жақтады, оны "революциялық парламенттизм" деп сипаттады. Большевизмге көңілі толмаған Панкхерсттің тобы кейін Коммунистік жұмысшылар интернационалына қосылып, өздерінің дауыс беруден бас тартуға деген міндеттемелерін қайталады, ал Олдред өзі Антипарламенттік коммунистік федерацияны құрып, 1922 жылғы Глазго-Шеттлстон округінен дауыс беруден бас тарту платформасымен сайлауға түсті (тек 1,9% дауыс жинады). Олдредтің сайлауға қатысуын Панкхерст өзі сынға алды, ол бұл кезде сайлауды бойкоттау саясатын қолдағанмен, Джон Маклиннің Шотландия жұмысшыларының республикалық партиясының кандидатурасын қолдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Олдред тағы да сайлауға қатысып, бұл жолы Глазго Орталық округінен Біріккен Социалистік қозғалыстың мүшесі ретінде дауыс беруден бас тарту платформасымен сайлауға түсті, нәтижесінде 300 дауыс жинады.
Aldred additionally proposed the organisation of an election boycott or the use of elections as little more than a straw poll to gauge support for the communist movement, both tactics which he supported alongside that of abstentionism. By 1919, Aldred's call to abstentionism was also taken up by Sylvia Pankhurst's Workers' Socialist Federation, which took an anti parliamentary line even against the wishes of the Bolsheviks in the Third International, and E. T. Whitehead's Labour Abstentionist Party, which would both become founding organisations of the Communist Party. To contrast, the Bolsheviks criticised abstentionism and advocated for the creation of "a new, unusual, non opportunist, non careerist parliamentarism", a tactic which they described as "revolutionary parliamentarism". Disillusioned with Bolshevism, Pankhurst's group later joined the Communist Workers' International and reaffirmed their commitment to abstentionism, while Aldred himself established the Anti Parliamentary Communist Federation and ran in the 1922 election for the seat of Glasgow Shettleston on an abstentionist platform (winning only 1.9% of the vote). Aldred's election run was criticised by Pankhurst herself who, despite by this point having moved to a policy of electoral boycott, supported the candidacy of John MacLean's Scottish Workers' Republican Party. After World War II, Aldred once again ran for election on an abstentionist platform, this time for the seat of Glasgow Central as a member of the United Socialist Movement, netting only 300 votes.
Канадада
2022 жылғы Квебек провинциясының жалпы сайлауынан кейін, Квебек партиясының мүшелері король Карл III-ке адалдық серт беруден бас тартқандықтан, спикер Натали Рой оларға Квебек Ұлттық Ассамблеясындағы орындарын алуға рұқсат бермеді.
Following the 2022 Quebec general election, members of the Parti Quebecois were denied their seats in the National Assembly of Quebec by speaker Nathalie Roy after they refused to swear the oath of office to King Charles III.