Каролингтік "G" әрпі – орта ғасырғы ағылшын әліпбиінде кең таралған, қазіргі "G" әрпінің түбірі. Инсулярлық "G" пен айырмашылығы, қолданыс ерекшеліктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Каролингтік G немесе француздық G – орта ағылшын алфавиттерінің көпшілігінде қолданылған G әрпінің дамыған классикалық түрі. Кельт Британиясымен таныс ғалымдар мен жазушылар көбінесе білетін және қолдана алатын, ал Англиядан алыс Ұлыбританияның шеткерлеу аймақтарында тек жергілікті түрде ғана қолданылатын тағы бір түрі – аралық (немесе ирландтық) G. Бұл әріп, жергілікті халық, жерлер және тіл туралы жазғанда, нақты фонетикалық мағынаны білдіретін. U дауыстысы мен s сияқты мағынасы екіұшты болуы мүмкін әріптерден айырмашылығы, орта ағылшын орфографиясында әріп таңдауға қатысты ешқандай арнайы ережелері болмаған. Бұл форма Каролингтік кіші әріптерімен байланыстырылады, олар оның қолданылуының үлгісін көрсетеді және папалық қолжазбаларда кездеседі.
The Carolingian G or French G is the evolved classical form of the letter G that was in use in most Middle English alphabets. The other form scholars and writers familiar with Celtic Britain generally knew and could use, and in the furthest places in Britain away from England exclusively used domestically, was the insular (or Irish) G, which could bear a well understood extra phonetic sense, when writing of the local people, places and language. Unlike the vowel u and consonants which could appear ambiguous such as s, it had no special rules as to choice of letter in Middle English orthography. The form is named for the Carolingian minuscule script, an exemplar of its use and which features in papal manuscripts.
Контекст
Оның формалары аз өзгеріп, қазіргі заманғы G әрпінің негізі болып табылады және көбінесе оған сәйкес келеді. Аралдық G диграфтарға – gh, ch – көптеп айналды, бірақ бастапқыда кейбір жазушылар оны йог әрпін белгілеу үшін қолданды. Шотланд тіліндегі есімдерде йог төменгі әріп түріне байланысты z әрпіне айналып кетті, ал қарыз сөздерде көбінесе y немесе i әрпімен алмастырылды. Бұл z әрпін зондьяк сияқты грек тілінен алынған сөздердің көбеюіне және «құштарлық» (seal) пен «мөр» (seal) сияқты сөздерді ажыратуға резервтеу үшін жасалды. 18 ғасырға қарай, бұл жазуда 26 негізгі әріп (үлкен әріптерімен бірге) болды, олар көптеген ірі баспаханалар тарапынан жарияланды және әліпбиді оқытуға арналған өлеңдерде пайдаланылды. Бұл 22-23 әріптен тұратын соңғы ортағасырлық шіркеу латынының шектеулі мазмұнынан асып түсуге жасалған қайта даму болды. Еуропадағы көптеген, содан кейін дерлік барлық ресми оқыту жүйелерінде осы кеңейтуге қарамастан, g әрпі тілдерде әртүрлі дыбысталуға ие, себебі ол c әрпінен дамыған, және осы қасиет c әрпіне де тән. Бұл қазіргі латын әліпбиіндегі G әрпінің стандартты түрі болып табылады.
Its forms, varying little, are the basis of and frequently match the modern letter G. Insular G evolved very largely into digraphs gh, ch, but in its early days some writers used it for yogh. Yogh dissolved in Scottish proper names to z due to its lower case equivalent written look but in loanwords often to y or i to reserve z for the rising number of Greek loanwords featuring z such as zodiac and to distinguish words such as zeal (from seal). By the 18th century, the script had 26 base characters for letters (with upper case counterparts) promulgated by most major printing presses and taught in alphabet nursery rhymes. This was a re evolution to go beyond late medieval Ecclesiastical Latin's clipped content of 22–23 letters. Despite this widening across most, then almost all, formal teaching in Europe, g has a quite diverse phonetic value across languages following its development from c, which shares this trait. It is the standard letter form for G in all modern Latin script alphabets.