Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ичигенкин (一絃琴) – жапондық бір сырлы қыллы цитра. Оның корпусы кірі (Paulownia tomentosa) ағашынан қашалған, жұқа, сәл иілген тақтайша. Оның шикі жібек қылы оң қолының көрсету саусағына орналастырылған түтікшелі медиатормен тартылады, ал сол қолының ортаңғы саусағына орналастырылған, гитарадағы слайдқа ұқсас түтікшелі піл сүйегі қылды сәл басады – бірақ қатты ағаштан жасалған резонаторлық тақтаға тым қатты қысым жасамайды – бұл дыбыстың биіктігін өзгертуге мүмкіндік береді. Медиатор мен слайд екеуі де рокан деп аталады. Қытайлық гуцинь сияқты, ичигенкин де бастапқыда ладтары болмаған, сондықтан жылжымалы дыбыстар аспапты орындау техникасының маңызды бөлігі болып табылады. Дәстүрлі түрде ичигенкин дәстүрлі әндерге сүйемелдеу үшін қолданылады, бірақ репертуарында тек инструменталды туындылар да бар. Бұл аспап бұрын самурайлар, ғалымдар және дін қызметкерлері арасында танымал болған, бірақ қазір оны ойнайтындар өте сирек. Ичигенкиннің жалғыз үздіксіз сақталып келген мектебі – Сейкиодо Ичигенкин, оның қазіргі Иэмотосы (ұрпақтан-ұрпаққа берілетін бас шебері) – Исуи Минегиси. Минегиси Солтүстік Америкада, Еуропада және Азияда жиі өнер көрсетеді, кейде канадалық көп құралды орындаушы Рэнди Рейн Реушпен бірге, ол, мүмкін, жапондық емес ичигенкин орындаушысы, аспап үшін жаңа туындылар жазады және жаздырады. Екі қылды нұсқасы 1820 жылы Накаяма Котонуши жасаған. Бұл аспапта жабық резонаторлық корпусы және қылдардың екі басындағы тіреуіштер болған. Якумогото (八雲琴, сөзбе-сөз "сегіз бұлт цитрасы") синто дінімен тығыз байланысты. Азума рю нигенкин (Шығыс мектебінің екі қылды цитрасы) деп аталатын екі қылды ашық нұсқасы 19 ғасырдың екінші жартысында Тоша Розен сол заманғы танымал пьесаларды орындау үшін ойлап тапқан. Бұл нұсқа көбінесе "нигенкин" деп аталады, яғни "екі қылды цитра". Үш қылды сангенкин (三弦琴) 19 ғасырда жасалған.
The ichigenkin (一絃琴) is a Japanese single stringed plucked zither. Its body is a slender, slightly curved plank carved from kiri (Paulownia tomentosa) wood. Its raw silk string is plucked with a tubular plectrum placed on the index finger of the right hand while a tubular ivory device similar to a guitar slide placed over the middle finger of the left hand slightly depresses the string—though not so hard that it presses against the hardwood soundboard—to vary the pitch. Both the plectrum and slide are referred to as rokan. As with the Chinese guqin, from which it was likely originally adapted, the ichigenkin has no frets, so sliding tones are an important part of the technique of the instrument. Traditionally, the ichigenkin is used to accompany traditional singing, although there are also purely instrumental works in its repertoire. The instrument was once popular among samurai, literati, and priests, but today players of the instrument are very rare. The only unbroken line of ichigenkin transmission is Seikyodo Ichigenkin, whose current Iemoto (hereditary Grand Master) is Issui Minegishi. Minegishi performs widely in North America, Europe, and Asia, and occasionally with Canadian multi instrumentalist Randy Raine Reusch, perhaps the only non Japanese ichigenkin performer, who composes and records new works for the instrument. A two string version called a yakumogoto (八雲琴, literally "eight cloud zither") was developed in 1820 by Nakayama Kotonushi. This instrument had a closed back resonant body and a bridge at either end of the strings. The yakumogoto has become strongly associated with the Shinto religion. An open backed two string version, called the azuma ryu nigenkin (Eastern school two string zither) was invented in the latter half of the 19th century by Tosha Rosen to perform popular pieces of the time. This version is often simply referred to as nigenkin, literally "two string zither". A three strings version called sangenkin (三弦琴) was developed in 19th century.