Пеннойерге қарсы Нефф ісі: Жеке юрисдикция және мүлік дауы
Pennoyer v. Neff
Pennoyer v. Neff ісі (1878) АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі. Штаттан тыс тұратын адамға жеке сот билігі тек штат ішінде болғанда ғана қолданылады. Мүлік дауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пеннойерге қарсы Нефф, 95 U. S. 714 (1878) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда Сот мемлекеттік соттың мемлекеттен тыс тұратын тарапқа қатысты жеке сот юрисдикциясын тек сол тарап мемлекет аумағында физикалық түрде болғанда ғана жүзеге асыра алатынын белгіледі. Одан да маңыздысы, сот мемлекет аумағында орналасқан мүлікке қатысты квази-реме юрисдикциясына процедуралық шектеу қойды; мүлік сот ісі басталатын кезде «соттың бақылауына өткізілуі керек», әйтпесе квази-реме юрисдикция қолжетімді болмайды. Бұл іс Орегон штатының Портленд қаласының орталығына жақын орналасқан Форест Паркінің бір бөлігін қамтитын жер учаскесіне байланысты даудан туындады, оны қоныс аударушы Маркус Нефф қамтамасыз еткен. Ол мүлікті алу үшін заңдық көмек алған, ал 1865 жылы адал емес адвокат Джон Х. Митчелл оған заңдық қызметке байланысты борыш бойынша шағымданып сотқа берген. Митчелл соттан тыс жеңіске жетті, ал Неффтың жері қарызды төлеу үшін сатылды. Митчеллдің өзі жерді сатып алып, оны Орегон штатының болашақ губернаторы Сильвестр Пеннойерге берді. Пеннойер Нефф оны қайтарып алуға тырысқанша сегіз жыл бойы жерді иеленді, соның ішінде Федералды соттағы іс, ол Жоғарғы сотқа дейін жетті. Пеннойер бұл процеске қатты ашуланды және Жоғарғы сотқа деген жеккөрушілігін саяси мансабына көшірді. Митчеллдің этикалық емес болуына байланысты бастапқы сот ісіне жалған айыптар қосылған болуы мүмкін, бұл Митчелл мен Нефф арасындағы заңсыз келісімнен туындаған болуы мүмкін деген болжамдар бар. Нәтижесінде, Пеннойер Митчеллдің кінәсіне байланысты қандай да бір құралға ие бола алмады, ал Нефф жерді қайтарып алды. Істегі заңдық мәселе соттың мемлекетте жоқ сотталушыға қатысты жеке юрисдикцияны кеңейте ала ма екеніне байланысты болды. Нефф бастапқыда Орегон штатында қоныстанған болса да, сот ісі басталған кезде Калифорнияға көшіп кеткен деген күдік бар. Төменгі сот Неффтің пайдасына, негізінен Митчеллдің сенімсіздігіне негізделген шешім шығарды, бірақ Жоғарғы сот істі жеке юрисдикция туралы кең ауқымды зерттеуге айналдырды. Жоғарғы соттың шешімі жеке юрисдикцияның күрделі ортақ құқығының негізін қалады. Кейінгі шешімдерде, әсіресе International Shoe Co. v. Washington ісінде, ол едәуір өзгертілді, бірақ кейбір бөліктері күшінде қалды. Бұл іс азаматтық процессуалдық құқықты оқып үйренетін бірінші курс студенттеріне жиі оқытылады.
