Джон Ван Зандт (1847) – АҚШ-тың құл азат етушісі, "Жер асты жолы" қозғалысына көмектескен. Сотта құлдарды қорғауға тырысып, қаржылық қиындыққа тап болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық белсенді (1847 жылы қайтыс болды)
American activist (died 1847)
Джон Ван Зандт (1847 жылы қайтыс болды) – американдық құлдыққа қарсы күрескер, Кентуккиде құл иеленуші болғаннан кейін Огайодағы "Жерасты темір жолы" қарсылық қозғалысына көмектескен. Ол, қашқан құлдарын жасырғаны үшін құл иеленушінің талабымен сотқа тартылып, "Джонсқа қарсы Ван Зандт" (1847) ісіне қатысты, мұнда құлдыққа қарсы күрескерлер құлдықтың конституциялық заңдылығына шабуыл жасауды көздеген. АҚШ Жоғарғы Соты Ван Зандтқа қарсы шешім шығарып, АҚШ Конституциясында белгіленгендей, АҚШ Конгресінің құлдықты қорғау құқығын және АҚШ үкіметінің оны қорғау міндетін растады. Бұл шешімнен кейін Ван Зандт қаржылық тұрғыдан қиын жағдайға түсіп, сол жылы қайтыс болды.
John Van Zandt (died 1847) was an American abolitionist who aided the Underground Railroad resistance movement in Ohio after he had been a slaveholder in Kentucky. Sued for monetary damages by a slaveholder whose escaped slaves he had aided, he was a party to Jones v. Van Zandt (1847), a case by which abolitionists intended to challenge the constitutionality of slavery. The US Supreme Court decided the case against Van Zandt and upheld the right of the US Congress and the obligation of the US government to protect slavery, as it was established under the US Constitution. Van Zandt was ruined financially by the decision and died later that year.
Өмірбаян
Огайо штатының Эвендейл қаласында тұрған кезінде Ван Зандт үйінің жертөлесінде құлдарды заңсыз жасырып, оларға Солтүстікке қашып кетуіне көмектесті. 1840 жылдары ол ұсталып, ұлттық қауымдардың оңтүстік бөлігіне қосылған Шаронвилл методистік епископтық шіркеуінен шеттетілді, бірақ ол бұрын сенімгер болған және оны құруға көмектескен еді. Шіркеу оның құлдыққа қарсы қызметін "адамгершілікке жат және христиандық емес мінез-құлық" деп бағалады. Дегенмен, ол қайтадан ұсталса да, құлдарды жасыруын жалғастырды. Ван Зандттан мүлкін жоғалтқан құл иесі Уортон Джонс одан ақшалай өтеу талап етті. 1847 жылғы «Джонсқа қарсы Ван Зандт» ісін АҚШ Жоғарғы Соты қарады. Аболиционистер құлдықтың конституциялық заңдылығын күдік тудыру үшін бұл істі алға тартты. Ван Зандтты болашақта президент Абрахам Линкольннің АҚШ қазынашылық хатшысы және 1864-1873 жылдар аралығында АҚШ Бас судьясы болған Салмон П. Чейс қорғады. Алайда, Сот Ван Зандтқа қарсы шешім шығарды. Чейстің алдыңғы Бас судьясы Роджер Б. Тэнидің шешімімен Сот құлдықтың АҚШ Конституциясымен қорғалғанын анықтады, бұл АҚШ үкіметіне оны қолдау құқығы мен міндетін берді, сондықтан 1793 жылғы қашқан құлдар туралы заң конституциялық деп танылды. Әр штат құлдықтың өз территориясында заңды болып табылатынын анықтай алады. Өзінің ісін сотта қарау жылдары Ван Зандт барлық жері мен мүлкінен айырылды. Ол 11 баласын елдің әр түрлі аймақтарындағы туыстарына орналастырып, содан кейін қайтыс болды.
While living in Evendale, Ohio, Van Zandt often illegally harbored slaves in the basement of his house and helped them escape to the North. In the 1840s, he was caught and was excommunicated from the Sharonville Methodist Episcopal Church, which had joined the Southern portion of the national congregations, although he had been a trustee and helped found it. His anti slavery activities was judged by the church to be "immoral and un Christian conduct." However, he continued to harbor slaves although he was caught again. Van Zandt was charged for monetary damages by Wharton Jones, a slaveholder who had lost his property. The case that became known as Jones v. Van Zandt (1847) was settled by the US Supreme Court. Abolitionists pressed the case to challenge the constitutionality of slavery. Van Zandt was defended by Salmon P. Chase, a future US Treasury Secretary for President Abraham Lincoln and the US Chief Justice from 1864 to 1873. However, the Court ruled against Van Zandt. In a decision by Chase's predecessor, Chief Justice Roger B. Taney, the Court determined that slavery was protected by the US Constitution, which gave the US government the right and the obligation to support it, and so the Fugitive Slave Act of 1793 was constitutional. States could determine whether slavery would be legal within their borders. In the years of challenging his legal case, Van Zandt lost all his land and property. He had to place his 11 children with relatives across the country and died later that year.
Салдары
Құлдық мәселесін шешуді үміттене отырып, Тейни елдегі аймақтық шиеленісті күшейтті. Оңтүстік 1850 жылғы қашқан құлдарды ұстау туралы жаңа заңды қабылдады, ол штаттарды қашқан құлдарға көмектесу үшін жазаларды қатаңдатып, оның орындалуын қолдауға міндеттеді. Бұл елдегі аймақтық жіктерді одан да арттырды.
Hoping to settle the issue of slavery, Taney increased sectional tensions in the nation. The South pushed through the new Fugitive Slave Act of 1850, which required states to support enforcement and increased the penalties for aiding escaped slaves. That further raised sectional tensions in the country.
Мұра мен құрмет
2005 жылғы 19 маусымда Шаронвилл Біріккен методистік шіркеуі (құлдыққа қолдау көрсеткен оңтүстік фракциясы 20 ғасырда негізгі методистік шіркеуге қайта қосылды) Ван Зандттың мүшелігін қайта бекіту арқылы ұлттық баспасөз назарына ілікті. Шамамен онға жуық Ван Зандттың ұрпақтары қалаға келіп, шіркеудің олардың ата-бабасын құлдыққа қарсы қызметі үшін қуғандығы үшін ресми өтініш-кешірім хатын қабылдады.
On June 19, 2005, the Sharonville United Methodist Church (the pro slavery Southern faction rejoined the mainline Methodist Church in the 20th century) attracted national press attention by posthumously restoring Van Zandt's membership. About a dozen Van Zandt descendants traveled to the city to accept a formal letter of apology by the church for expelling their ancestor for his anti slavery activities.