Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мароккодағы испандық отаршылдық армиясы (фр. The Army of Africa, الجيش الإسباني في أفريقيا), сондай-ақ Марокко армиясы корпусы (lang es') деп белгілі, 1912 жылдан бастап Мароккодағы испан протекторатын 1956 жылы Марокко тәуелсіздік алғанға дейін күзеткен испан армиясының далалық әскері болды. 20-ғасырдың басында Испания империясының Африкадағы отарлық иеліктері Марокко, Испан Сахарасы, Ифни, Кейп-Жюби және Испан Гвинеясын құрады.
Spanish colonial army in Morocco
the French equivalent
The Army of Africa (lang es, الجيش الإسباني في أفريقيا), also known as the Moroccan Army Corps (lang es'), was a field army of the Spanish Army that garrisoned the Spanish protectorate in Morocco from 1912 until Morocco's independence in 1956. At the start of the 20th century, the Spanish Empire's colonial possessions in Africa comprised Morocco, Spanish Sahara, Ifni, Cape Juby and Spanish Guinea.
Испанияның Мароккосы
Испанияның Мароккосы – Испанияның құрлыққа ең жақын колониялық аймағы және басқаруға ең қиын болған жері. 1921 жылы испан және француз отаршылдығына қарсы Мароккодағы ірі көтеріліс, испан армиясының Аннуал шайқасында талқандалуымен басталды. Риф тайпаларын бірнеше жылдық соғыстан кейін, бірлескен франко-испан күштері ғана қиындықпен бағындыра алды.
Spanish Morocco was the closest Spanish colonial territory to mainland Spain and the most difficult to control. A major Moroccan revolt against both Spanish and French colonial rule began in 1921, with the destruction of a Spanish army at Annual. The Rif tribes were finally subdued only with difficulty by substantial Franco Spanish forces after several years of fighting.
Бастапқы және шығу тегі
Испания XV ғасырдан бастап Мелилья және Сеута екі марокколық жағалау анклавында гарнизон сақтап келді (Сеута 1415 жылдан бері португалдық болғанына қарамастан, Португалия 1640 жылы тәуелсіздігін қайтарып алғаннан кейін Испания империясын қолдаған жалғыз португалдық аймаққа айналды – бұл 1580-1640 жылдардағы Иберия одағының нәтижесі болды). Әр түрлі уақытта олар теңізшілерден, тәртіптік роталардан, теңіз жаяу әскерінен, еркін роталардан және метрополиялық бөлімшелерден құралды. Испанияның Африка армиясы 1893 жылы Regimiento de África N° 1 (1-ші Африка жаяу әскер полкі) құрылғаннан бастап тұрақты мекеме ретінде қалыптасқан деп айтуға болады.
Spain maintained garrisons in its two Moroccan coastal enclaves of Melilla from the fifteenth century onwards and Ceuta (which despite having been Portuguese since 1415, chose to be the only Portuguese territory to side with the Spanish Empire after Portugal won back its independence in 1640 —due to the Iberian Union of 1580 1640). At different times these were made up of sailors, disciplinary companies, marine infantry, free companies and detachments from metropolitan units. The Spanish Army of Africa can be said to have originated as a permanent institution with the establishment in 1893 of the Regimiento de África N° 1 (1st African Infantry Regiment).
Марокко әскерлерін жалдау
1909–1910 жылдардағы Мелилья науқанынан кейін Испания өзінің бекінген жағалау аймақтарынан ішкі жерлерге қарай кеңейтіле бастады, сондай-ақ Марокко азаматтарынан құралған Policia Indigena (Жергілікті полиция) жасағы құрылды. Осы жергілікті жасақ 1911 жылы испан офицерлерімен бірге марокколық жаяу және атты әскер бөлімдерін құруға негіз болды.
Following the Melilla Campaign of 1909–10 Spain began expanding inland from its established coastal holdings and a force of Policia Indigena (Native Police) was created with Moroccan personnel. This indigenous force provided the basis for the establishment in 1911 of the Regulares Moroccan infantry and cavalry units with Spanish officers.
Ифнидің шабуылшылары
Африкадағы испан армиясының құрамында еуропалық офицерлер басқаратын, жергілікті жеңіл жаяу әскерлерінен құралған бөлім болды, ол Тирадорес де Ифни деп аталды. 1934 жылдан 1969 жылға дейін болған бұл корпус, француз армиясының Солтүстік Африкалық тирайлерлерінің үлгісімен құрылған.
The Spanish Army of Africa included an indigenous light infantry force under European officers, designated as the Tiradores de Ifni. In existence from 1934 to 1969, this corps was modelled on the North African tirailleurs of the French Army.