Pennoyer v. Neff, 95 U. S. 714 (1878) was a decision by the Supreme Court of the United States in which the Court held that a state court can only exert personal jurisdiction over a party domiciled out of state if that party is served with process while physically present within the state. More importantly, the court imposed a procedural limit on quasi in rem jurisdiction over property located within the state; it would have to be "brought under the control of the court" at the time the suit commenced otherwise quasi in rem jurisdiction would remain unavailable. The case emerged from a dispute regarding a parcel of land, which now includes portions of Forest Park near downtown Portland, Oregon, secured by settler Marcus Neff. He had received legal aid to obtain the property from unscrupulous attorney John H. Mitchell, who sued Neff in 1865 for an alleged debt related to the legal service. Mitchell won by default, and Neff's land was sold off to pay the debt. Mitchell himself bought the land, and assigned it to Sylvester Pennoyer, future governor of Oregon. Pennoyer held the land for eight years before Neff sought it back. Pennoyer lost in every action against Neff in an attempt to regain his land, including his action in Federal Court which would reach the Supreme Court. Pennoyer was extremely embittered by the process, and carried his hatred for the Supreme Court into his political career. There is speculation that the unethical Mitchell may have falsified the original lawsuit, which may have itself emerged from an illegal deal between Mitchell and Neff. In the end, Pennoyer was left without recourse due to Mitchell's faults, and Neff recovered the land. The legal issues of the case turned on whether the court in question could extend personal jurisdiction over a defendant who isn't present in the state. Though Neff had settled in Oregon originally, he had allegedly moved to California by the time of the lawsuit. The lower court narrowly ruled in Neff's favor, mostly based on Mitchell's untrustworthiness, but the Supreme Court turned the case into a sweeping treatise on personal jurisdiction. The Supreme Court's decision laid the groundwork for the complex common law of personal jurisdiction. It has been substantially modified in subsequent decisions, especially International Shoe Co. v. Washington, but some parts remain. It is frequently taught to first year law students in the study of civil procedure.
Өмірбаян
Бұл оқиға Орегон шекарасында өмір құруға тырысқан сан алуан кейіпкерлерді қамтиды. Маркус Нефф (1826 жылы туған) 1848 жылы Орегонға арбамен Орегон жолымен келді. Ол Орегон жеріне құқық алу үшін алғашқылардың бірі болды. Нефф Орегонның Сыйлық заңы бойынша жер грантын іздеді, бұл 1850 жылдың 27 қыркүйегінде АҚШ Конгресі қабылдаған заң еді. Бұл заң Американың батысындағы аумақтарды дамытуға ынталандыру мақсатында қабылданды, ол жер учаскелерін одан әрі дамыту үшін беру арқылы жүзеге асырылды. Нефф сияқты отбасы құрмаған ер адамдар тегін жер алатын. Заң бойынша жер алуға өтініш 1850 жылдың 1 желтоқсанына дейін берілуі керек еді. Нефф өтініш беру мерзімін өткізіп алған сияқты, өйткені оның өтінішінде 15 желтоқсан көрсетілген, бірақ желтоқсан айы сызылып тасталған да, оның орнына 15 қыркүйек жазылған (заң қабылданғанға дейінгі күн). Осылайша, оқиғаға байланысты алғашқы алаяқтықтардың бастауы болды. Жерге құқық алу үшін қоныс аударушы оны төрт жыл бойы жеке пайдалану үшін өңдеуі керек еді, сондай-ақ үш тәуелсіз куәгер жер дұрыс пайдаланылғанын және қоныс аударушыға тиесілі екенін растайтын куәліктерге қол қоюы керек еді. Нефф 1853 жылы (мерзімінен бұрын) және 1856 жылы мұндай куәліктерді ұсынды. Шекарадағы және мемлекеттік бюрократияның баяулығына байланысты талапты толық қарауға бір он жылдай уақыт кетті. Процесті жеделдету және қажетті құжаттарды рәсімдеу үшін сауатсыз Нефф адвокат Джон Х. Митчеллді жалдады. Төменгі соттың шешімі 1866 жылдың ақпан айында шығарылса да, Митчелл үкімді орындау үшін 22 шілдеге дейін күтті. Бұл, әлдебір себеппен, наурыз айында берілген Неффтің жер патентінің шекараға жеткен уақытына сәйкес келді, бірақ ол жерге жетуіне бірнеше ай уақыт кетті.
