Кіріспе

Куч-Бихар ауданы – Үндістанның Батыс Бенгал штатының ауданы. Бұрын Камарупа патшалығының бір бөлігі болған бұл аймақ 12 ғасырда Камата патшалығының орталығына айналды. Британдық үстемдік кезінде аудан Коч әулетімен 1949 жылға дейін басқарылған Куч-Бихар мемлекеті деп белгілі болды, содан кейін Үндістанның құрамына кірді. Аудан Солтүстік Бенгалияның жазық далаларын құрайды және бірнеше өзендерге ие: ең ірілері – Тиеста, Жалдака және Торса. Аудан елдегі жоспарланған касталардың ең жоғары үлесіне ие, олар халықтың көп бөлігін құрайды.

Ерте кезең

Күш Бехар 4-12 ғасырларда Ассамның Камарупа патшалығының құрамына кірді. 12 ғасырда бұл аймақ Камата патшалығының бөлігіне айналды, алғашқыда Кен әулеті Каматапурдан билік құрды. Кендер – жергілікті тайпа болған және шамамен 1498 жылға дейін билік етті, содан кейін олар Гоурдың тәуелсіз Патан сұлтаны Алауддин Хусейн-шахтың қолына түсті. Жаңа басқыншылар жергілікті Буян әміршілерімен және Ахом патшасы Сухунмұнгпен күресіп, аймаққа билік ету мүмкіндігінен айырылды. Осы кезеңде Коч тайпасы күшті болып өсті, өзін Каматешвар (Каматаның Иесі) деп жариялады және Коч әулетін құрды. Кочтардың алғашқы маңызды билеушісі – 1515 жылы билікке келген Бисва Сингха. Оның ұлы Нара Нараянның тұсында Камата патшалығы гүлденді. Нара Нараянның інісі Шукладхуаж (Чиларай) – әскери қолбасшы, патшалықты кеңейту мақсатымен жорықтар ұйымдастырды. Ол шығыс бөлігінің әкімі болды. Чиларай қайтыс болғаннан кейін оның ұлы Рагхудев осы бөлікке билік етті. Нара Нараянның ұлы болмағандықтан, Рагхудев мұрагер деп есептелді. Бірақ Нара Нараянның кейінірек туған баласы Рагхудевтің таққа талап ету құқығын жойды. Оны жұбату үшін Нара Нараян Рагхудевті Санкош өзенінен шығысқа қарай орналасқан патшалықтың қарауына алды. Бұл аймақ Коч-Хаджо деп аталды. 1584 жылы Нара Нараянның қайтысынан кейін Рагхудев тәуелсіздік жариялады. Нара Нараянның ұлы Лакшми Нараян билеген патшалық Куч-Бихар деп аталды. Камата патшалығының Коч Бехар мен Коч-Хаджоға бөлінуі соңғы болды. Коч Бехар Моғол империясымен одақтасып, ақырында Үндістанның бір бөлігі – Батыс Бенгалияға қосылды, ал Коч-Хаджо билеушілерінің қалдықтары Ахом патшалығымен бірігіп, аймақ Ассамның құрамына кірді. Коч патшалығының алғашқы астанасы болғандықтан, Куч Бехардың орны тұрақты болған жоқ және Коч Бехар қаласына көшкеннен кейін ғана орнықты. Махараджа Руп Нараян белгілі бір қасиетті адамның кеңесімен 1693-1714 жылдар аралығында астананы Аттаркотадан Торса өзенінің жағасындағы Гурьяхатиге (қазіргі Куч Бехар қаласы) көшірді. Одан бері астана осы жерде немесе оның жанында орналасқан. 1661 жылы Махараджа Пран Нараян патшалығын кеңейтуді жоспарлады. Бірақ Моғол императоры Аурангазебтің Бенгалиядағы субедары Мир Джумла Куч Бехарға шабуыл жасап, ешқандай қарсылықсыз аумақты басып алды. Куч Бехар қаласы кейін Аламгирнагар деп аталды. Махараджа Пран Нараян бірнеше күн ішінде патшалығын қайтарып алды.

