Кіріспе
Сиқырлы әдістерге интеллектуалдық құқық сиқырлы трюктер немесе иллюзиялар орындалатын әдістерде немесе процестерде меншік немесе айрықша құқықтың қаншалықты болуы мүмкін екендігі туралы заңдық және этикалық пікірталасты білдіреді. Бұл мәселе кейбір дау-дамайларға себепші болып отыр. Бір жағынан, көптеген сиқыршылар әдістер "интеллектуалдық меншікті" білдіреді және әдістерді жариялау немесе бөлісу сиқыршылар ұйымдары әзірлеген қатаң кодтарға бағынуы керек деп айтады. Екінші жағынан, көптеген адамдар әдістер туралы ақпаратты жариялау шектеулерге жатпауы керек деп санайды, өйткені білім еркін қол жетімді болуы керек. Сиқырлы әдістерді сиқыршы еместермен бөлісу немесе әдістерді ашық жариялау сиқырлы қауымдастықта "асылу" деп аталады.
Мүмкін болатын құқықтық қорғау
Заңның бірнеше салалары бар, олар сиқыршылардың белгілі бір білімге ие болуын талап етуіне және ашылуына жол бермеуге негіз болуы мүмкін. Авторлық құқық, патент, коммерциялық құпия және тауар белгісі туралы заңдар осы тақырыпта талқыланатын құқықтық қорғаудың негізгі көздері болып табылады. Қорғаудың әр түрі өзінің шектеулері мен кемшіліктері бар.
Кәсіптік құпия және келісім-шарт құқығы
Сиқырлы әдістер іс жүзінде коммерциялық құпияның бір түрі болып табылады және басқа да бизнес секторларындағы коммерциялық құпиялардың көптеген сипаттамаларымен бөліседі. Осылайша, оларды бақылау немесе қорғау үшін қолданылуы мүмкін "құпиялылық" және "келісім-шарт құқығы" деген тақырыптарға жататын заңның маңызды органы бар. Бұл шаралар құпия ақпаратқа тұрақты монополия жасауға мүмкіндік береді, яғни патент немесе авторлық құқық сияқты оның мерзімі аяқталмайды. Компания немесе жеке тұлға өзінің құпия ақпаратын қызметкерлерімен немесе бизнес серіктестерімен құпиялылық келісімшарттары арқылы қорғай алады. Сондықтан сиқыршы өзінің серіктесі немесе басқа сиқыршыдан сиқырлық әдістерін бөлісуден бұрын құпиялылық келісімге қол қоюын сұрайды. Осы келісімшарт соттар арқылы орындалуы мүмкін. Мұндай келісімшарттардың шарттары еңбек құқығымен байланысты болуы мүмкін (мысалы, географиялық және уақыт тұрғысынан ақылға қонымды шектеулерді ғана қамтиды). Жалпы заңдағыдай, әр түрлі юрисдикцияларда әртүрлі болады. Сиқыршының әдейі құпия сақтаған және жалпыға ортақ емес ақпараты да заңмен талап етілетін құпиялылық сапасына ие деп саналуы мүмкін. Мұндай қорғау қолданылатын жағдайлардың нақты құқықтық анықтамасы әртүрлі юрисдикцияларда әр түрлі, сондай-ақ қол жетімді құқық қорғау құралдары да әр түрлі.
Сот істері
Сот істерінде жоғарыда көрсетілген кез келген ықтимал құқықтың соңғы сынағы қарастырылады және шын мәнінде, көбінесе сот практикасы түрінде құқық орнатылады. Бірнеше сот ісі болып, онда сиқыршылар сиқырлық әдістерге құқықтарды талап етуге және басылымдарға немесе хабар таратуға тыйым салуға тырысты. Бұларға мыналар жатады: 1920-1930 жылдар: Хорас Голдин "Бір әйелді жартылай аңырау шалуға" байланысты көптеген заңдық іс-қимылдарға қатысты, соның ішінде 1922 жылы әдісті ашқан фильмнің түсірушілеріне қарсы әділ емес бәсекелестікті талап ету және 1938 жылы R. J. Рейнольдс темекі компаниясына қарсы темекі жарнамасында құпияны ашқаны үшін сәтсіз әділ емес бәсекелестікті талап ету. Соңғы жағдайды қараудан бас тартты, өйткені Голдиннің 1923 жылғы иллюзия патенті оның механизмін жұртшылыққа көрсетті. 1943 жылы Чарльз "Think a Drink" Хоффман Морис Глейзерді "Think a Drink" актісінде авторлық құқықтарды және сауда белгілерін бұзғаны үшін сотқа берді. Флориданың Жоғарғы соты Хоффманның сауда белгісі туралы шешімін бекітті, бірақ Хоффманның әрекеті 1909 жылғы анықтама бойынша Авторлық құқық қорғау үшін жарамдылық деңгейін жеткілікті "драмалық" емес деп тапты. 1947 ж. Гарольд Ллойд корпорациясы "Movie Crazy" фильмінің авторлық құқықтарының бұзылуы үшін Universal Pictures компаниясын сотқа берді. Бұзылған көріністерде кейіпкер кездейсоқ сиқыршының көйлегін киіп, оны таңғажайып сиқырлы әсерлер қинайды. 