The case included a colorful cast of characters attempting to build lives on the Oregon frontier. Marcus Neff (born 1826) had arrived in Oregon in 1848 after taking the Oregon Trail by wagon. He became one of the first men to speculate over land in Oregon. Neff sought a land grant under the Donation Law of Oregon, an act of the United States Congress enacted on September 27, 1850. The act provided an incentive for the development of land in the territories of the American West by conveying parcels of land to be used for further development. Single unmarried men, like Neff was at the time, could receive of free land. The law required that requests for land be made by December 1, 1850. Neff appears to have missed the actual deadline to apply, as his application stated December 15, but December had been crossed out and September 15 had been put in its place (a date before the law had been passed). So began the first of numerous frauds that surrounded the case. To gain title to the land, a settler had to work it for four years for their own use, and have two third parties sign affidavits that confirmed the land had been used properly and by the settler. Neff submitted one such affidavit in 1853 (too early), and another in 1856. The slow pace of frontier and government bureaucracy meant that the claim would not be fully processed for another decade. In an attempt to speed up the process and deal with the requisite paperwork, the illiterate Neff hired attorney John H. Mitchell.).). Though the lower court judgement was issued in February 1866, Mitchell waited until July 22, 1866 to seek execution of the judgement. This likely aligned with the arrival of Neff's land patent, which had been granted in March but likely took some months to travel to the frontier.
Тараптар
Пеннойер көптеген жоғалтуларынан қатты ашуланды, тіпті ол өзінің ешқандай қатесін жасамаған болатын. Кінә Митчеллге жататын сияқты, бірақ Пеннойер Митчеллден ешқандай залап алуға қол жеткізбеді, мүмкін мүлік кепілдіксіз сату шарты арқылы берілгендіктен. Пеннойер осы іске және Жоғарғы Сотқа деген ашуын саяси мансабына жеткізді. Орегон штатының губернаторы болып сайланғаннан кейін жасаған іс-қимылында ол Жоғарғы Сотқа қарсы айқайлады және барлық судьяларды импичментке шақырды, Жоғарғы Сотты үкіметтің шектен тыс билігі деп санады. Ол әсіресе бас судья Джон Маршаллға қатысты ашулы болды, оны демократияны ығыстырған сот олигархиясының басшысы деп атады. Сот судьясы Диди Пеннойердің сөзінің оны ақымақ көрсеткенін, және ол Пеннойерден мұндай әрекеттерді күткенін айтты. Митчеллдің саяси мансабы оны 1872-1879 жылдары және қайта 1885 жылы Сенатқа жеткізді. 1885 жылғы сайлаудың осы іске ерекше қатысы болды: төменгі сот судьясы Мэтью Диди Митчеллдің тағы бір махаббат оқиғасына қатысты махаббат хаттарын тапты. Митчеллдің күтпеген қайта сайлануы, тіпті "Орегониан" газетінде оның махаббат оқиғасы жарияланғаннан кейін де, Дидидің наразылығын тудырды. Кейін Митчелл Орегон жер алаялығындағы рөлі үшін алты айға түрмеге кесілді. Диан Пердью мұны Митчелл өміріндегі ең ірі алаяқтық деп атайды және оның алаяқтықтары неше жылға созылғанын ойлайды, ал Неффке қарсы алғашқы талаптың Нефф пен Митчелл арасындағы жасырын келісімнен туындағанын болжайды. Диан Пердью мұндай нәрсенің анықталуы мүмкін емес екенін мойындайды, бірақ төленген кішкентай ақы мен талап етілген үлкен ақы арасындағы айырмашылықтың Митчеллдің Неффтің патентін тезірек рәсімдеу үшін лауазымды тұлғаға берген парасынан болуы мүмкін екенін де болжайды, бұл сол кезде кең таралған әдет еді.
