Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка инженері және саясаткер Томас Кольман ду Понт (11 желтоқсан 1863 – 11 қараша 1930) – американдық инженер және саясаткер, Делавэр штатының Гринвилл қаласында туған. Ол E. I. du Pont de Nemours and Company компаниясының президенті болды және Делавэр штатынан АҚШ сенаторы болып екі мерзім қызмет еткен Республикалық партияның мүшесі болды.
American engineer and politician
Thomas Coleman du Pont (December 11, 1863 – November 11, 1930) was an American engineer and politician, from Greenville, Delaware. He was President of E. I. du Pont de Nemours and Company, and a member of the Republican Party who served parts of two terms as United States Senator from Delaware.
Іскерлік мансап
ДуПонт өзінің мансабын отбасылық көмір шахталарында, «Орталық көмір және темір компаниясында» бастады және көп ұзамай көше теміржолдарында мүмкіндіктер іздеді. 1894 жылы Джонстаун қаласында «Джонсон Стрит теміржол компаниясының» бас менеджері болып жұмыс істей бастады. Т. Кольман дю Понт өзінің ағайындары Альфред И. дю Понт пен Пьер С. дю Понтпен бірге Делавэрдегі отбасының жарылғыш заттар бизнесін сатып алды. Ол 1902 жылдан 1915 жылға дейін президент болды, осы уақыт ішінде ол жүзден астам бәсекелестерді сатып алуды қадағалады. Ол Нью-Джерсидегі «E. I. du Pont de Nemours Company» холдингі құрылғандағы маңызды тұлға болды. 1907 жылы «Дюпон компаниясы» монополияға қарсы бұзушылықтар үшін сотталды; ол 1914 жылы бизнестегі үлесін сатты. Т. Кольман дю Понт «McAlpin» қонақ үйін, «Claridge Atlantic City», «Wallick» және басқа да американдық қонақ үйлерді басқарды. «Boomer du Pont Properties Corporation» президенті және Йоргин Бумердің күйеуі Люциус М. Бумермен бірге дю Понт тағы бірнеше қонақ үйге ие болды. 1918 жылы олар Нью-Йорктегі «Waldorf Astoria» қонақ үйін, 1920 жылы Вашингтондағы «Willard» қонақ үйін, ал 1925 жылы компания құрылтайшы Джордж С. Болдттың мұрагерлерінен Филадельфиядағы «Bellevue Stratford» қонақ үйін сатып алды. 1915 жылы дю Понт «The Equitable Life Assurance Society» компаниясын J. P. Morgan-нан сатып алды және Нью-Йорктегі «Equitable Life Building» ғимаратының құрылысына жауапты болды, ол бір кезде қаладағы ең үлкен ғимарат еді.
Du Pont started his career in the family's coal mines, the Central Coal and Iron Company, and soon pursued opportunities in street railways. In 1894, he began working as the general manager of the Johnson Street Rail Company in Johnstown, Pennsylvania. With his cousins, Alfred I. du Pont and Pierre S. du Pont, T. Coleman du Pont bought out the family's explosives business in Delaware. He was president from 1902 until 1915, during which time he oversaw the acquisitions of more than one hundred competitors. He was a key player in the formation of the holding company, E. I. du Pont de Nemours Company of New Jersey. In 1907, the DuPont Company was sued for antitrust violations; he sold off his stake of the business in 1914. T. Coleman du Pont had control of the Hotel McAlpin, Claridge Atlantic City, Wallick's, and other American hotels. Together with Lucius M. Boomer, president of Boomer du Pont Properties Corporation and husband of Jørgine Boomer, du Pont owned a number of other hotels. In 1918, they purchased the Waldorf Astoria Hotel in New York City, then in 1920 the Willard Hotel in Washington, D. C., and in 1925 the company purchased The Bellevue Stratford Hotel in Philadelphia from the heirs of the founder, George C. Boldt. In 1915, du Pont acquired control of The Equitable Life Assurance Society from J. P. Morgan and was responsible for the building of the Equitable Life Building in New York City, once the largest building in the city.
