Кіріспе
Чарльз Уолтер Дрессен (20 қыркүйек 1894 – 10 тамыз 1966) – американдық бейсболшы, менеджер және жаттықтырушы, кәсіби бейсболдағы мансабы қарызға келген жартылай ғасырға жуық уақытты қамтыды. Ол 1951-1953 жылдары «Бруклин Доджерс» командасының басқарушысы ретінде ең көп танылды, онда ол екі Ұлттық лиганың чемпиондық титулын жеңіп алды. Шындығында, Роджер Канның 1972 жылғы классикалық «Жаздың жігіттері» мемуарынан Дрессеннің жас бейсбол жазушысына берген «тәрбиесі» ең жарқын оқиғалардың бірі болып табылады. Ол оң қолмен лақтырып, соғып, белсенді ойыншы кезінде 2 метрге дейін жеткен.
Charles Walter Dressen (September 20, 1894 – August 10, 1966) was an American third baseman, manager and coach in professional baseball during a career lasting almost fifty years. He is best known as the manager of the Brooklyn Dodgers from 1951 to 1953, where he won two National League pennants. Indeed, Dressen's "schooling" of a young baseball writer is one of the most colorful themes in Roger Kahn's classic 1972 memoir, The Boys of Summer. He threw and batted right handed and was listed at 5 feet (2 m) tall and during his days as an active player.
NFL квотербек және MLB үшінші базасы
Иллинойс штатының Декатур қаласында туған Дрессен маусым аяқталғаннан кейін Бруклин командасын басқаруға келгенде тәжірибелі бейсболшы еді. Ол 1919 жылы B класты Үшінші лиганың «Молин Плаубойс» командасында кәсіби карьерасын бастады. Кішкентай бойына қарамастан, Дрессен кіші лига бейсболшысы ретінде тәжіме алғанда кәсіби футбол да ойнады. 1919–1920 жылдары «Декейтур Стейлис» (кейін «Чикаго Беарс» болып өзгерген) командасының және 1922–1923 жылдары Ұлттық футбол лигасының «Расин Легион» командасының қақпашысы болды. 1924 жылы бейсболға толыққанды көшкеннен кейін Дрессен жоғары деңгейдегі Америкалық ассоциацияда .346 көрсеткіш көрсетті, бұл оның 646 ойындық үлкен лигадағы карьерасына жол ашты. Дрессен 1925–1931 жылдары «Цинциннати Редс» командасы үшін ойнады және 1926–1929 жылдары клубтың негізгі үшінші базалық ойыншысы болды. Ол сондай-ақ «Нью-Йорк Джайентс» командасының маусым соңындағы ойыншысы болды. Барлығында ол үлкен лигада 603 соққымен .272 көрсеткіш берді. Дрессеннің басқарушылыққа алғашқы мүмкіндігі 1932 жылы Оңтүстік лигасының «Нэшвилл Волс» командасының ойыншы-басқарушысы ретінде келді. 1933 жылдың соңында ол бұл жұмысын тоқтатты, себебі тұрақты ойыншы Джонни Вержез аппендицит салдарынан алаңнан шығарылғанда, «Джайентс» командасының жеңіске жету үшін күресі кезінде үшінші базалық ойыншы ретінде орын алды. Дрессен қыркүйек айында он екі ойынға қатысты, көрсеткіші .222 болды. 1933 жылғы әлемдік серияда ойнамаса да, ол «Джайентс» командасының төртінші ойында жеңіске жетуіне көмектесті. Нью-Йорк командасы 11-ші иннингтің соңында бір ұпаймен жеңіп тұрғанда, қарсыластар «Вашингтон Сенаторс» командасы бір аутпен базаларды толтырып, жаңадан келген шабуылшы Клифф Болтонды алаңға шығарды. Өзінің бастамасымен Дрессен уақытты тоқтатты, дугеттен шығып, «Джайентс» командасының бірінші базалық ойыншысы және ойыншы-басқарушысы Билл Терриге Болтонға қарсы қалай тастау және қорғану керектігін айтты, себебі Дрессен оны Оңтүстік лигасында басқарған. Болтон дереу қос ойынға түсіп, «Джайентс» командасы жеңіске жетіп, серияда 3:1 есебімен көшбасшы болды, ақырында олар бес ойыннан кейін жеңіске жетті. Бұл оқиға Дрессенді болашақ үлкен лига басқарушысы ретінде таныстырды.
