Ислингтон арнасы: Манчестердің өнеркәсіптік тарихынан бір парақша
Islington Branch Canal
Ислингтон арнасы: Англияның индустриалдық тарихы, көмір, құм, тұз және шыны өндірісі үшін маңызды канал. Анотс аймағындағы көлік арнасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ислингтон тармақ каналы – Англияның солтүстік-батысындағы Анкоатс ауданындағы қысқа канал тармағы, ол 1-ші және 2-ші шлюздер арасындағы Аштон каналының басты арнасына қосылған.
The Islington Branch Canal was a short canal branch at Ancoats in north west England, which joined the main line of the Ashton Canal between locks 1 and 2.
Тарих
Бұл арна ұзын болмаса да, өзінің гүлденген кезінде маңызды өнеркәсіптік сала болды және жеке кемежайларға дейін жететін қысқа тармағы болды. Арна шлюзсіз болды және пайдалану мерзімі бойында кеңінен қолданылды. Оның бойында көмір, құм және тұз кемежайлары, металл темір кемежайы және жағалау бойындағы түрлі мекемелер орналасқан. Қызықты мекемелердің бірі – Молинукс, Вебб және Компаниясының әйнек зауыты, ол кремнезный әйнек өнімдерін шығаратын арнаның басында орналасқан. 1801 жылы Пик-Форест каналы компаниясының төрағасы Сэмюэл Олдноу Эдвард Стелфоксқа Аштон каналының жағалауында екі әк пешін салуға 50 фунт стерлинг көмек ақшасын ұсынды, егер ол Пик-Форест каналы арқылы әкелінген әкті пеште күйдірсе. Бұл пештердің орны белгісіз, бірақ олар осы тармақта Лаймкилн-лейн жанында орналасқан болуы мүмкін деп есептеледі. Аштон каналымен қосылған жерден арна солтүстік-батысқа қарай жүреді, Милл-стрит астынан өткенше. Көпірден кейін бірден тік бұрылыс болды, содан кейін ол солтүстік-шығыс бағытта жалғасты. Арна 1950 жылдарға дейін пайдаланылды, бірақ осы уақытқа қарай ол бірте-бірте құлдырап, тоқырап қалды. Дегенмен, оның бір бөлігі ашық күйінде қалды және қазір Британдық су жолдары сонда ауласын ұстап тұр.
Although it was only long it was, in its prime, an important industrial branch and it had its own short arm leading to private wharfs. It was lock free and throughout its working life it was extensively used. It had coal, sand and salt wharfs, a scrap iron wharf and various works along its banks. An interesting works was Molineux, Webb, & Company's Glass Works situated at the head of the branch where flint glass products were made. In 1801, Samuel Oldknow, then the Chairman of the Peak Forest Canal Company, offered an Edward Stelfox £50 towards the cost of building two lime kilns on the banks of the Ashton Canal on the condition that he burned limestone brought along the Peak Forest Canal. The site of these kilns is unknown but it is suspected that they were somewhere on this branch near Limekiln Lane. From the junction with the Ashton Canal, the branch ran to the north west, until it passed under Mill Street. There was a sharp turn immediately beyond the bridge, and it continued in a north easterly direction. It remained in use until the 1950s but by this time it was slowly becoming derelict. However, part of it remained open and British Waterways now has a yard there.
Өнеркәсіп
1851 жылы Аштон каналынан Милл-стрит көпіріне дейінгі учаскеде екі жағында да салмақ өлшеу машиналарымен жабдықталған көмір кемежайлары болды, ал шығыс жағалауда торапқа жақын дамылмаған аумақ орналасқан. Бұл ашық аумақ 1891 жылы «Альбион» шпиндельдік фабрикасына айналды, бірақ бөлініп, 1922 жылы ойыншық шарлар және тізбек фабрикаларына иелік етті. 1950 жылы тізбек фабрикасы жабылды, ал учаскенің шығысындағы кемежай инженерлік жұмыстарға айналды. Батыс жағындағы кемежайлардың көп бөлігін бояу фабрикасы алып тұрды. 1960 жылдарға қарай инженерлік жұмыстар тізбек фабрикасының орнына кеңейді, ондағы басты қызмет металл штамптау болды, және 1969 жылы да солай болды. Көпірдің солтүстігінде 1851 жылғы картада батыс жағалауда «Уорф-стрит» мақта фабрикасы және әрқайсысында салмақ өлшеу машинасы бар төрт көмір кемежайы көрсетілген. Шығыс жағалауда салмақ өлшеу машинасы бар көмір кемежайы, отқа төзімді кірпіш зауыты, тағы бір көмір кемежайы болды, олардың көпшілігі Милл-стритке жақын аяқталатын тармақпен шектесетін, ал үшінші көмір кемежайы сол тармақта орналасқан.
In 1851, there were coal wharves equipped with weighing machines on both sides of the section from the Ashton Canal to Mill Street bridge, with an undeveloped area on the east bank nearest to the junction. This clear area had become the Albion Spindle Works by 1891, but had been subdivided and was occupied by a toy balloon works and a chain works in 1922. The chain works had gone by 1950, and the wharf to the east of the section had become an engineering works. A paint works occupied most of the west side wharves. The engineering works had expanded to include the site of the chain works by the 1960s, when its chief activity was metal stamping, and it remained so in 1969. To the north of the bridge, the 1851 map shows that the west bank contained Wharf Street Cotton Mill and four coal wharves, each with a weighing machine. On the east bank, there was a coal wharf with weighing machine, a fire brick yard, another coal wharf, most of which bordered onto another arm which turned back and ended close to Mill Street, and a third coal wharf on the side arm.