Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
McDonnell XP 67 "Bat" немесе "Moonbat" - екі қозғалтқыш, ұзақ қашықтыққа ұшатын, АҚШ Әскери-әуе күштері үшін бір орындық тұтқыр ұшақтың прототипі. Концепциялық жағынан өте озық болғанымен, көптеген проблемалар туындап, ол ешқашан күтілетін өнімділік деңгейіне жетпеді. Жобаның жалғыз прототипі қозғалтқыштың өртенуі салдарынан жойылғаннан кейін тоқтатылды.
Prototype fighter aircraft
The McDonnell XP 67 "Bat" or "Moonbat" was a prototype for a twin engine, long range, single seat interceptor aircraft for the United States Army Air Forces. Although the design was conceptually advanced, it was beset by numerous problems and never approached its anticipated level of performance. The project was cancelled after the sole completed prototype was destroyed by an engine fire.
Шығу тегі
1940 жылы АҚШ армиясының әуе корпусы R 40C ұсынысын беру туралы өтініш берді, ол қарсыластың бомбалаушыларын жоюға арналған жоғары жылдамдықты, ұзақ қашықтықты, биіктіктегі тосқауыл жасау үшін жобалар сұрады. Бұл ерекшеліктер өте батыл болды, бұл өндірушілерді сол кездегі әлемдегі кез келген ұшақтан артық болатын радикалды ұшақтарды жасауға талпындырды. Өзінің ұшағын шығаруға құштар McDonnell Aircraft компаниясы ұсынысқа жауап ретінде Model I жобасының сызбалары мен ерекшеліктерін ұсынды. Ол ерекше дөңгелекті қозғалтқышпен, фюзеляжға көмілген Allison V 3420 қозғалтқышымен, қанаттардағы екі қанатты итергіш винттермен қамтамасыз етілетін. Алайда, басқа 22 өндіруші де армияның сұранысына жауап беру үшін ұсыныстар шығарды; МакДоннелл ұсынысының салыстырмалы түрде әсерлі емес күтілетін өнімділігі болды, ал оның ерекше қозғалтқышы дәлелденген жоқ. 23 ұсынысты қарастырған кезде I модель 21-ші орынға түсті. Қабылданған ұсыныстар арасында XP 54, XP 55 және XP 56 сияқты жаман тағдыр болды. Көрініссіз сәтсіздікке қарамастан, әуе корпусының басшылары жаңадан пайда болған компанияның күш-жігеріне таң қалды және МакДоннеллге ұшақты қайта жасау үшін 3000 доллар келісім берді.
In 1940, the U. S. Army Air Corps issued Request for Proposal R 40C, requesting designs for a high speed, long range, high altitude interceptor intended to destroy enemy bombers. The specifications were very bold, encouraging manufacturers to produce radical aircraft that would outperform any existing fighter in the world at the time. The aerospace parts manufacturer McDonnell Aircraft, eager to begin manufacturing its own aircraft, responded to the proposal with drawings and specifications of the proposed Model I, which would be powered by an unusual geared drivetrain with a single Allison V 3420 engine buried in the fuselage powering twin wing mounted pusher propellers in the wings. However, 22 other manufacturers also issued proposals to meet the Army's request; the McDonnell proposal had relatively unimpressive anticipated performance, and its odd drivetrain was unproven. The Model I fell in 21st place when the 23 proposals were examined and scored. The proposals that were accepted included the similarly ill fated XP 54, XP 55, and XP 56. Despite the apparent setback, Air Corps leaders were impressed by the nascent company's efforts, and granted McDonnell a $3,000 contract to re engineer the aircraft.