Британдық радж

1772–1773 жылдары Бутан королі Куч-Бихарға шабуыл жасап, оны жаулап алды. Бутандықтарды ығыстыру үшін Куч-Бихар мемлекеті 1773 жылдың 5 сәуірінде Британдық Шығыс Үндістан компаниясымен қорғаныс шартына қол қойды. Бутандықтарды ығыстырғаннан кейін Куч-Бихар Британдық Шығыс Үндістан компаниясының қорғауындағы княздық патшалыққа айналды. Виктор Юбилей сарайы 1887 жылы Махараджа Нрипендра Нараян билік еткен кезде, Бакингем сарайы үлгісінде салынды. Махараджа Нрипендра Нараян қазіргі Куч-Бихар қаласын құрған сәулетші ретінде белгілі.

Тәуелсіздік алғаннан кейін

Британдық биліктің соңында Куч-Бихар патшалары мен Үндістан Үкіметі арасындағы келісім бойынша, Махараджа Жағадипендра Нараян 1949 жылдың 12 қыркүйегінде Үндістан Доминион Үкіметіне мемлекеттің толық билігін, құзыретін және өкілеттіктерін тапсырды. Соңында, Куч-Бихар 1950 жылдың 19 қаңтарында Куч-Бихар қаласы орталық ретінде Батыс Бенгал штатының құрамына кірді. Бангладештің жиырма бір анклавы Үндістанның анклавтарының ішінде, ал Үндістанның үш анклавы Бангладештің анклавтарының ішінде орналасқан болатын. Ең ірі Үндістан анклавы Балапара Хаграбари еді, ол Бангладеш анклавы Упанчоуки Бхаджиниді қоршап тұрды, ал ол өзі бір гектардан кішігірім Дахала Хаграбари деп аталатын үнділік анклавты қоршады (сыртқы картаға сілтеме мына жерде). Бірақ бәрі Үндістан мен Бангладеш арасындағы тарихи жер келісімімен аяқталды. Индо-Бангладеш анклавтарына қараңыз.

Өзендер мен топография

Күш-Бихар – ауданның басты өзендері ағатын, оңтүстік-шығысқа қарай сәл еңіспен келген жазық аймақ. Көптеген жоталар Ситалкучи аймағында, ал көбінесе жазық жерлер Динахата аймағында орналасқан. Көш-Бихар ауданындағы өзендер көбінесе солтүстік-батыстан оңтүстік-шығысқа қарай ағып өтеді. Ауданды кесіп өтетін жеті өзен: Тиеста, Жалдаха, Торша, Кальджани, Райдак, Гададар және Гаргхария.

Флора мен фауна

1976 жылы Куч-Бихар ауданы Жалдапара жабайы табиғат қорығына (қазіргі Жалдапара ұлттық паркі) ие болды, оның ауданы – . Ол парк Алipurduar ауданымен ортақ.

2011 жылғы халық санағына сәйкес Куч-Бихар ауданының халқы 2 819 086 адамды құрайды, бұл шамамен Ямайка мемлекетінің халқына тең. Бұл көрсеткіш оны Үндістанда 136-шы орынға (барлығы 739 ауданның ішінде) қояды.

Саясат

Жоқ. Сайлау округіАтыПартияЕскертпелер1МеклиганджПареш Чандра Адхикари2МатабхангаСушил Барман3Куч Бехар УттарСукумар Рой4Куч Бехар ДақсынНихил Ранджан Дей5СиталкучиБарен Чандра Барман6СитаиЖағадиш Чандра Барма Басуния7ДинхатаНисит ПраманикҚызметтен кеттіУдаян Гуха2021 жылғы қосымша сайлауда жеңіске жетті8НатабариМихир ГосвамиОппозиция жетекшісінің орынбасары9ТуфанганджМалати Рава РойМеклигандж, Матабханга, Куч Бехар Уттар, Ситалкучи және Ситаи сайлау округтері жоспарланған касталар (SC) кандидаттары үшін арналған. Меклигандж сайлау округі Жалпайгури (Лок Сабха сайлау округі) құрамына кіреді, онда Жалпайгури ауданының алты сайлау округі бар. Матабханга, Куч Бехар Уттар, Куч Бехар Дақсын, Ситалкучи, Ситаи, Динхата және Натабари сайлау округтері Куч Бехар (Лок Сабха сайлау округін) құрайды, ол жоспарланған касталар (SC) үшін арналған. Туфангандж сайлау округі Алипурдуар (Лок Сабха сайлау округі) құрамына кіреді, онда Алипурдуар және Жалпайгури аудандарының алты сайлау округі бар.