1969: The Velvet Underground Live

Кіріспе

1969: The Velvet Underground Live - Velvet Underground тобының концерттік альбомы. Ол 1974 жылы қыркүйекте Mercury Records компаниясы арқылы екі альбом ретінде шығарылды. 1988 жылдың қыркүйегінде CD қайта шығарылымы екі жеке бір CD-том ретінде шығарылды, әр дискке бір қосымша трек қосылды. Топтың көптеген студиялық альбомдары 1970 жылдардың басынан 1980 жылдардың ортасына дейін АҚШ-та басылмағандықтан, 1969 топтың ең танымал альбомдарының бірі болды және жанкүйерлердің сүйіктісі болды. Spin журналының Alternative Record Guide 1995 жылы оны барлық уақыттың ең үздік 100 альтернативті альбомдарының қатарына енгізді.

Жазу және өндіріс

1969 жылы Velvet Underground Америка Құрама Штаттары мен Канадада гастрольге шығып, 70-тен астам концерттер өткізді. Бұл уақытта топтың үлкен жанкүйерлері болды және кейде жанкүйерлер топтың келісімімен, жинақты жазу үшін жазғыш құралдарды алып кететін. Бұл, әдетте, қарапайым қолмен ұсталатын жазғыштарға байланысты болады, нәтижесінде аудиторияның дауысы жоғары болады. Алайда екі жағдайда кәсіби құрал-жабдықтар қолданылды. 1969 жылы 19 қазанда Далас қаласындағы Коул даңғылының соңындағы клубта ән жаздырушы инженер болған жанкүйер өзінің кәсіби жабдықтарын алып келді; ал қарашада Сан-Францискодағы The Matrix-те топқа үйдегі төрт тректі жаздыру үстелін пайдалануға рұқсат берілді. Топқа дерек ретінде жазылған екі тректі араластыру таспасы берілді, бірақ олармен 1974 жылға дейін ештеңе жасалмады, топ тарағаннан кейін және Лу Рид соло әртісі ретінде танымал болды. Басист Даг Юлдің айтуынша, "1969 Live альбомын шығаруды Стив Сесник [бұрынғы топ менеджері] бастады, ол кассеталарды сатып, ақша алуға тырысты. Ол [топ] атауы мен альбом құқықтарына ие екенін айтып, басқа біреу араласты және топтағы басқа адамдармен байланысқа түсті. [Лу Ридтің менеджері] таспаларды алып, 'Бұл сенің емес' деді де, оны жариялады". Микстау таспалары Mercury Records-ке жіберілді, олар ең жақсы орындаулардың жинағын қос альбом ретінде шығаруға келісті. Бұл жинақты сол кезде Mercury Records-та жұмыс істейтін музыка сыншысы Пол Нельсон жасаған. 1969 ж. шыққанда, ол бірден сот ісіне ұшырады, өйткені The Matrix-тің менеджменті олардың материалдарын коммерциялық релизде пайдалануға ешқашан рұқсат бермеген. Мәселе соттан тыс шешілді. Альбом үшін төрт тректі жаздыру жабдығы қолданылса да, кейбір тректер ацетаттан алынғандықтан, бастапқы таспалар жоғалғандықтан, жарық сыңғырлауды көрсетеді. Дегенмен, аудиторияның дыбысы немесе аудиторияның дыбысы аз, өйткені аудиторияның микрофоны қолданылмаған, сондықтан тыңдаушы алатын жалғыз атмосфера - вокалды және барабандық микрофондар жинаған аз. Альбом шығарылған кезде оның үш әнінің ("We're Gonna Have a Real Good Time Together", "Over You" және "Sweet Bonnie Brown"/"It's Just Too Much") бұрын-соңды жарық көрген емес, екеуі ("Lisa Says" және "Ocean") бұрын Ридтің тұңғыш жеке альбомындағы нұсқалардан ғана белгілі болған, ал "New Age" және "Sweet Jane" соңғы Loaded студиялық нұсқаларынан ерекшеленді. Сонымен қатар, "White Light/White Heat" екі жарым минуттан гитаралық импровизация сегіз минутқа дейін ұзартылды. Альбомда альбом нұсқаларынан басқа әншілер орындаған әндер де бар: Рид "New Age" (кейіннен Yule Loaded-те әндеген) және "Femme Fatale" (алғашқыда Nico әндеген) әндерін айтады, ал Yule "I'll Be Your Mirror" әнін айтады (алғашқыда Nico). Альбомға Пол Нельсон мен әнші-сазгер Эллиотт Мерфи жазған жазбалар енгізілген. The Factory-де Рид, Стерлинг Моррисон және Морин Такермен бірге фотосуретте болғанмен, Джон Кейл альбомда жоқ.