Ларри МакФайлмен байланысы
1934 жылдың басында Нэшвиллге қайта оралғаннан кейін және сәтті кіші лигалық бас бапкерлік мансабын жаңартқаннан кейін, Дрессен 1934 жылдың 29 шілдесінде соңғы орында тұрған «Редс» командасын басқару үшін Цинциннатиге шақыртылды. Оның басшылығымен «Редс» бесінші орынға дейін көтерілді, 154 ойынның 74-ін жеңіп алды, бірақ 1935 жылы Ұлттық лиганың төменгі қатарына түскенде Дрессен жұмыстан босатылды. Содан кейін ол Нэшвиллге оралып, 1938 жылы «Волз» командасын екінші орынға жеткізді. Цинциннатидегі нашар нәтижесіне қарамастан (214–282, .431), Дрессен «Редс» командасының белгілі бас менеджері Ларри МакФейлдің бағалы серігі болды. МакФейл 1942 жылы «Доджерс» клубының президенті және бас менеджері болғаннан кейін бір жыл өткен соң, ол жарықтанатын шортстоп Лео Дюрочерді ойыншы-бас бапкер етіп тағайындады, ал Дрессенді үшінші базаның жаттықтырушысы қызметіне бекітті. МакФейл мен Дюрочердің басшылығымен «Доджерс» жақсы ойын көрсететін командаға айналып, 1941 жылы Бруклин үшін үшінші НЛ чемпионатын жеңіп алды. Бірақ МакФейл 1942 жылдың қазанында әскери қызметке қайта оралғаннан кейін, Дрессен Дюрочердің штабынан босатылды. Ол маусымның алғашқы үш айында командасыз қалды, содан кейін шілдеде «Доджерс» командасына қайта жұмысқа орналасты. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталып жатқанда, МакФейл бейсболға «Нью-Йорк Янкиз» клубының серіктесі, президенті және бас менеджері ретінде оралды. Науқаннан кейін ол «Доджерс» командасының жаттықтырушыларына шабуыл жасап, Дрессен мен Ред Корриденді жаңа бас бапкері Бакки Харрисқа көмекшілер ретінде алды. Бұл шабуылдар МакФейл мен Дюрочер және Рики арасындағы қақтығысқа себеп болды. Бейсбол комиссары Альберт Б. Чандлер Дюрочерді «бейсболға зиян келтіргені үшін» бүкіл маусымға тоқтатты, Дрессенді «Доджерс» командасының қызметкері болған кезде «Янкиз» клубымен келісімшартқа қол қойғаны үшін 30 күнге тоқтатты және екі клубқа да, олардың кейбір қызметкерлеріне айыппұл салды. МакФейл 1947 жылы «Янкиз» клубының «Доджерс» клубымен өткізген әлем чемпионатын жеңіп алғаннан кейін бейсболдан кетіп қалды, ал Харрис «Бомберлер» клубының үшінші орын алғаннан кейін жұмыстан босатылды. Дрессен Харристің ізбасары Кейси Стенгелмен ұзартылмады, бірақ оның орнына ол Стенгелді Үшінші А лигасының «Окленд Окс» командасының бас бапкері ретінде ауыстырды. Ол 1949–1950 жылдары «Окс» командасын басқарды және оның командалары екінші және бірінші орындарды иеленді, PCL-дің ұзартылған тұрақты маусымдық кестесінде 104 және 118 ойын жеңіп алды. Сонымен қатар, «Доджерс» командасын басқару үшін күрес Уолтер О’Мэллидің Рикиді Бруклиндегі бас кеңседен шығаруымен аяқталды. О’Мэлли 1951 жылдың күзінде Рикидің серіктесі Берт Шотонды жұмыстан босатып, Дрессенді 1951 жылғы «Доджерс» командасын басқаруға таңдады.