Испандық легион
Испания легионы 1920 жылғы 28 қаңтарда король Альфонсо XIII-нің патшалық жарлығымен шетелдіктер полкі ретінде құрылды. "Эль Терсио" француз шетелдік легионының үлгісімен жасалған. Оның мақсаты – Солтүстік Африкадағы Испанияның отарлық науқандарында тиімсіз болып шыққан шақыру арқылы жиналған әскер бөлімдерінің орнына, кәсіби әскерлер корпусын ұйымдастыру болды. Полктің алғашқы құрамы штаб және үш батальоннан – "Бандера" ("тулар") деп аталатын бөлімдерден тұрды, бұл 16 ғасырға тән ежелгі термин.
The Spanish Legion was formed by royal decree of King Alfonso XIII on 28 January 1920 as the Regiment of Foreigners. El Tercio was modeled on the French Foreign Legion. Its purpose was to provide a corps of professional troops to fight in Spain's colonial campaigns in North Africa in place of conscript units that were proving ineffective. The initial make up of the regiment was that of a headquarters unit and three battalions known as Banderas ("banners") an archaic 16th century term.
1920-1936 жылдар
1920-ші жылдардағы Риф соғысына қарай Африка армиясы негізінен испан легионы мен Регулярдан; сонымен қатар казадорес (испан жаяу әскері), артиллерия, инженерлер және қолдау бөлімшелерінен құралды. Барлығы 30 000 сарбаздан тұратын бұл бөлім 1920-30 жылдары 100 000 адамнан тұратын испан армиясының ең кәсіби және тиімді күрес күштері болды. 1934 жылдан бастап Ифни анклавында (Ифни тирадоресі) жалдаған жергілікті жаяу әскерлер де Африка армиясының құрамына кірді. Жергілікті тұрғындардан жалданып алынған жандармерия, Мехалас де ла Мехалла Джалифиана, шамамен 5000 адамнан тұратын және Африканың француз армиясына қосылған Марокконың Гомиерлері үлгісінде құрылған, 1923 жылы құрылды және Африка армиясының тұрақты бөлімшелеріне қолдау көрсетті. Риф соғысы аяқталғаннан кейін испан Мароккосының гарнизоны жоғарыда аталған бөлімшелерге дейін қысқартылды; сондай-ақ жеті жаяу әскер батальоны, алты атты әскер эскадрильясы және материктік Испаниядан алты артиллерия батареясы Африка қызметіне ротациялық тәртіппен тағайындалды. Испан легионы мен Марокконың отаршылдық күштері 1934 жылы Астурия шахтерлерінің ереуілін басуға қатысты. Үкімет тәжірибесіз материктік әскерлердің орнына оларды жөнелтті, себебі әскери қызметшілердің қаза болуының қоғамдық пікірге кері әсерін қорқады, сонымен қатар көтеріліске қатысқан офицерлердің арасында үлкен алаңдаушылық тудырды. 1936 жылдың 29 шілдесі мен 5 тамызы аралығында Африка армиясының 1500 мүшесі нацистік Германия ұсынған Junkers Ju 52 көлік ұшақтарымен батыл әуе көпірі арқылы Испанияға жеткізілді. Италия Корольдігінің фашистік режимі 5 тамызда Мароккодан 3000 сарбаз бен жабдықтар тасымалдайтын сауда кемелерін әуеден қорғау үшін Savoia Marchetti SM.81 бомбалаушыларын ұсынды. Содан кейін күнделікті рейстер Севильяда 8000-ге жуық марокколықтар мен легионерлер, сондай-ақ қолдау артиллериясы жиналғанға дейін жалғасты. Испанияға қонғаннан кейін Африка армиясы екі колоннаға бөлінді, біреуін генерал Хуан Ягуэ, екіншісін полковник Хосе Энрике Варела басқарды. Ягуэ әскері солтүстікке қарай жылдам ілгеріледі, одан кейін Мадрид пен Толедоға қарай солтүстік-шығысқа бұрылды. Варела әскері Андалусияға кірді және Севилья, Гранада және Кордова сияқты маңызды қалаларды бақылауға алды. Африка армиясының ілгерілеуінің нәтижесінде 1936 жылдың қыркүйек айының соңына қарай Испанияның батыс бөлігінің көп бөлігі Франконың ұлтшылдарының қолына өтті. 1937 жылдың басында Африка армиясының саны 60 000 адамға дейін артты. Легион мен Регулярлар соғыстың қалған бөлігінде ұлтшылдардың операцияларын жетекшілік етті және Франконың жеңісінде маңызды рөл атқарды.