During 1969, the Velvet Underground toured the United States and Canada, playing well over 70 dates. By this time, the band had picked up a sizeable fan base and every now and then a fan would bring along, with consent of the band, recording equipment to record a set. Most of the time, this would mean relatively simple hand held recorders resulting in lo fi audience recordings. On two occasions, however, professional equipment was used. On October 19, 1969, in the End of Cole Ave. club, Dallas, a fan who happened to be a recording engineer brought along his professional gear; and in November at The Matrix in San Francisco, the band was given permission to use the in house four track recording desk. The band were given two track mixdown tapes from the recordings for reference, but nothing was done with them until 1974, after the band had dissolved and Lou Reed had become well known as a solo artist. According to bassist Doug Yule, "The release of 1969 Live was started by Steve Sesnick [former band manager], who had the tapes and was trying to sell them to get money for himself claiming that he owned the [band] name and the rights to the album Somehow somebody else got involved and contacted other people in the group and basically Sesnick got done. [Lou Reed's management] took the tapes and said 'It's not yours' and released it". The mixdown tapes were submitted to Mercury Records, who agreed to release a compilation of the best performances as a double album. The compiling was done by music critic Paul Nelson, who at the time was working at Mercury Records. When 1969 was released, it immediately became subject of a lawsuit as The Matrix's management had never given permission for their material to be used on a commercial release. The matter was settled out of court. Although four track recording equipment was used for the album, some of the tracks feature light crackling as they were sourced from acetates, the original tapes having been lost. There is little ambience or audience sound, however, because no audience mic was used and so the only ambience the listener gets is what little the vocal and drum mics picked up. At the time of the album's release, three of its songs ("We're Gonna Have a Real Good Time Together", "Over You" and "Sweet Bonnie Brown"/"It's Just Too Much") had never been released in any form, two ("Lisa Says" and "Ocean") were previously only known from the versions on Reed's debut solo album, and "New Age" and "Sweet Jane" were different from the eventual Loaded studio versions. In addition, "White Light/White Heat" is extended from two and a half minutes to over eight minutes of guitar improvisation. The album also features songs sung by different singers from the album versions: Reed sings "New Age" (later sung by Yule on Loaded) and "Femme Fatale" (originally sung by Nico) and Yule sings "I'll Be Your Mirror" (also originally by Nico). The album contained liner notes by Paul Nelson and by singer/songwriter Elliott Murphy. Despite being present in the gatefold photo with Reed, Sterling Morrison and Maureen Tucker at The Factory, John Cale does not feature on the album.

Бастапқы LP

Барлық әндерді Лу Рид жазған.

CD-дискілер туралы жазбалар

1988 жылы PolyGram компакт-дискіде шығарған кезде қос альбом (әрқашан бір альбом бағасына сатылатын) екі арзан бағадағы CD-ге бөлінді. Жоғарыда қарапайым әріппен көрсетілгендей, әр дискке бастапқы шығарылымда жоқ, бұрын шығарылмаған бонус трек кіреді. Matrix шоуларының толық мастер-таспалары 2010-жылдары қайта ашылды және 2015 жылы The Complete Matrix Tapes ретінде қайта араластырылды және қайта өңделді, оның атауынан көрініп тұрғандай, төрт компакт-дискіде Matrix-тің тазаланбаған жазбалары бар.