Бруклиндегі "Жазғы жігіттер" тобының жетекшісі
Дрессеннің «Доджерс» командасы, оның бір жарым онжылдық бұрынғы «Редс» командасынан өзгеше, Ұлттық лиганың тұрақты үміткері болды. Құрамында бейсбол даңқының залына болашақта енетін бес ойыншы бар еді: Рой Кампанелла, Гил Ходжес, Пи Уи Риз, Джеки Робинсон және Дюк Снайдер. Олар лигада жеңімпаз атанды, плей-оффта жеңіліске ұшырады және 1950 жылғы Ұлттық лига жеңімпазын анықтау үшін тағы бір плей-оффқа бір қадам жетпей қалды. «Бруклин» командасы маусымның басында көшбасшылыққа шықты, ал «Нью-Йорк Джайантс» командасы (1948 жылдың 16 шілдесінен бастап Дюрочер басқарып келді) күресіп жатты (20 жастағы жаңа ойыншы Вилли Мейстің қосылуына қарамастан). 10 тамызда «Эббетс Филд» стадионында «Джайантс» командасын үш ойынға жеңгеннен кейін «Бруклиннің» «Джайантс» командасынан артықшылығы 12 1/2 ойынға жетті. Келесі күні «Бруклин» «Бостон Брейвз» командасына қарсы екі ойынның бірінші ойынын жеңіп алды, ал «Джайантс» «Филадельфия Филлиз» командасына есе жіберді, соның салдарынан «Доджерс» командасының артықшылығы 13 1/2 ойынға жетті. Алайда, «Джайантс» жеңіске қарай бет бұрды. Сал Магли, Ларри Джансен және Джим Хирн команданың негізгі құрамын нығайтты, ал кейбір мәліметтерге сәйкес, «Джайантс» командасының «Поло Граундс» стадионындағы орталық алаңындағы клуб үйінен қарсыластарының сигналдарын ұрлайтын «шпион» болған. «Джайантс» тамыз айында қатарынан 16 ойынды жеңіп, соңғы 44 ойынының 37-сінде жеңіске жетті (.841), ал «Доджерс» командасы сол кезеңде 26–22 есебімен (.542) ойын өткізді. Регулярлық маусымның соңында екі команда тең болды, лига жеңімпазын анықтау үшін үш ойындық плей-офф қажет болды. «Поло Граундс» стадионындағы шешуші үшінші ойынның тоғызыншы иннингінде «Доджерс» командасының бастапқы питчері Дон Ньюкомб 4–2 есебімен алда болды және базада екі ойыншы тұрды, сонда Дрессен резервтік құрамға жүгіруге шешім қабылдады, онда Карл Эрскин мен Ральф Бранка жылынып жатты. «Эрскин қисығын секіріп ойнатып жатыр», - деді менеджерге оның резервтік құрамының бапкері Клайд Сукфорт. Дрессен Бранканы шақырды, оның екінші соққысы Бобби Томсонға тиді және сол жақ төменгі алаңға ұшып кірді, нәтижесінде үш ұпайлық гол соғылды, «Джайантс» 5–4 есебімен жеңіске жетті және Ұлттық лига жеңімпазы атанды – бұл «Әлемді шарлаған атыс» деп аталды. Дрессен жұмысын сақтап қалды (Сукфорт отставкаға кетті, бірақ Бранка туралы шешімі оның кетуіне себеп болғанын мойындамады), ал келесі екі маусымда «Доджерс» командасы Ұлттық лигада үстемдік құрды, 201 рет жеңіске жетіп, 4 1/2 және 13 ұзындық айырмасымен жеңімпаз атанды. Бірақ олар екі рет те әлем чемпионатына Стенгелдің «Янкис» командасына есе жіберді, 1952 жылы жеті ойыннан, ал 1953 жылы алты ойыннан жеңіліске ұшырады. 105 рет жеңіске жеткеннен кейін, Дрессен «Доджерс» командасының менеджерлеріне ұсынған әдеттегі бір жылдық келісімшарттың орнына О’Мэллиден үш жылдық келісімшарт талап етуге шешім қабылдады. О’Мэлли келіспегендіктен, Дрессен 1953 жылғы келісімшартының аяқталуына рұқсат беріп, іс жүзінде орнынан кетті. Оның орнына «Монреаль Роялс» командасының үшінші лига менеджері Уолтер Алстон келді – бұл Бруклин жанкүйерлері мен БАҚ үшін жаңа есім болды. Алстон О’Мэллимен 23 жылдық келісімшартқа қол қойды, сонымен қатар жеті Ұлттық лига жеңімпазы атанды, төрт рет әлем чемпионатына ие болды және ақырында Бейсбол даңқының залына енді.
