Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отто Премингердің 1953 жылғы фильмі
1953 film by Otto Preminger
Сюжет
Фрэнк Джессап – жедел жәрдем жүргізушісі, спорттық автокөліктерді жөндеу шеберханасын ашуды армандайды. Бір күні кешке, ол сәнді үйге шұғыл шақыруға келгенде, әдемі мұрагер Диана Тремейнмен танысады. Диана қызығып, Фрэнкпен бірнеше кездейсоқ сияқты кездесулерді жоспарлайды, одан кейін олардың арасында қарым-қатынас туады. Осының салдарынан Фрэнк қарындасы Мэри Уилтоннан алыстайды. Тремейн отбасы Фрэнкке шофер болып жұмыс істеуді ұсынады, сонымен қатар үйдің ішінде жеке бөлме береді, ол келіседі. Бір күні Диананың әкесі мен әйелі қалаға бару үшін көлікті іске қосып жатқанда, көлік алға бағытталған күйінде, себепсіз түрде артқа жүреді. Ол тік жардан кері қарай құлап, екеуі де қаза табады. Диана олардың мүлігінің жалғыз мұрагері болғандықтан, ол кісі өлтіруде күдікке ілігеді. Фрэнк та көліктің жүргізу құрылысына қол сұққан деген күдік туады. Олардың қорғаушы адвокаты Фред Барретт, сот алдында жағдайды жақсарту үшін оларды үйленуге көндіреді. Фрэнк қарсылық білдіргенімен, келіседі. Прокурордың нақты дәлелдері болмағандықтан, Фрэнк пен Диана кінәсіз деп танылады. Кейін Фрэнк Дианаға олардың жалған некелерін ажыратуға ниетті екенін айтады. Ол бұрынғы қарындасы Мэримен татуласуға тырысады, бірақ Мэри онымен қарым-қатынас жасағысы келмейді. Диана өзін кінәлі сезініп, адвокаты Барретке келіп, ата-анасын өлтіргенін мойындағысы келетінін айтады. Бірақ Барретт оған заң бойынша бір қылмыс үшін екі рет сотталмайтынын түсіндіреді. Кейін Фрэнк өзінің заттарын алу үшін Тремейн үйіне қайтады. Ол бұрыннан такси шақыртқан еді, бірақ Диана оны вокзалға апарып салуды ұсынады. Ол келіседі. Көлікті жылдамдыққа қосып, Диана кері қарай жылдамдықты арттырып, жардан құлап, екеуі де қаза табады.
Frank Jessup is an ambulance driver who dreams of running his own repair shop for sportscars. One evening, while responding to an emergency call at a posh estate, he meets beautiful heiress Diane Tremayne. Intrigued, Diane devises a series of seemingly happenstance meetings with Frank, and a relationship between them ensues. As a result, Frank alienates his girlfriend, Mary Wilton. When the Tremayne family offers Frank a job as chauffeur, with his own rooms on the estate, he accepts. One afternoon, as Diane's father and stepmother start their car to drive to town, their vehicle mysteriously reverses when geared to drive forward. It careens backwards down a steep cliff, killing both occupants. As Diane is the sole heir to their fortune, she comes under suspicion for murder. Frank is also suspected of having tampered with the vehicle's transmission. Fred Barrett, their defense attorney, persuades them to marry to curry the jury's favor. Frank is reluctant but relents. The prosecuting attorney has no concrete evidence, so Frank and Diane are found not guilty. Afterwards, Frank tells Diane he is ending their sham marriage. He tries to make up with his ex girlfriend Mary, but she wants nothing to do with him. Diane, overcome with a sense of guilt, sees her lawyer, Barrett, and tells him she wishes to confess to the murder of her parents. However, Barrett informs her that, under the law, she cannot be tried again for the same crime. Later, Frank returns to the Tremayne estate to retrieve his belongings. He had arranged for a taxi beforehand, but Diane offers to drive him to the station. He accepts. After putting the car in gear, Diane accelerates backwards, crashing down the cliff, killing them both.
Өндіріс
Turner Classic Movies жүргізушісі Эдди Мюллер RKO студиясының басшысы Говард Хьюз режиссер Отто Премингерді Жан Симмонсты мазалау мақсатымен арнайы шақырғандығын хабарлады, себебі ол RKO-мен келісімшартын жаңартпақ ниетте болмаған. Алайда, Симмонстың күйеуі Стюарт Гренджердің айтуынша, "Ол фильмді түсіруден ләззат алды. Митчумды өте жақсы көріп, ол қандай керемет актер екенін маған жиі айтатын". Роберт Митчемнің Премингермен жұмыс істеуде қиындықтар туғаны да айтылады. 1952 жылдың 18 маусымында түсірілім басталды. Бюджеті 1 миллион доллардан аспайтын фильмнің түсірілу кестесі, оператор Гарри Страдлингтің жылдам жұмыс істеуімен байланысты 18 күнге созылды. Басты түсірілімдер 1952 жылдың шілде айының ортасында аяқталды, ал монтаж және пост-өндіріс қыркүйек айының соңына дейін аяқталды. 1952 жылдың желтоқсан айының басында алдын ала көрсетілімдер өтті, ал ай бойы Box Office, The Film Daily, The Hollywood Reporter, Motion Picture Herald және Variety басылымдарында сын-ескертпелер жарияланды.