Соңғы жоба
1940 жылы 30 маусымда МакДоннелл инженерлері II модельмен оралды, ол да қабылданбады, сондықтан ол 1941 жылы 24 сәуірде пайда болған IIa модельге қайта өңделді. Жаңа дизайнға дәстүрлі дизайн, екі қозғалтқыш қанатта орналасқан, трактор конфигурациясындағы төрт бледовый винтпен. Алайда, дизайн әлі де өте амбициялық болды; жобалау тобы орталық фюзеляж арқылы шынайы аэродинамикалық секцияны сақтауға, қозғалтқыш ноцеляларының артқы бөліктерін қанатымен біріктіруге және фюзеляждың барлық жиектерін және ноцеляларды қанаттарға радикалды түрде файлдандыруға тырысты. Дизайн бойынша ламинарлық профильді секциялар пайдаланылды. McDonnell дизайнерлері жобаның ең жоғары жылдамдығы 472 миль / сағ (760 км / сағ) болатындығын және жалпы салмағы 18,600 фунт (8,440 кг) болатындығын уәде етті, бірақ күтілетін жалпы салмақ көп ұзамай 20,000 фунтқа (9,070 кг) дейін арттырылды. 1941 жылдың 30 қыркүйегінде USAAF МакДоннеллге екі прототип, жел туннелі моделі және оған байланысты инженерлік деректер үшін $1,508,596 келісімшарт, сонымен қатар $86,315 ақы берді. IIa үлгісі XP 67 деп аталды. Ол кездегі жаңалық - қысыммен жабдықталған пилот салоны. Бірнеше қару-жарақ конфигурациясы қарастырылды, соның ішінде алты .50 (12,7 мм) пулемет, төрт 20 мм (0,79 дюйм) пуля және тіпті 75 мм (2,95 дюйм) пуля, ал алты 37 мм (1,46 дюйм) M4 пулясы таңдалды. Қуатты екі Continental XIV 1430 1 бұрылысты V 12 турбонаддувалымен жабдықталған қозғалтқыштармен қамтамасыз етіледі, ал қозғалтқыш түтін газдары итермелікті арттырады.
McDonnell engineers returned on 30 June 1940 with the Model II, which was also rejected, so it was reworked into the Model IIa, which emerged on 24 April 1941. The new design was powered by a more traditional layout, a pair of engines in wing mounted nacelles with four bladed propellers in a tractor configuration. However, the design was still quite ambitious; the design team tried to maintain a true airfoil section through the center fuselage, merge the rear portions of the engine nacelles with the wing, and radically fillet all edges of the fuselage and nacelles into the wings in an effort to reduce drag. The design used laminar airfoil sections throughout. McDonnell designers promised that the design would deliver a top speed of 472 mph (760 km/h) with a gross weight of 18,600 lb (8,440 kg), although the anticipated gross weight was soon increased to a somewhat more realistic 20,000 lb (9,070 kg). On 30 September 1941, the USAAF granted McDonnell a $1,508,596 contract, plus an $86,315 fee, for two prototypes, a wind tunnel model, and associated engineering data. The Model IIa was designated as the XP 67. The production aircraft was intended to have a pressurized cockpit, an innovation at the time. A number of armament configurations were considered including six .50 in (12.7 mm) machine guns, four 20 mm (.79 in) cannon, and even a 75 mm (2.95 in) cannon before the configuration of six 37 mm (1.46 in) M4 cannon was chosen. Power would be provided by two Continental XIV 1430 1 inverted V 12 engines, fitted with turbosuperchargers, and the engine exhaust gases would augment thrust.
Сынау
МакДоннелл, NACA және Детройт университеті жобаның көптеген озық аспектілерін кең ауқымды аэродинамикалық сынақ бағдарламасын бастады. Бұл жобаға ламинариялық ағыны ерекшеліктерін сақтайтын, өте тегіс және дәл пішінді тері қажет болды, бұл компания бұрын-соңды толық ұшақ шығармағандықтан, жаңа құрылыс техникасын әзірлеуді талап етті. Жел туннельінде жүргізілген сынақтарда қозғалтқыштан ауа ағыны суыту проблемалары анықталды, олар ешқашан толық шешілмеген. Сондай-ақ, қозғалтқыштар алуда қиындықтар туындады, өйткені соғыс уақытындағы өндіріс талаптары Continental-тың тәжірибелік XIV 1430 қозғалтқыштарының жұмыс үлгілерін бәсекелесетін ұшақ сынақ бағдарламаларына жеткізуге кедергі келтірді. Жоба сонымен қатар Вирджиния штатының Лэнгли қаласындағы NACA жел туннелі нысанда сынақ уақытына қатысты қатал бәсекелестікпен кешіктірілді. Бірінші XP 67, 42 11677, 1943 жылдың 1 желтоқсанында жердегі сынақтарға дайын болды. Ұшаққа XIV 1430 17/19 қозғалтқыштары мен General Electric D 23 турбокомпрессорлары орнатылған, бірақ қысыммен жабдықтау жабдықтары мен қару-жарақтар орнатылмаған. 8 желтоқсанда ұшақ екі қозғалтқыш ұшақтарында да өртеніп, ақаулықтан зақымдалған. 