Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Екі Серенада, Op. 11 және 16 – Иоганн Брамстың оркестрлік музыка жазуға жасаған алғашқы тырабы. Олар екеуі де 1856 жылы Роберт Шуманның қайтысынан кейін, Брамс Детмольд қаласында тұрғанда және оркестрге қол жеткізгенде жазылған. Брамс симфония жазуда Людвиг ван Бетховеннің деңгейіне жете алмаса, оған ұмтылды және өзінің бірінші симфониясының үстінде ұзақ және қажырлы жұмыс істеді, оны 43 жасқа келгенде, 1876 жылы ғана аяқтады. Оркестр үшін шығармалар жазудың бастапқы қадамдары ретінде ол осы Серенадалар сияқты жеңіл оркестрлік туындылар жазуды жөн көрді. Екінші Серенада алғаш рет Клара Шуманға жіберілді, ол одан қатты ләззат алды.
The two Serenades, Op. 11 and 16, represent early efforts by Johannes Brahms to write orchestral music. They both date from after the 1856 death of Robert Schumann when Brahms was residing in Detmold and had access to an orchestra. Brahms had a goal of reaching Ludwig van Beethoven's level in writing symphonies, and worked long and hard on his first symphony, completing it only in 1876 when he was 43 years old. As preliminary steps in composing for orchestra, he chose early on to write some lighter orchestral pieces, these Serenades. The second was first sent to Clara Schumann, who was delighted by it.
Серенада No 1 д, оп. 11
Алғашқы серенада 1858 жылы аяқталды. Сол кезде Брамс өзінің 1-ші фортепиано концертімен де жұмыс істеп жатқан болатын. Бастапқыда үрмелі және струнный нонет үшін жазылған, кейін камералық оркестр үшін ұзартылған серенада, жаңадан оркестр үшін бейімделді; Брамс үлкен оркестрге арналған соңғы нұсқасын 1859 жылдың желтоқсанында аяқтады. Концертті оркестрге қою кезінде Брамс жақсы досы Йозеф Иоахимнен көп кеңес алды. Осы серенада үшін де Иоахим кеңес берді, бірақ бұл кеңестер азырақ болды. 1860 жылдың 3 наурызында Ганноверде өткен серенаданың алғашқы орындалуы Брамс пікірінше "ешқандай жақсылыққа келмеді", бірақ 1200 адамдық ерекше көп көрермен орындалу кезінде ешқандай қателік байқамады. Соңында, Брамс алға шыққанша, қол соғулар "тоқтамады". Концерттегі әрбір бөлімнен кейін "көрермендер дауыстап шақырып тұрды". Толық оркестрге арналған алғашқы қоғамдық орындалу (нұсқасы жоғалды ма?), 1860 жылдың 10 ақпанында Гамбургте өтті. Брамс өзі 1875 жылы осы шығарманы фортепианода төрт қолмен орындау үшін қайта өңдеді. Сол жылы оркестрлік нұсқасын қайта қарады, бұл жолы камералық оркестр үшін. Жаңа құрамға пикколо, 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет (I, IV, V бөлімдерде Ля тонында; II бөлімде До тонында; III бөлімде Си-бемоль тонында), 2 фагот, 2 валторна, альт, виолончель және контрабас кірді, скрипкалар, мыс құбырлар мен соққылы аспаптар алынып тасталды. Бес бөлімнің орындалуы шамамен отыз минутқа созылады.
The first serenade was completed in 1858. At that time, Brahms was also working on his Piano Concerto No. 1. Originally scored for wind and string nonet and then expanded into a longer work for chamber orchestra, the serenade was later adapted for orchestra; Brahms completed the final version for large orchestra in December 1859. In the orchestration of the Concerto Brahms had solicited and got a great deal of advice from his good friend Joseph Joachim. For this Serenade Joachim also gave advice, although to a lesser extent. The first performance of the Serenade, in Hanover on 3 March 1860, "did not go very well" in Brahms's opinion, but evidently the unusually large audience of 1,200 did not notice any mistake during the performance. At the end, applause "persisted until I came out and down in front." After every piece in the concert "the audience was shouting." The first public performance, reportedly for full orchestra (version lost? ), was in Hamburg on 10 February 1860. Brahms himself reworked the piece for piano 4 hands in 1875. The same year he revisited the orchestral version, this time for chamber orchestra. The new scoring was for piccolo, 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets (in A for movements I, IV, V; in C for movement II; and in B flat for movement III), 2 bassoons, 2 horns, violas, cellos, and double basses, omitting violins, brass, and percussion. The five movements take approximately thirty minutes to perform.