Дупонт тас жолы
1908 жылы дю Понт қайырымдылық шарасының бір бөлігі ретінде Делавэр штатының бойын Селбивилден солтүстікке қарай Уилмингтонға дейін жалғастыратын заманауи жол құрылысын ұсынды. Бұл жол Кент және Сассекс округтерінде саяхатты жақсарту және экономикалық дамуға көмектесу үшін жоспарланды. Дюпонт тас жолы Еуропаның мәшһүр бульварларының үлгісімен салынуы тиіс еді және 200 фут (61 м) ені бар құрылыс алаңына ие болмақ. Онда автокөліктерге арналған 40 фут (12 м) енді жол, екі троллейбус желісі, ауыр көліктерге арналған 30 фут (9 м) енді жолдар, жылқыларға арналған 15 фут (5 м) енді тоспаланбаған жолдар және тротуарлар қарастырылған. Инженерлік желілер жылқы жолдарының астына жерленуі керек еді. Жолға сондай-ақ болашақтағы зерттеулер үшін ауыл шаруашылығы тәжірибе станциялары мен ескерткіштер де кіретін. Троллейбустардан түсетін табыс жол құрылысын қаржыландыруға жұмсалатын еді. Дюпонт тас жолының бөліктері салынғаннан кейін, олар мемлекетке тегін берілуі жоспарланды. 1911 жылы Coleman DuPont Road, Inc. құрылды және Дюпонт тас жолының құрылысы басталды. Дюпонт тас жолы екі қатарлы бетонды жол ретінде 60 фут (18 м) енді құрылымда, 32 фут (10 м) енді жол жамылғысымен салынуы тиіс еді. Делавэр штатының автомобиль жолдары департаменті құрылысты өз қолына алды және 1923 жылы Одесса маңындағы соңғы бөлігі аяқталғанда Дюпонт тас жолы толыққанды аяқталды. Дюпонт тас жолы бұрын солтүстік-шығыстағы ірі қалалардан экономикалық тұрғыдан оқшауланған оңтүстік Делавэр үшін үлкен пайда әкелді. Автомобильдің дамуымен қатар, бұл жол Делавэрдің жағалау аймақтарының өсуіне серпін берді, солтүстік Делавэрден және солтүстік-шығыс мегаполисінің көршілес аймақтарынан келген туристер үшін жағалауға қолжетімділікті едәуір жақсартты. Оңтүстік Делавэр қалалық нарықтарға қолжетімділігі артып, ірі көлемде жүк тасымалдауға маманданған ауыл шаруашылығы аймағына айналды. Сассекс және Кент округтеріндегі фермерлер енді өз тауарларын тасымалдау үшін толығымен теміржолға тәуелді болмай, жемістерін, көкөністерін және бройлер тауықтарын тікелей солтүстіктегі тұтынушыларға сата алды. Дюпонт тас жолы Селбивилл мен Довер арасында АҚШ 113-ші және Довер мен Уилмингтон арасында АҚШ 13-ші тас жолы болып саналды.
In 1908, du Pont proposed a modern road that was to run the length of Delaware from Selbyville north to Wilmington as part of a philanthropic measure. This roadway was planned to improve travel and bring economic development to Kent and Sussex counties. The DuPont Highway was to be modeled after the great boulevards of Europe and was to have a 200 feet (61 m) wide right of way consisting of a 40 feet (12 m) wide roadway for automobiles flanked by dual trolley lines, 30 feet (9 m) wide roadways for heavy vehicles, 15 feet (5 m) wide unpaved roadways for horses, and sidewalks. Utilities were to be buried underground below the horse roadways. The highway was also to include agricultural experimental stations and monuments for future surveying. Trolley revenues would help pay for the construction of the roadway. After portions of the DuPont Highway were built, these portions were planned to be turned over to the state at no charge. The Coleman DuPont Road, Inc. was established in 1911 and construction of the DuPont Highway began. The DuPont Highway would end up being built as a two lane concrete road on a 60 feet (18 m) alignment with a 32 feet (10 m) wide roadway. The Delaware State Highway Department took over construction and the DuPont Highway was completed in 1923 when the final section near Odessa was finished. The DuPont Highway was a boon to southern Delaware, which had formerly been economically isolated from the large cities of the northeast. In conjunction with the rise of the automobile, the highway spurred the growth of the Delaware beaches by greatly improving access to the coast for tourists from northern Delaware and adjacent portions of the Northeast megalopolis. Southern Delaware also developed into a major truck farming region due to having much greater access to urban markets. No longer fully reliant on the railroads to transport their goods, farmers in Sussex and Kent counties could market their fruits, vegetables, and broiler chickens directly to consumers in the north. The DuPont Highway became US 113 between Selbyville and Dover and US 13 between Dover and Wilmington.