1944 жылдың 6 қаңтарында зақымданулар қалпына келтіріліп, XP 67 алғашқы ұшуын жасады, ол алты минуттан кейін қозғалтқыштағы ақауларға байланысты аяқталды. Қозғалтқыштар қондырғыларына өзгерістер енгізілгеннен кейін екі сынақ ұшуы жүргізілді. Төртінші рейсте қозғалтқыштардың жылдамдығы шамадан тыс болған кезде қозғалтқыш подшипниктері күйді. Осы уақытқа дейін XP 67-нің күш жетіспеушілігімен ауырлап жатқаны айқын болды. Қозғалтқыштардың қуаты 1060 л.с. (790 кВт) ғана болатын, бұл олардың уәде етілген 1350 л.с. (1 007 кВт) қуатынан әлдеқайда аз. Компанияның негізін қалаушы Джим МакДоннелл, XI 1430-тың қозғалтқыштарын сатып алудың кешігуі мен төмен өнімділігі үшін алаңдаушылық танытып, прототипті Allison немесе Rolls Royce поршеньді қозғалтқыштарымен, артқы ұңғымаларда көмекші Westinghouse турбожеттерімен толықтырылған. МакДоннелл жаңа электр станцияларымен 800 км/сағ. жылдамдықты қамтамасыз етуге уәде бергенімен, армия бұл ұсынысты қабылдамады, өйткені ол қолданыстағы конструкцияны одан әрі сынап көруді талап етті. Басқа ұшу ерекшеліктері әдетте жұмсақ маневрлер кезінде жақсы болды; таяқ күштері жеңіл болды, айналу жылдамдығы жеткілікті болды және басқару барлық жылдамдықтарда жақсы бойлық тұрақтылықпен тиімді болды. Алайда голландша ойнауға деген бейімділік басым болды. Жалғыз ұшу прототипі жойылған кезде, бүкіл бағдарламаға үлкен соққы тиді, өйткені екінші прототип сол кезде тек 15% -ға ғана аяқталды. Армия басшылары XP 67 ұшағын қайта бағалауды шешті, ақыр соңында 13 қыркүйекте ол қолданыстағы ұшақтармен салыстырғанда ешқандай артықшылықтар ұсынбады деп шешті.
An extensive aerodynamic test program of the numerous advanced aspects of the design was begun by McDonnell, NACA, and the University of Detroit. The design demanded skin that was perfectly smooth and precisely shaped to maintain its laminar flow characteristics, mandating the development of new construction techniques, as the company had never produced an entire aircraft before. Wind tunnel testing uncovered problems with engine cooling airflow through the engine nacelles, which were never fully resolved. Difficulties were also encountered in obtaining engines, as wartime production demands hampered Continental's efforts to deliver running examples of the experimental XIV 1430 engines to competing aircraft test programs. The project was also delayed by intense competition for testing time at the NACA wind tunnel facility in Langley, Virginia. The first XP 67, 42 11677, was ready for ground trials on 1 December 1943. The aircraft was fitted with XIV 1430 17/19 engines and General Electric D 23 turbo superchargers but no pressurization equipment or armament was installed. On 8 December, the aircraft was damaged by fires in both engine nacelles, caused by a malfunction of the exhaust manifold slip rings. By 6 January 1944, the damage was repaired and the XP 67 made its first flight, which ended after six minutes due to engine trouble. After modifications were made to the engine installations, two test flights were carried out. On the fourth flight, the engine bearings burned out when the engines were accidentally overspeeded. By this time, it was becoming obvious that the XP 67 was hampered by a serious lack of power. The engines were only delivering 1,060 hp (790 kW), well short of their promised 1,350 hp (1,007 kW) rating. Company founder Jim McDonnell, frustrated by engine procurement delays and the XI 1430's subpar output, began to campaign for funding to re engine the prototype with a pair of Allison or Rolls Royce piston engines augmented by auxiliary Westinghouse turbojets in the aft nacelles. Although McDonnell promised a very impressive 500 mph (805 km/h) top speed with the new powerplants, the Army rejected the proposal, demanding more testing of the existing design. Other flight characteristics were generally good during gentle maneuvers; stick forces were light, roll rate was adequate, and control was effective at all speeds with good longitudinal stability. However, a tendency to dutch roll was prevalent. The destruction of the lone flying prototype dealt a serious blow to the entire program because the second prototype was only 15% complete at the time. Army leaders decided to reevaluate the XP 67, ultimately deciding on 13 September that it offered no significant advantages over existing fighters already in service.