Кіріспе
Фридрих Гернсхайм:Фридрих Гернсхайм (17 шілде 1839 - 10 қыркүйек 1916) - неміс композиторы, дирижері және пианині.
Friedrich Gernsheim (17 July 1839 – 10 September 1916) was a German composer, conductor and pianist.
Ерте өмір
Гернсхайм Вормста дүниеге келген. Ол алғаш рет музыкалық білімін анасының қамқорлығымен үйде алды, содан кейін жеті жасынан бастап Вормстың музыкалық директоры Луи Любе, Луи Спордың бұрынғы шәкірті. Оның әкесі, белгілі яһуди дәрігері, 1848 жылы революция болғаннан кейін отбасын Франкфурт-на-Майнға көшірді, онда ол Якоб Розенхайнның ағасы Эдвард Розенхайнмен оқыды. Ол 1850 жылы концерттік пианист ретінде алғаш рет жұрт алдында өнер көрсетті және екі маусым бойы гастрольдерде болды, содан кейін отбасымен Лейпцигке қоныс аударды, онда 1852 жылдан бастап Игнац Мошелеспен фортепиано оқыды. Ол 1855-1860 жылдары Парижде болып, Джоачино Россини, Теодор Гуви, Эдуард Лало және Камил Сент-Сенспен кездесті.
Мансап
Кейін Саарбруккенге сапар шегіп, 1861 жылы Герман Леви босатқан дирижерлік лауазымға ие болды; Кёльнге, 1865 жылы Фердинанд Хиллер оны консерваторияның құрамына тағайындады (ондағы шәкірттері арасында Энгельберт Хампердинк пен Карл Лахмунд болды); содан кейін ол Роттердам филармониясының музыкалық директоры болды. Соңғы жылы ол Берлиндегі Стерн консерваториясында мұғалім болды, ал 1897 жылы Пруссия өнер академиясында оқыту үшін сол жаққа көшті, онда 1897 жылы сенатқа сайланды. 1877 жылы ол Карлсруэден Хелен Хернсхаймге үйленді. Гернсхайм әсіресе оркестрлік, камералық және аспаптық музыка мен әндердің жемісті композиторы болды. Оның кейбір шығармаларында еврейлік тақырыптар бар, бірақ Гернсхайм өзінің музыкасында еврей мұрасына айқын сілтеме жасамады. Мысалы, оның үшінші симфониясы Мириам әнінің аңызына негізделген, бірақ тікелей Генделдің Исраилдің Мысырда орындалуынан шабыт алды. Оның ертедегі еңбектерінде Шуманның ықпалы байқалады, ал 1868 жылдан бастап, ол алғаш рет Брамспен дос болғанда, Брамс ықпалы айқын көрінеді. Гернсхаймнің төрт симфониясы (олардың біріншісі Брамстың Бірінші симфониясы жарық көрмес бұрын жазылған) - Брамс стилін жанашыр және талантты замандасының қабылдауының қызықты мысалы. Гернсхаймнің соңғы шығармалары, әсіресе оның "Зу-и-не-драма" (1902) шығармасы, оның осыдан әлдеқайда жеке нәрсеге ауысқанын көрсетеді. Ол Берлинде қайтыс болды. Оның еврейлік тегіне байланысты оның шығармаларына нацистік Германияда тыйым салынды, ал оның еңбектері мен Карл Холлдың өзі туралы жазған өмірбаяны музыка кітапханаларынан алынып тасталды.
Стиль
Фридрих Гернсхаймнің музыкасын зерттеген аздың айтуынша, ол әдетте Йоханнес Брамстың әсерінен Романтикалық композитор ретінде саналады. Ол, әрине, ұлы композитордан үйренген, бірақ Гернсхайм өзінің композиторлық мансабын Брамсты естігенге дейін бастаған және оның ықпалы тек кейін ғана ашылған. Кристофер Фифилд Гернсхайм өзінің "құралдарды, тақырыптық пішіндерді, сүйемелдеуді және оркестрлік текстураларды" Брамс пен Макс Брухқа берері деп болжайды. Шын мәнінде, кейбіреулер Гернсхаймнің симфониялық шығармалары Брахмсқа қарағанда Брухқа көбірек ұқсайды деп санайды, бірақ оның музыкасында екі шеберге де құрмет көрсетілуде. Брухтан айырмашылығы, Гернсхайм өзінің "жеке мелодиялық тілі" бар және өзінің үйлесімділігімен батыл болған, ал Брух көбінесе халық әндерінен шабыт алған. Брамстың бірінші симфониясынан бұрын шыққан Гернсхаймнің бірінші симфониясының премьерасынан кейін Гернсхаймнің тақырыптары "жақсы бөлшектердің молдығы" үшін мақталды, олардың көбі тыңдаушыдан бірінші естігенде байқалмайды. Ол әр шараның "қажетті және болмай қалмауы керек" деген сеніммен шығарма жазды, бұл оның кейінгі шығармаларында да кездеседі. Оған сын әкелген шағын масштабтағы дамуы бар дискурсивті идеялар дәстүрлі құрылымдардағы әртүрлілікті қосу үшін жиі қолданылады. Мысалы, оның сонаталық аллегро түріне сәйкес келетін музыкасында, әдетте, кем дегенде үш экспозициялық тақырып бар, олар құрылымдық үлгілерді қалыптастырады және оларға кедергі келтіруге мүмкіндік береді. Алайда, оның көптеген тақырыптары арқылы ортақ желілер мен қарым-қатынастарды табуға болады, ал Гернсхайм оларды өз музыкасында белгілі бір тепе-теңдікке жету үшін қолданады. Александр Рингер бұл қасиетті "Gediegenheit" немесе "қасиеттілік пен ынтымақ" деп атайды, бұл принцип Гернсхаймнің музыкалық және жеке өмірінде тұрақты нұсқау болып қызмет етті.