Саяси мансап
1915 жылы бизнеспен айналысудан бас тартып, 1908 жылдан 1930 жылға дейін Республикалық партияның Ұлттық комитетінің мүшесі ретінде Республика партиясының саясатына қатысты. Оның басшылығымен одақтас республикашылар мен қалыпты республикашылар бірігіп, қазіргі Делавэр Республикалық партиясын құрды. Дю Понт 1921 жылдың 7 шілдесінде АҚШ сенаторы Джозиа О. Вулкоттың отставкасынан босаған орынды толтыру үшін АҚШ Сенатына тағайындалды. Осы мерзімде ол 67-ші Конгресте республикалық көпшілікпен бірге қызмет етті. Бірақ, 1922 жылдың 7 қарашасында өткен ерекше сайлауда мерзімін аяқтауға үміткерлігі сәтсіз аяқталды. Сол күні ол толық мерзімге де үміткер болды, екі жағдайда да демократ Томас Ф. Байард, Вилмингтон қаласындағы заңгер, Дю Понттың туысының күйеуі жеңіске жетті. Дю Понт 1924 жылы АҚШ Сенатына сайланды, номинация үшін қолданыстағы республикалық АҚШ сенаторы Л. Хейслер Боллды жеңіп, содан кейін Джорджтаун қаласының заңгері, демократ Джеймс М. Туннеллді жеңді. Бұл мерзімде ол денсаулығына байланысты отставкаға шыққанға дейін 69-шы және 70-ші Конгресте республикалық көпшілікпен бірге қызмет етті. Барлығында, Дю Понт екі рет Сенатта қызмет етті: біріншісі 1921 жылдың 7 шілдесінен 1922 жылдың 21 қарашасына дейін, АҚШ Президенті Уоррен Г. Хардинг басқарған кезеңде, екіншісі 1925 жылдың 4 наурызынан 1928 жылдың 9 желтоқсанына дейін, АҚШ Президенті Кальвин Кулидж басқарған кезеңде. 1927 жылы ол "Атлант мұхитынан Тынық мұхиты жағалауына дейін, мүмкіндігінше тікелей, ені бес жүз фут болатын жағалаудан жағалауға дейінгі суперавтожол құрылысын" ұсынатын заң жобасын енгізді. Алайда, бұл суперавтожол экономикалық қиындықтарға байланысты, әсіресе Ұлы депрессияның салдарынан құрылмады. Өмірінің соңғы жылдарында ол "Teapot Dome" ісіне қатыстылығымен және Флоридадағы жылжымайтын мүлікке қатысты сот процестерімен байланысты болды. 1922 жылы Дю Понт және оның әйелі Мэриленд штатындағы Чесапик шығанағындағы жерді Американың Бой Скауттар Кеңесінің Дель Мар Ва Кеңесіне, қазіргі "Camp Rodney" деп белгілі жерді дамыту үшін сыйға берді.
