Жаржарайы әміршісі Әбу’л Қасым: Фатима әкімшілігіндегі мансаптары, қаирлік полиция бастығының хатшысы, 1013 ж. адалдықсыздықтан жазаланды. Фатима тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әбул Қасим ʿАли ибн Ахмад әл Джаржараʾи – ирактық тегі бар Фатимид шенеунігі, 1027 жылдан 1045 жылдың 27 наурызында қайтыс болғанға дейін Фатимид уәзірі қызметін атқарған. Оның нисбасы көрсеткендей, ол Бағдаттың оңтүстігіндегі Джаржарая жерінен шыққан. Ол ағасы Әбул Баракат әл Хусейн әл Джаржараимен бірге Мысырға келді және Фатимид бюрократиясында түрлі лауазымдарды иеленді. Ол Ситт әл Мүлктің қызметіне түсіп, кейін Каир полициясының басшысының хатшысы болды. 1013 жылы құпия қызметтердің хаттарын ашқаны үшін ол сенімсіздікке кінәлі деп танылды, нәтижесінде оның қолы кесілді. Бірақ халифа әл-Хаким осы қатал жазаға өкініп, оны сарайға қайтарып алып, жоғары лауазымға тағайындады. 1015/6 жылы ол dīwān al nafaḳāt (шығындар бюросы) басшысы болып тағайындалды, 1021/2 жылы wāsiṭa (халифа мен халық арасындағы ресми делдал) лауазымына көтерілді, ал 1027 жылы уәзір лауазымына ие болды. Ол 1045 жылдың наурыз айында қайтыс болғанға дейін халифалар Әли аз Захир мен әл-Мустансирдің басшылығымен қызмет етті. Оның билік кезінде Ануштакин әл Дизбари Сирияны бағындырғаннан кейін, әл Джаржараʾи Византия империясымен қарым-қатынасты жақсартуға күш салды. 1027 жылдан бері уақытша атысты тоқтату келісімі күшінде болды, ал 1036 жылы жаңадан болған шайқастардан кейін бейбітшілік шартына қол қойылды. Басты дау-жанжал Алепподағы Мирдасидтер әмірлігіне қатысты болды, оған екі мемлекет те талапкерлік білдірді. Іс жүзінде екі жақты басқару жүйесі құрылды. Әл Джаржараʾи халифа әл-Мустансирдің билігінің басында регенттік міндетін атқарды, бірақ оның билігі халифаның күшті анасы Расадтың ықпалымен шектелді.
Abu’l Qāsim ʿAlī ibn Aḥmad al Jarjarāʾī was a Fatimid official of Iraqi origin, who served as the Fatimid vizier from 1027 until his death on 27 March 1045. As his nisba shows, he came from the locality of Jarjaraya, south of Baghdad. He came to Egypt along with his brother Abu'l Barakat al Husayn al Jarjara'i, and held a succession of offices in the Fatimid bureaucracy. He entered the service of Sitt al Mulk, before becoming secretary to the police chief of Cairo. He was convicted of disloyalty when he opened letters of the secret services in 1013, as a result of which his hands were cut off. However the Caliph al Hakim soon regretted this harsh punishment, and took him back into the palace and promoted him to high office. In 1015/6 he was appointed head of the dīwān al nafaḳāt (bureau of expenditure), before rising to the post of wāsiṭa (the official intermediary between Caliph and the people) in 1021/2, and finally achieving the post of vizier in 1027. He held the post under the caliphs Ali az Zahir and al Mustansir until his death in March 1045. During his tenure, after the pacification of Syria by Anushtakin al Dizbari, al Jarjara'i, concerned himself with improving relations with the Byzantine Empire. A ceasefire had been in place since 1027, and after fresh fighting in 1036 a peace treaty was agreed. The main point of contention was the suzerainty over the Emirate of the Mirdasids in Aleppo, which both powers made claim to. In practice a kind of dual control came into operation. Al Jarjara'i assumed the regency during Caliph al Mustansir's early reign, though his rule was moderated for its duration by the influence of the caliph's powerful mother Rasad.