Кіріспе
Жонатан Свифттің 1726 жылғы сатирикалық романы «Гулливердің саяхаттарында» Луггнагг еліндегі struldbrugg (кейде struldbrug деп те жазылады) деген ат, сырттай қалыпты көрінетін, бірақ іс жүзінде өлмейтін адамдарға беріледі. Струлдбруктар өлмейді, бірақ қартаюын жалғастырады. Свифттың туындысы мәңгі жастықсыз физикалық өлмейтін өмірдің зиянын көрсетеді. Оларды туған кезде сол жақ қабағының үстіндегі қызыл дақпен тануға болады, ал қартайғанда ол қара түске айналады. Олар сексен жасқа дейін қалыпты адамдар болып қалады, содан кейін көңілсіздене бастайды. Сексен жасқа толғанда заң бойынша өлген саналады, көптеген ауруларға, соның ішінде көру қабілетінің жоғалуы мен шаштың түсуіне ұшырайды. Струлдбруктарға мүлікке ие болуға тыйым салынған: олар сексен жасқа толғанда заң бойынша өлген саналады; олардың мұрагерлері дереу олардың мүлкіне ие болады; олардың күтіміне тек аз ғана қаржы бөлінеді; ал кедейлер мемлекеттік қаражат есебінен күтіледі. Осы мерзімнен кейін олар сенімді немесе пайдалы жұмысқа орналаса алмайды; жер сатып ала алмайды немесе жалға ала алмайды; сондай-ақ азаматтық, қылмыстық немесе экономикалық дауларда, тіпті жер шекараларын белгілеуде де куәгер болып қатысуға рұқсат етілмейді. Себебі: әйтпесе, ашкөздік қарттықтың сөзсіз салдары болғандықтан, бұл өлмейтіндер уақыт өте келе бүкіл елдің иесіне айналып, басқару қабілетінің жетіспеуінен мемлекет құлдырап кетер еді.
In Jonathan Swift's 1726 satirical novel Gulliver's Travels, the name struldbrugg (sometimes spelled struldbrug) is given to those humans in the nation of Luggnagg who are born seemingly normal, but are in fact immortal. Although struldbruggs do not die, they do continue aging. Swift's work depicts the evil of physical immortality without eternal youth. They are easily recognized by a red dot above their left eyebrow, at birth, which changes to black in old age. They are normal human beings until they reach the age of eighty, at which time they become dejected. Upon reaching the age of eighty they become legally dead, and suffer from many ailments including the loss of eyesight and the loss of hair. Struldbruggs were forbidden to own property:
As soon as they have completed the term of eighty years, they are looked on as dead in law; their heirs immediately succeed to their estates; only a small pittance is reserved for their support; and the poor ones are maintained at the public charge. After that period, they are held incapable of any employment of trust or profit; they cannot purchase lands, or take leases; neither are they allowed to be witnesses in any cause, either civil or criminal or economic, not even for the decision of meers (metes) and bounds. Because:
Otherwise, as avarice is the necessary consequence of old age, those immortals would in time become proprietors of the whole nation, and engross the civil power, which, for want of abilities to manage, must end in the ruin of the
public.
Байланысты аңыздар
Қытай даосы Ажалсыз аралды Қытайдың шығысына қарай орналастырды, ал Свифт штрульдбруктарды Жапонияға жақын жерде көрсеткен. «Struldbrug» термині ғылыми фантастикада, әсіресе Ларри Нивен, Роберт Сильверберг және Pohl & Kornbluth ең көп қолданды, суперцентенарларды сипаттау үшін пайдаланылған. Анджела Тиркельдің «Ютланд коттеджі» романының 10-тарауында, доктор Форд пен мырза Макфэйденнің әңгімесінде келтірілген. (Moyer Bell, 1999) (ISBN 978155921273).