Вашингтон мен Милуокидегі күрес
Дрессен 1954 жылы «Оукс» командасын басқару үшін Оклендке оралды, сосын ол өзінің үлкен лигадағы болашағын шешті, кейін Буки Харристің орнына «Вашингтон сенаторларының» басқарушысы болып тағайындалды. 1954 жылы «сенаторлар» 66–88 есебімен сегіз командалық Америка лигасында алтыншы орынды иеленді. Дрессенге нашар шаруашылық жүйесі бар екінші дивизион командасы мұра болды. Дегенмен, бейсбол сарапшылары оның менеджерлік шеберлігімен «сенаторларды» ұйқыдан оятуға қабілетті екенін болжады. 1954 жылдың 30 қыркүйегінде (5-маусым, 3-эпизод) Дрессен Groucho Marx викториналық бағдарламасы «Сіз өміріңізді тікелей тілге келтіріңіз» бағдарламасына қатысып, «сенаторлардың» бірінші дивизионда (төртінші орын немесе одан жоғары) аяқталатынын болжады. Оның бұрынғы басшысы О’Мэлли: «Дрессен 1955 жылы «Вашингтон» үшін кем дегенде алты ойын жеңіп алады» деді. Дрессен командасына: «Біз қайтадан алтыншы орынға түспейміз деп кепілдік беремін» деді. «Милуоки» құрамында әлі де Ханк Аарон, Эдди Мэтьюс және Уоррен Спан сияқты танымал ойыншылар бар еді. Бірақ олардың маңындағы жұлдызды ойыншылар, соның ішінде Del Crandall, Джо Адкок, Билл Брутон, Уэс Ковингтон және Джонни Логан сияқты тұрақты ойыншылар, сондай-ақ басқарушы Лью Бердеттің өнімділігі төмендеді, ал «Брейвз» командасының жас ойыншыларды дайындау жүйесі бұрынғы деңгейде болмады. Дрессен «Брейвз» командасының орташа деңгейге қарай баяу төмендеуін тоқтатуға қол жеткізе алмады. Олар 1960 жылы 88–66 есебімен екінші орынды иеленді, бірақ жеті ойын қалып қойды, ал кейін 71–58 есебімен төртінші орынға шықты. 1962 жылы Дрессен тағы да кіші лигаға оралды, бірақ «Брейвз» ұйымында қалды және Милуокимен жұмыс келісімі бар Triple A International League Торонто «Мейпл Лифс» командасының капитаны болып тағайындалды. Дрессен басшылығымен 1962 жылғы «Лифс» командасы 91 жеңіске жетті, бірақ плей-оффта болашақ чемпион «Атланта Крэкерс» командасына есе жіберді.
Детройт Тайгерлері
Маусым басталғанда Дрессен формасыз, Dodgers командасы үшін скаут ретінде жұмыс істеді. Бірақ Боб Шеффинг басқарған Детройт Тайгерс алғашқы 60 ойының тек 24-інде жеңіске жеткеннен кейін, 18 маусымда Дрессен команданы қабылдады. Ол Тайгерсті 1963 жылдың қалған бөлігінде 55–47 есебімен жеңіске жеткізіп, бірінші дивизионда қалды және 1968 жылы Детройт үшін әлем чемпионатын жеңіп алған Денни Маклейн, Уилли Хортон, Микки Лолич, Дик МакАулифф, Билл Фрихан сияқты көптеген маңызды ойыншыларға кеңес берді. Алайда, Детройтпен жұмыс істеген үшінші жылы Дрессеннің денсаулығы нашарлай бастады. Ол көктемгі жаттығулар кезінде жүрек талмасынан ауруханаға түсті және 31 мамырға дейін Тайгерс бас бапкері ретінде қайта оралмады. 16 мамырдағы екінші жүрек талмасынан ауруханаға жатқанға дейін ол науқанның алғашқы 26 ойынын басқарды, содан кейін Тайгерс командасын уақытша басқарушы Боб Свифтқа тапсырды, ал шілде айының ортасында Свифт ауыр сырқатқа шалдыққаннан кейін Франк Скафф басқарды. Тамыз айының басында Дрессен әлі де демалыста болды және жүрек талмасынан жазылып жатқаны хабарланды. Дрессеннің бейсбол карьерасы кезінде туылған жылы 1898 жыл деп көрсетілгендіктен, оның "бейсбол жасы" 67-ге тең деп хабарланды. Алайда, Бейсбол анықтамалығы және Retrosheet сияқты жаңа дереккөздер оның туылған жылын 1894 жылға түзетті, осылайша оның қайтыс болғандағы жасы 71-ге жетеді. Оның үлкен лигадағы басқарушылық көрсеткіші 1008–973–9 (.509) құрады, оның ішінде Бруклинде 298–166 (.642) көрсеткіші тіркелді.