Таңдалған шығармалар (жұмыстар тізімінен үзінді)
Гернсхаймнің музыкасынан симфониялар, виолончель концерті, бірінші виолончель сонатасы, фортепиано триолары, фортепиано квартеттерінің екеуі, екі фортепиано квинтеті, скрипка сонаталары және екінші кыллы квартет жазылған.
Концертант шығармалары
До минордағы фортепиано концерті, Оп. 16 Скрипка мен оркестр үшін Фантазиялық шығарма, Оп. 33 Скрипкалық концерт No. 1 ре мажор, оп. 42 Дивертименто Э флейта және струн оркестріне (немесе камералық ансамбльге), Оп. 53 Э-минордағы виолончельдік концерт, оп. 78 (XX ғасырдың басында көптеген Neue Zeitschrift газеттерінде дәлел ретінде танымал болды және 2005 жылы 31 қаңтарда виолончельші Александр Хюльшофф SWR2 радиосында ойнаған, Staatsphilharmonie Rheinland Pfalz, режиссері de. Британдық Hyperion лейблі "Романтикалық виолончель концерті" сериясында жазды және шығарды, оны Берлиннің Rundfunk Sinfonieorchester орындады, оны Ханну Линту жүргізді, солонист ретінде Альбан Герхардт). Скрипкалық концерт No. 2 F, Op. 86 In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 86 In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 86 In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 86 In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 86 In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 91 (1915) жыл
Fantasy Piece for violin with orchestra, Op. 33
Violin Concerto No. 1 in D major, Op. 42
Divertimento in E for flute and string orchestra (or chamber ensemble), Op. 53
Cello Concerto in E minor, Op. 78 (fairly popular in the early 20th century with many mentions in the Neue Zeitschrift as evidence, and played on SWR2 radio on January 31, 2005 by cellist Alexander Hülshoff, the Staatsphilharmonie Rheinland Pfalz, directed by de. Recorded and released by the British label Hyperion in its 'Romantic Cello Concerto' series, played by the Rundfunk Sinfonieorchester Berlin, conducted by Hannu Lintu, with Alban Gerhardt as soloist).) Violin Concerto No. 2 in F, Op. 86
In Memoriam: ein Klagegesang für Streichorchester und Orgel, Op. 91 (1915)
Камералық музыка
Кіріспе және Allegro appassionato, Op. 38-ші фортепианолық квартет No. 1 - E, Op. 6 Фортепианолық квартет No. 2 - се минор, оп. 20 (2003 жылы орындалған). Паб. шамасында 1870.) Фортепианолық квартет No. Ф мажордағы 3 - топ, оп. 47, 1883 фортепианолық квинтет No. 1 ре минор, оп. 35 Фортепианолық квинтет No. 2 әуенді орындау. 63-ші, паб. шамасында 1897 (қатаң түрде 1898 жылы қараңыз) Стриг квинтет No. 1 ре мажор, оп. 9 Струкалық квинтет No. 2 Э мажорлық, Оп. 89 (премьерасы 1916 жылдың ақпан айында және сол жылы Neue Zeitschrift журналында айтылған. Екі виолончельдік квинтет. 2003 жылы оның струндық трио операсымен бірге қазіргі заманғы премьерасын ескере отырып. 74-ке дейін. Пианинолық трио No. 1 F, Op. 28 Фортепианолық трио No. 2 - Б, Оп. 37 Алғашқы екі фортепиано триосы, қолжазбада (Альтенберг триосы сайтында іздеу) 37-сі олардың репертуарында бар.) Селло сонатасы No. 1 ре минор, оп. 12 Селло сонатасы No. 2 Э минор, Оп. 79-шы виолончельдік соната No. Ми минордағы 3 - топ, Оп. 87 (1914) жыл
Piano Quartet No. 1 in E, Op. 6
Piano Quartet No. 2 in C minor, Op. 20 (performed in 2003. Pub. ca. 1870.) Piano Quartet No. 3 in F major, Op. 47, 1883
Piano Quintet No. 1 in D minor, Op. 35
Piano Quintet No. 2 in B minor, Op. 63, pub. ca. 1897 (definitely by 1898 see review )
String Quintet No. 1 in D major, Op. 9
String Quintet No. 2 in E major, Op. 89 (premiered in February 1916 and mentioned in the Neue Zeitschrift that year. Two cello quintet. Given its modern premiere in 2003 along with his string trio op. 74. Piano Trio No. 1 in F, Op. 28
Piano Trio No. 2 in B, Op. 37
Two other piano trios, in manuscript (search at the Altenberg Trio site the Trio in B major, Op. 37 is in their repertoire.) Cello Sonata No. 1 in D minor, Op. 12
Cello Sonata No. 2 in E minor, Op. 79
Cello Sonata No. 3 in E minor, Op. 87 (1914)
Хорлық шығармалар
"Wächterlied" хор мен оркестр үшін, оп. 7 Саламис, ерлер хоры мен оркестр үшін, оп. 10 .
Salamis, for men's chorus and orchestra, Op. 10
Орган бөлшектері
Орган үшін фантазия мен фуга, оп. 76 .