Turner Classic Movies host Eddie Muller reported that RKO studio boss Howard Hughes hired director Otto Preminger expressly for the purpose of torturing Jean Simmons because she did not intend to renew her contract with RKO. However, according to Simmons' husband Stewart Granger, "she enjoyed [making] the film. She adored Mitchum and used to tell me what a good actor he was." Robert Mitchum was also reputed to have had a difficult working relationship with Preminger on the set. Production began on June 18, 1952, with a budget of under $1,000,000 and a production schedule of just 18 days because of cinematographer Harry Stradling's reputation for quick work. Principal photography ended in mid July 1952, and editing and post production were completed by the end of September. Previews were held in early December 1952, with notices appearing throughout the month in Box Office, The Film Daily, The Hollywood Reporter, Motion Picture Herald and Variety
Фильмнің басында сценарий бойынша Роберт Митчемнің гистерияға ұшыраған Жан Симмонсты бетінен ұруы керек болған. Премингер Симмонстың реакциясына қанағаттанбағандықтан, сахна Митчемнің ақыры шаршағанға дейін бірнеше рет қайта түсірілді. Премингер тағы да "Бір рет!" деп бұйрық бергенде, Митчем айналып, Премингерге қарап, "Тағы бір рет айтасың ба?" деп дауыстады. Содан кейін ол Премингердің бетін қатты сапалады. Режиссер Митчемді жұмыстан шығаруды талап етіп, дереу түсірілім алаңын тастап кетті. Бірақ "оған фильмді аяқтау тапсырылды". 1985 жылы Chicago Reader газетінен Дейв Кехр былай деп жазды: "Отто Премингердің (1953) бұл терең психоанализдік мелодрамасы – кинонуардың ұмытылған шедеврлерінің бірі. Фильм – жыныстық құштарлықтың қорқынышты, салқын және рационалды зерттеуі. Декорациялар, кейіпкерлер мен әрекеттер өте стильденген, бірақ Премингердің жылдам қозғалатын камерасы оларға қорқынышты бірлік пен ағылшын сызықтығын сыйға тартып, кино тарихындағы ең батыл финалдардың біріне апаратын тік, таза жол салады". Фильм-нуар тарихшысы Ален Сильвер былай деп жазды: "Отто Премингердің туындыларында жыныстық қатынас емдік немесе құлдиратушы болуы мүмкін. "Періште беті" соңғы сапаны бейнелейді. Премингер Фрэнктың бақытсыз құрбан екенін ұсынбайды. Керісінше, оның мизансценасы, Tremayne үйінің сәнді жиһаздарының тереңдігіне қарсы кейіпкерлерді көлбеу бұрыштармен ортаңғы кадрларда жиі бейнелеуі, және Митчемнің сылқымдаған ойыны қасірет атмосферасын тудырады". Өмірінің соңында сыншы Робин Вуд "Періште беті" фильмін өзінің ең үздік 10 фильмінің бірі деп атады. 1963 жылы Жан-Люк Годар "Періште беті" фильмін американдық дыбысты фильмдердің ең жақсы сегізінші фильмі деп тізімдеді.
Early in the film, there is a scene where the script called for Robert Mitchum to slap a hysterical Jean Simmons across the face. Because of Preminger's dissatisfaction with Simmons' reactions, the scene required multiple takes before Mitchum finally became fed up. When Preminger again called "Once more! ", Mitchum spun around, faced Preminger, and shouted, "Once more?" He then slapped Preminger's face, hard. The director quickly retreated from the set, demanding Mitchum be fired. But instead, "he was told to go back and finish shooting the picture". Dave Kehr from the Chicago Reader wrote in 1985: "This intense Freudian melodrama by Otto Preminger (1953) is one of the forgotten masterworks of film noir The film is a disturbingly cool, rational investigation of the terrors of sexuality The sets, characters, and actions are extremely stylized, yet Preminger's moving camera gives them a frightening unity and fluidity, tracing a straight, clean line to a cliff top for one of the most audacious endings in film history." Film noir historian Alain Silver wrote: "In Otto Preminger’s work sexuality may be either therapeutic or destructive. Angel Face epitomizes the latter quality Preminger does not suggest that Frank is a hapless victim. Rather his mise en scène, which repeatedly frames the figures in obliquely angled medium shots against the depth of field created by the expensive furnishings of the Tremayne mansion, and Mitchum’s subdued portrayal engender an atmosphere of fatality." Shortly before his death, critic Robin Wood named Angel Face as one of his top 10 films. In 1963, Jean Luc Godard listed Angel Face as the eighth best American sound film.