1998: Джозеф Харрисон және басқа да бірнеше сиқыршы SF хабар тарату және Fox Broadcasting-ке қарсы сиқыршыларды олардың "Маскалы сиқыршы" арнайы бағдарламасында бірнеше аңыздарға жасырып тастағаны үшін сәтсіз топтық іс қозғады. Олар Луизиананың құқықтарды теріс пайдалану туралы ілімі бойынша сиқыршылардың құрмет кодексін бұзғаны үшін көмек іздеді, бірақ бұл ілім келісімшарттар мен меншікке ғана қатысты болғандықтан, қабылданбады. 1998: Андре Коле Өлім үстелінің арамдығының ашылуына жол бермеу үшін "Басқарушы сиқыршы" теледидар арнасының жасаушыларын сотқа беруге тырысты. 2007: Жапон сиқыршылары жергілікті телеарналарды ақшалай сындар туралы хабарлағандары үшін сотқа берді. 2014: Теллер авторлық құқықтарды бұзғаны үшін Джерард Догге сотқа шағымданды. АҚШ-тың аудандық судьясы Джеймс Махан Теллер жағында болды.
1920s–1930s: Horace Goldin was involved in many legal actions related to the Sawing a woman in half illusion, including a successful unfair competition claim in 1922 against the makers of a film that exposed the method, and an unsuccessful unfair competition claim in 1938 against the R. J. Reynolds Tobacco Company for exposing the secret in an advertisement for cigarettes. The latter case was dismissed because Goldin's 1923 patent on the illusion revealed its mechanism to the public. 1943: Charles "Think a Drink" Hoffman sued Maurice Glazer for violation of his copyright and trademark rights in his "Think a Drink" act. The Supreme Court of Florida upheld the trademark decision for Hoffman, but held that Hoffman's act was not "dramatic" enough to qualify for Copyright Protection under the 1909 definition. 1947: The Harold Lloyd Corporation sued Universal Pictures Company for copyright violation of its film "Movie Crazy". In the infringed scenes, the protagonist accidentally puts on a magician's coat and he is plagued by a series of bewildering magic effects. 1998: Joseph Harrison and a number of other magicians filed an unsuccessful class action lawsuit against SF broadcasting and Fox Broadcasting for exposing the secrets to a number of illusions on their Masked Magician special. They sought relief for violation of the magicians' honor code under Louisiana's abuse of rights doctrine, but were denied because the doctrine only applies to contracts and property. 1998: André Kole tried to sue the makers of the Masked Magician television specials to prevent exposure of the Table of Death trick. 2007: Japanese magicians sued local TV networks for exposing coin tricks. 2014: Teller sued Gerard Dogge for copyright infringement. U. S. District Judge James Mahan sided with Teller.
Әдеп кодексі
Сиқырлы әдістердің жұртшылыққа ашылуына қарсы ең тиімді қорғаныс этикалық мәселе немесе құрбы-құрдастардың қысымы болуы мүмкін. Әлемдегі сиқыршылардың ең ірі қоғамдарының бірі - Халықаралық сиқыршылар бауырластығының этикалық кодексі бар, онда былай делінген: Халықаралық сиқыршылар бауырластығының барлық мүшелері кез келген сиқыршылық өнерінің қағидаларын немесе кез келген сиқырлық әсерде немесе иллюзияда қолданылатын әдістерді қасақана жұртшылыққа ашуға қарсы болуға келіседі. Ағалық кез келген кәсіби немесе әуесқой сиқыршының "ашырып көрсету" әдістері басқа сиқыршылар арасындағы қарым-қатынасқа зақым келтіруі мүмкін екенін білуі керек. Алайда, мұндай кодтар сиқыр сатуға қолданылмайды, дегенмен сиқыршылар сиқырлы трюк сатушы сатып алушы сиқырлы трюк қалай жасалатынын білгісі келгеннен гөрі, оны басқалар үшін үйреніп, орындауға ниетті екенін дәлелдеуі керек деп санайды.
All members of the International Brotherhood of Magicians agree to oppose the willful exposure to the public of any principles of the Art of Magic, or the methods employed in any magic effect or illusion. The Brotherhood advises that any individual who is a professional or amateur magician should be aware that "exposing" the methods of an illusion may result in damage to their relations among other magicians. However, such codes don't extend to selling magic, though magicians consider the seller of a magic trick should prove that the purchaser intends to learn and perform the trick for others, thereby becoming a magician, rather than simply wanting to know how a magic trick is done out of curiosity.