By the Rif War of the 1920s, the Army of Africa was composed in essence of the Spanish Legion and the Regulares; plus cazadores (Spanish infantry), artillery, engineers and support units. In total it numbered 30,000 soldiers and was the most professional and effective fighting force in the 100,000 man Spanish Army during the 1920s and 30s. Indigenous infantry recruited in the enclave of Ifni (Tiradores de Ifni) from 1934 on, were also considered part of the Army of Africa. A locally recruited gendarmerie, the Mehalas de la Mehalla' Jalifiana, numbering about 5,000 men and modeled on the Moroccan Goumiers attached to the French Army of Africa, was established in 1923 and provided support to the regular units of the Army of Africa. Following the conclusion of the Rif War, the garrison of Spanish Morocco was reduced to the units listed above; plus seven infantry battalions, six cavalry squadrons and six artillery batteries from mainland Spain assigned to African service on a rotation basis. The Spanish Legion and Moroccan colonial forces took part in the suppression of the Asturias miners' strike of 1934. The government decided to deploy them instead of the inexperienced peninsular troops, fearing the negative impact of conscript casualties on public opinion. overwhelming the officers who had joined the rising. Between 29 July and 5 August 1936 1,500 members of the Army of Africa were accordingly transported to mainland Spain in a bold airlift led by Junkers Ju 52 transport planes supplied by Nazi Germany. The fascist régime of the Kingdom of Italy provided Savoia Marchetti SM.81 bombers to provide air cover for merchant ships carrying 3,000 soldiers and equipment from Morocco on 5 August. Thereafter daily flights continued until about 8,000 Moroccans and legionaries, with supporting artillery, were gathered at Seville. After landing in Spain, the Army of Africa was split into two columns, one commanded by General Juan Yagüe and the other commanded by Colonel José Enrique Varela. Yagüe's force advanced north, making remarkably rapid gains, and then turned north eastwards towards Madrid and Toledo. Varela's force entered Andalusia and took control of the key cities of Seville, Granada, and Córdoba. Thanks mostly to the Army of Africa's advances, almost all of western Spain was in Francoist Nationalist hands by the end of September 1936. By early 1937 the Army of Africa's strength had been increased to 60,000 men. The Legion and Regulares spearheaded Nationalist operations for the remainder of the war and played a central role in the Francoist victory.
1940-1956 жылдар
Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Африка армиясы бейбіт кезеңдегі штаттық құрамына дейін азайтылды. Бірақ Франко билігінде ол Испанияда монархия мен республика кезіндегіден гөрі жоғары мәртебеге ие болды. 1940 жылдары Ифни атқыштарының бөлімдері Канар аралдарында гарнизонға орналасты, ал атты Гвардия Мора ("Мавр гвардиясы") Мадридте салтанатты рәсімдерге қатысты. 1944 жылдың қазан айында Легион мен Регуляр әскерлері Франциядан келген испан макилерінің Валь-д'Аран аймағына басып кіруіне қарсы тұру үшін жіберілді.
With the ending of the Civil War the Army of Africa was reduced to a peacetime establishment. However under Franco it was accorded a higher profile in Spain itself than had been the case under either monarchy or republic. During the 1940s detachments from the Tiradores de Ifni garrisoned the Canary Islands, while a mounted Guardia Mora ("Moorish Guard") undertook ceremonial duties in Madrid. The Legion and troops of Regulares were sent to the Val d'Aran in October 1944 to repel the invasion of the area by Spanish maquis from France.
Марокконың тәуелсіздігінен кейінгі кезең
1956 жылы Марокко тәуелсіздік алғаннан кейін, жергілікті жұмылдырылған Регулярлардың көп бөлігі жаңа Марокко Корольдік Армиясына өтті. Мелилья және Сеута қалалары, сондай-ақ кішігірім plaza de soberanía да испандық болып қалды және олар әлі күнге дейін Легион мен Регулярлар бөлімшелерімен гарнизондық қызметте. Ифни 1969 жылдың маусымына дейін испандық басқаруда болды. Дегенмен, 1956 жылы аумақта болған кең ауқымды тәртіпсіздіктер мен 1957-1958 жылдардағы Ифни соғысы Тирадоре де Ифнидің жергілікті сапындағы әскерлердің көптеп дезертирлеуіне әкелді. Сәйкесінше, осы күш құрамындағы төрт табор "еуропалықтандыру" процесінен өтті, онда олардың көп бөлігі Испаниядан тартылды.
Following Moroccan independence in 1956 the bulk of the locally recruited Regulares were transferred to the new Royal Moroccan Army. The cities of Melilla and Ceuta, and the lesser plazas de soberanía as well, remained Spanish and are still garrisoned by Legion and Regulares units. Ifni remained under Spanish administration until June 1969. However widespread disturbances in the territory in 1956 and the Ifni War of 1957 58 led to substantial desertions amongst the indigenous rank and file of the Tiradores de Ifni. Accordingly, the four tabors which made up this force underwent a process of "europeanisation" in which the majority of their personnel were recruited from Spain itself.
Сыртқы көздер
Бивор, Антоний. Испания азамат соғысы. Нью-Йорк: Penguin Books, 2001.
Beevor, Antony. The Spanish Civil War. New York: Penguin Books, 2001.