Pennoyer was extremely embittered by his multiple losses, in a case where he had effectively done nothing wrong. The fault seemed to lie with Mitchell, but Pennoyer never recovered any damages from Mitchell, likely because the property had been conveyed via quitclaim deed without warranty. Pennoyer took his anger at the case and the Supreme Court into his political career. In his inaugural address upon being elected governor of Oregon, he railed against the Supreme Court and called for the justices to all be impeached, seeing the Supreme Court as a massive governmental overreach. He held especial rage for Chief Justice John Marshall, whom he termed the head of a judicial oligarchy that had supplanted democracy. Judge Deady felt the speech made a fool of Pennoyer, and that he had expected such buffoonery from Pennoyer. Mitchell's political career took him to the Senate from 18721879, and again in 1885. The 1885 election had an unusual connection to the case: the judge of the lower court, Matthew Deady, came into possession of Mitchell's love letters from yet another affair. Mitchell's unexpected re election, despite publication of the affair in The Oregonian, was decried by Deady. Mitchell would later be sentenced to six months in prison for his role in the Oregon land fraud scandal. Dean Purdue cites this as the climactic fraud of Mitchell's life, and wonders how far back his frauds went, speculating that the original claim against Neff emerged from a nefarious deal between Neff and Mitchell. Though Dean Purdue acknowledges that such things cannot be known, she further guesses that the discrepancy from the small fee paid and the large fee sought could also have been the result of a bribe paid by Mitchell to an official to speed up the processing of Neff's patent, which was a common practice at the time.
Жеке сот төрелігін негіздейді
Осы іс бойынша Соттың шешімінің көптеген аспектілері кейіннен жеке немесе in personam юрисдикциясына қатысты істерде күшін жойды. Осы шешімнен кейін АҚШ Жоғарғы Сотының көптеген істерінде Сот, өз шешімін күшін жоймай, аумақтық талдауды өзгертіп келді. Шындығында, мемлекеттің азаматтарының "мәртебесін" шешу құқығы, мысалы, жауап берушіге жеке юрисдикция болмаса да ажырасу ісін қарау сияқты, өзгермеген болып көрінеді. АҚШ-тағы жеке юрисдикцияны реттейтін қағидалар АҚШ Жоғарғы Сотында көптеген талқылауларға әкелді, көптеген істер осы ұғымды нақтылап, кеңейтті, нәтижесінде бүгінгі күні қолданылатын сынақ пайда болды. Бұл сынақ соттың тарапқа қатысты жеке юрисдикцияны жүзеге асыру мүмкіндігін анықтауда белгілі бір жағынан кеңейтілсе, екінші жағынан тарылды. Дегенмен, барлық жағдайда Жоғарғы Сот мұндай талдаулардың Конституцияның Он төртінші түзетуіне енген Әділетті сот процесі туралы ережеге сәйкес болуын қажет етеді деп шешті. 1945 жылғы International Shoe Co. v. Washington ісі Пеннойердің негізін жеке юрисдикция үшін "ең төменгі байланыс" стандартымен ауыстырды.
Many aspects of the Court's ruling in this case have subsequently been overturned for cases in which personal or in personam jurisdiction is concerned. In a long series of United States Supreme Court jurisprudence following this ruling, the Court has modified the territorial analysis without overruling its holding. Indeed, it seems the basis of a state's authority to decide the "status" of its citizens, for example, as in a divorce without having personal jurisdiction over the respondent remains undisturbed. The doctrines governing personal jurisdiction in the United States have spawned a great deal of discourse within the Supreme Court of the United States with many cases finetuning and elaborating upon the concept, which has led to the test used today, in which the overall scope of the test for determining whether a court may exert personal jurisdiction over a party has been expanded in certain respects but narrowed in others. Nevertheless, in every case, the Supreme Court has ruled that such analyses must comport with the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. The 1945 case International Shoe Co. v. Washington mostly replaced the Pennoyer framework with the "minimum contacts" standard for personal jurisdiction.
Заң факультеттерінде
Заң мектептерінде Пеннойер көбінесе азаматтық процессуалдық пәндерде оқытылады. Ғалымдар федералдық процессуалдық құқықтың оның тікелей салдарымен қаншалықты байланысты екендігі туралы пікірде келіспесе де, Пеннойер ертедегі юрисдикциялық құқықтанудың маңызды мысалы болып табылады. Көптеген құқық студенттері Пеннойерді құқық оқу барысындағы ең қиын істердің бірі деп есептейді.
In law schools, Pennoyer is commonly taught in civil procedure classes. While scholars disagree as to the extent that federal legal procedure remains bound to its direct legacy, Pennoyer is a seminal sample of early jurisdictional jurisprudence. Many law students consider Pennoyer one of the hardest cases to read in their law school career.