Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әнші (1925-2002) Алан Дейл (туған аты Алдо Сигисмонди; 9 шілде 1925 - 20 сәуір 2002) - американдық әнші.
American singer (1925–2002)
Alan Dale (born Aldo Sigismondi; July 9, 1925 – April 20, 2002) was an American singer of traditional popular and rock and roll music.
Ерте өмір
Алдо Сигисмонди Нью-Йорк штатының Бруклинде дүниеге келген. Сондай-ақ 1955 жылы "I'm Sincere" ("Cherry Pink") және "Rockin The Cha Cha" синглдары Music Vendor топ-40-қа жетті. Ол Алан Фридпен дос болды, нәтижесінде 1956 жылы "Don't Knock the Rock" фильмінде рок-н-ролл әншісі рөлін ойнауға мүмкіндік алды. Бұл фильмде ол Фрид, Билл Хейли және оның кометалары, Кішкентай Ричард және Тренирлермен бірге ойнады. Ол атау әнін орындап, оны да сингл ретінде жазды. Ол сондай-ақ "I Cry More" әнін сомдады, бұл Бёрт Бачарак пен Хэл Дэвид жазған және киноға түсірілген алғашқы ән. 1957 жылы ол бір лейблден екіншісіне, ABC, MGM және United Artists компанияларына көшіп-қонып жүрді. 1958 жылы Нью-Йорктегі бір түнгі клубта Дейлге шабуыл жасалып, ол баспалдақтан құлап, шыны терезеге соғылғанда, жараланып, қолы ауыр жарақат алды. Дейл жарақаттарынан айықты, бірақ оны баспалдақтан құлатқан адам ешқашан анықталмаған.
Aldo Sigismondi was born in Brooklyn, New York. Also in 1955. the singles "I'm Sincere" (the flip of "Cherry Pink") and "Rockin The Cha Cha" reached the Music Vendor top 40. He became a friend of Alan Freed, and as a result got a chance to play a role as a rock and roll singer in the 1956 film, Don't Knock the Rock. In this movie, he played alongside Freed, Bill Haley & His Comets, Little Richard, and The Treniers. He sang the title song, which he also recorded as a single. He also sang "I Cry More," the first song written by Burt Bacharach and Hal David to be featured in a motion picture. In 1957 he resumed his shuttling from one record label to another, going to ABC, MGM, and United Artists. In 1958, while in a nightclub in New York, Dale was attacked, suffering cuts and a serious hand injury when he crashed into a plate glass window after having fallen down a set of stairs. Dale recovered from his injuries, but the assailant who knocked him down the stairs was never identified.
Карьерасы құлдырап, қайтыс болды
1950 жылдардың соңында Дейл Эд Салливан сияқты тележүргізушілердің оны өздерінің шоуларында қабылдаудан бас тартқанын, оның мансабының төмендеуіне әкелгенін тапты. Бұл оның 1965 жылы "Жермекен және марионеткалар" атты автобиографиясын жазуына көмектеспеді, онда ол өзінің мансабына кері әсер етуге тырысқан адамдардың есімдерін тізімдеді, осы мақсатқа бағытталған олардың іс-әрекеттерін сипаттады. Кітап Вирджиния Киркустың қызметінен қатаң сын-пикир алды, онда былай деп жазылды: Баллада әншісі Алан Дейл өзінің автобиографиясын "Жақсылыққа ұмтылу" деп атаған болар еді. Дейл 15 жыл бойы жұлдыз шаңын көтереді, кейін оны көтереді, кейін жоғалтады. Дейлдің ойынша, оның кемшілігі - тым жекешіл және бейімделусіз. Сонымен қатар, ол өзінің әртіс жан дүниесінің барлық жақтарын қолдануға тырысады, оның ішінде менеджерлері мен басқалар төзімділік танытпайтын кейбір комедиялық материалдарды қамтиды. Дейл менеджерлерді острица сияқты жейді. Қазіргі кезде ол өзінің жеке менеджері және агенті, көбінесе кафелерде жұмыс істейді және ол жеке желісін тіршілік ету үшін қайырып отыр. Ол ойын-сауық саласындағы барлық адамдарды невротикалық марионеткалар деп санайды. Ол өзінің бірнеше махаббат оқиғаларын ашып, кейбір кек алу әрекеттерін ашық мойындайды. Кітаптың басты тақырыбы: "Алан Дейл ауырып жатыр ма?" Ол кітапқа қарап, жиі жылап, ашуланады. Ол жеке басының емес, өзінің жетілмегендігінен әрекет етеді. Оның жалғыз уайымы - өзінің неондық эгосы. Ересектер жасөспірімдерге тән әуесқойлық пен жалған әндер туралы ойлап, қалайша қиналып жүр? Тіпті Синатра да өзінің музыкасы үшін өлмек пе, Беси Смит немесе Билли Холидей сияқты Дель өзінің әншілік мансабының төменгі нұсқасын келесі онжылдықтарда сақтай алды, түнгі клубтарда, кешкі ас театрларында және концерттерде өнер көрсетті. Ол 2002 жылы 76 жасында Нью-Йоркте қайтыс болды.
At the end of the 1950s, Dale found television hosts such as Ed Sullivan were refusing to have him on their shows, causing his career to go into decline. This was not helped by his authorship of a 1965 autobiography, The Spider and the Marionettes, in which he listed names of people who were trying to affect his career adversely, with descriptions of their activities toward this end. The book received a scathing review from Virginia Kirkus' Service, which wrote: Ballad singer Alan Dale should have called his autobiography Struggle to Stardom—Almost. Dale has been up and down the stardust trail for about fifteen years, making it big then fading out. His flaw, as Dale sees it, is that he is too individualistic and uncompromising. Also, he insists on using all sides of his entertainer's soul, which includes some stand up comic material his managers and others can't bear. Dale chews up managers like oyster crackers. These days he's his own manager and agent, works mainly in cafes and he has spun his private web to live on. Most everyone else in entertainment he considers neurotic marionettes. He reveals several of his love affairs and candidly admits to some acts of vengeance. The main theme of the book, though, is, Is Alan Dale Sick? He sure looks it on the page, frequently bursting into tears or rages. Rather than out of individualism, he seems to act out of compulsive immaturity. His only care is his neon ego. How can a grown man agonize over adolescent musical trash and phony cocktail songs, the mainstreams of American kitsch? Would even Sinatra die for his music, like Bessie Smith or [[Billie Holiday Despite this, Dale was able to maintain a lower profile version of his singing career over the ensuing decades, performing at nightclubs, dinner theaters and concert appearances. He died in New York in 2002, at the age of 76.