Du Pont retired from business activities in 1915 and became involved in Republican Party politics, as a member of the Republican National Committee from 1908 until 1930. It was largely under his leadership that the Union Republicans and Regular Republicans came back together and built the modern Delaware Republican Party. Du Pont was appointed to the U. S. Senate on July 7, 1921, to fill the vacancy caused by the resignation of U. S. Senator Josiah O. Wolcott. During this term, he served with the Republican majority in the 67th Congress. However, he lost his bid to complete the term in a special election on November 7, 1922. On the same day he also lost his bid for the full term to follow, in both instances losing to Democrat Thomas F. Bayard, Jr., a Wilmington lawyer who was married to one of du Pont's cousins. Du Pont was elected to the U. S. Senate in 1924, defeating the incumbent Republican U. S. Senator L. Heisler Ball for the nomination, and going on to defeat Democrat James M. Tunnell, a Georgetown, Delaware lawyer. During this term, he served with the Republican majority in the 69th and 70th Congress, until health problems caused him to resign. In all, du Pont served two separate terms, one from July 7, 1921, until November 21, 1922, during the administration of U. S. President Warren G. Harding, and the other from March 4, 1925, until December 9, 1928, during the administration of U. S. President Calvin Coolidge. In 1927, he introduced a bill proposing the construction of "a coast to coast superhighway, five hundred feet wide, as direct as possible from the Atlantic to the Pacific coast". However, this proposed superhighway never came to be, due in part to the economic pressures of the Great Depression. The later years of his life were marked by his implication in the Teapot Dome scandal, and by lawsuits over various Florida real estate deals. In 1922, du Pont and his wife donated property on the Chesapeake Bay in Maryland to the Del Mar Va Council of the Boy Scouts of America for development of what is now known as Camp Rodney.
Өлім
ДюПонт көмейдің қатерлі ісігінен зардап шекті және Буэна-Вистада қайтыс болды. Ол Гринвилл, Делавэр штатындағы Дю Пон де Немур зиратында жерленді.
Du Pont suffered from cancer of the larynx and died at Buena Vista. He was buried in the Du Pont de Nemours Cemetery in Greenville, Delaware.
Альманах
Сайлау 1 қарашадан кейін келетін бірінші сейсенбіде өтеді. АҚШ сенаторлары халық сайлауы арқылы сайланады және 4 наурызда алты жылдық мерзімге қызметке кіріседі. Сайлау қорытындысы Жыл Лауазым Тақырып Партия Дауыстар % Оппозициялық Партия Дауыстар % 1922 (Арнайы) АҚШ сенаторы Т. Кольман дю Понт Республикалық 36,894 49.6% Томас Ф. Байард, кіші Демократиялық √ 36,954 √ 49.7% 1922 АҚШ сенаторы Т. Кольман дю Понт Республикалық 36,979 49.4% Томас Ф. Байард, кіші Демократиялық √ 37,304 √ 49.8% 1924 АҚШ сенаторы Т. Кольман дю Понт Республикалық √ 52,731 √ 59% Джеймс М. Туннел Демократиялық 36,085 41%
Elections are held the first Tuesday after November 1. U. S. Senators are popularly elected and took office March 4 for a six year term. Election results Year Office Subject Party Votes % Opponent Party Votes % 1922 (Special) U. S. Senator T. Coleman du Pont Republican 36,894 49.6% Thomas F. Bayard, Jr. Democratic √ 36,954 √ 49.7% 1922 U. S. Senator T. Coleman du Pont Republican 36,979 49.4% Thomas F. Bayard, Jr. Democratic √ 37,304 √ 49.8% 1924 U. S. Senator T. Coleman du Pont Republican √ 52,731 √ 59% James M. Tunnell Democratic 36,085 41%
Америка Құрама Штаттары Конгресіндегі қызмет мерзімі Күндер Конгресс Палатасы Көпшілік Комитеттер/Сыныптар Ескертулер 7 шілде 1921 – 7 қараша 1922 67-ші АҚШ Сенаты Республикалық 1-сынып Тағайындалды, бірақ мерзімді аяқтау үшін өткізілген арнайы сайлауда да, келесі мерзімге өткізілген жалпы сайлауда да жеңіліске ұшырады. 4 наурыз 1925 – 3 наурыз 1927 69-шы АҚШ Сенаты Республикалық 2-сынып 4 наурыз 1927 – 3 наурыз 1929 70-ші АҚШ Сенаты Республикалық 2-сынып
United States Congressional service Dates Congress Chamber Majority Committees Class/District Notes July 7, 1921 –November 7, 1922 67th U. S. Senate Republican class 1 Appointed, but lost both the special election to finish the term and the general election for the next term. March 4, 1925 –March 3, 1927 69th U. S. Senate Republican class 2 March 4, 1927 –March 3, 1929 70th U. S. Senate Republican class 2