XV ғасырдағы Аленсон герцогі Жан II

Кіріспе

XV ғасырдағы Аленсон герцогы Иоанн II Аленсон (Жан II д’Аленсон) (2 наурыз 1409 – 8 қыркүйек 1476) – француз ақсұлуы. Ол 1415 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, Аленсон герцогы және Перше графы лауазымдарын мұрагерлікке алды, сол кезде ол кәмілетке толмаған еді. Әкесі Агинкур шайқасында қаза тапқан. Ол Жүз жылдық соғыстың соңғы кезеңіндегі әскери қолбасшы және Жанна д’Аркпен бірге шайқасқан серік ретінде ең жақсы танымал.

Өмірбаян

Джон Аленсонның Иоанн I мен Бретаньнің Маридің ұлы болып, Шато-д'Аргентан қаласында дүниеге келді. Ол алғаш рет 1424 жылы 17 тамызда Вернеу шайқасында 15 жасында әрекетке түсті және ағылшындар оны тұтқынға алды. Ол 1429 жылға дейін Ле Кротойда тұтқын болып, құны үшін 200 000 салют алтын төледі. Ол барлық иелігін ағылшындарға, ал Фужередегі феодын Бретань герцогына сатты. Аленсонды тұтқындағаннан кейін король Генрих VI-ның регенті Бедфорд герцогы өз герцогтігін басқарды. Ол 1449 жылға дейін Аленсонды қайта алмады, бірақ француз тәжінің көзінде титул иесі болып қалды. Түрмеден шыққаннан кейін ол "Францияның ең кедей адамы" деп аталды. Вернеуйде тұтқындалғанға дейін ол 1424 жылы Блуа сарайында Орлеан герцогы Карл мен Валуаның қызы Иоаннаға үйленген, бірақ ол 1432 жылы Анжеде баласыз қайтыс болды. 1429 жылдың сәуірінде, босатылғаннан кейін көп ұзамай герцог Жанна д'Арк туралы естіді, ол король Карл VII-ге Чинонға келді, Францияны ағылшындардан азат етуге уәде берді және оны Орлеан қоршауын көтеру үшін әскермен жіберуін сұрады. Аленсон Хинонға құлшыныспен келді және тез арада оның жақсы досы және қан әміршілерінің ішіндегі ең көрнекті қолдаушысы болды. Ол Жан де Дюно және Ла-Хирмен бірге қоршауды көтерді, содан кейін француз армиясының ресми қолбасшысы ретінде келді және Луара алқабының қалған бөлігін азат етуде маңызды рөл атқарды. Ол 1429 жылдың қыркүйегінде науқан аяқталғаннан кейін басқа жерде соғысуға кетті, Нормандиядағы домендерінің айналасында ағылшындарға шабуыл жасауды жөн көрді. 1437 жылы 30 сәуірде ол L'Isle Jourdain сарайында Арманьяк графы Жан IV-нің қызы Мари Арманьякқа үйленді. Иоанн Аррас келісімінен қанағаттанбады, өйткені ол Бургундияны тонау арқылы кедейлігін қалпына келтіруге үміттенген. Ол Карл VII-мен қақтығысып, 1439-1440 жылдары көтеріліске (Прагерия) қатысты, бірақ патшаның өмір бойы досы болғандықтан кешірілді. Ол 1449 жылы Нормандияға шабуылға қатысты, бірақ 1455 жылы ағылшындармен хат алмасуды ақылсыздықпен бастады. (Ол сонымен қатар осы уақытта Алтын жүн орденін де қабылдады.) 1456 жылы Жанна д'Арктың "қайта қалпына келтіру үкіміне" қатысқаннан кейін көп ұзамай, ол Жан де Дюноамен тұтқындалып, Айгес-Мортеске қамауға алынды. 1458 жылы ол патшаға опасыздық жасады деп айыпталып, өлім жазасына кесілді, бірақ үкім жеңілдетіліп, ол түрмеге қамалды. Ол 1461 жылы патшалық билікке келген кезде келесі патша Людовик XI-нің шарттарына сәйкес босатылды, бірақ ол оларды ұстауға бас тартты және қайтадан түрмеге жабылды. Ол екінші рет Париж Парламенті алдында сотталып, 1474 жылдың 18 шілдесінде тағы да өлім жазасына кесілді, ал оның герцогтығы тәркіленді. Алайда үкім орындалмады, ол 1476 жылы Луврдегі түрмеде қайтыс болды.

John was born at the Château d'Argentan, the son of John I of Alençon and Marie of Brittany. He first saw action at the age of 15 at the Battle of Verneuil on 17 August 1424, and was captured by the English. He was held prisoner until 1429 at Le Crotoy, paying 200,000 saluts d'or for his ransom. He sold all he possessed to the English, and his fief of Fougères to the Duke of Brittany. After Alençon's capture, the Duke of Bedford, regent of King Henry VI, took control of his duchy. He would not regain Alençon until 1449, but remained the titular duke in the eyes of the French crown. When he left prison, Jean d'Alençon was called "the poorest man in France." Before his capture at Verneuil, he had married in 1424, at the Chateau de Blois, Joan, daughter of Charles, Duke of Orléans, and Isabella of Valois, but she died in Angers in 1432, having had no children. In April 1429, not long after his release, the Duke heard about Joan of Arc, who had come to King Charles VII at Chinon, promising to liberate France from the English, asking that he send her with an army to lift the Siege of Orléans. Alençon came eagerly to Chinon and very quickly became her good friend and most prominent supporter among the princes of the blood. After she raised the siege alongside Jean de Dunois and La Hire, among others, Alençon arrived as the official commander of the French army and played a major role in the liberation of the rest of the Loire Valley. He left to fight elsewhere after the end of the campaign in September 1429, preferring to attack the English around his domains in Normandy. On 30 April 1437, at the Chateau L'Isle Jourdain, he married Marie of Armagnac, daughter of Count Jean IV of Armagnac. John was discontented with the Treaty of Arras, having hoped to make good his poverty through the spoliation of the Burgundians. He fell out with Charles VII, and took part in a revolt in 1439–40, (the Praguerie) but was forgiven, having been a lifelong friend of the king. He took part in the invasion of Normandy in 1449, but he had unwisely entered into correspondence with the English in 1455. (He had also accepted the Order of the Golden Fleece at this time.) Shortly after participating in the "rehabilitation trial" of Joan of Arc in 1456 where he provided extensive testimony, John was arrested by Jean de Dunois and imprisoned at Aigues Mortes. In 1458, he was convicted of lèse majesté (treason against the king) and sentenced to death, but the sentence was commuted and he was sentenced to imprisonment. He was released by the next king, Louis XI, upon terms at his accession in 1461, but he refused to keep them and was imprisoned again. He was tried a second time before the Parlement of Paris and sentenced to death again on 18 July 1474, and his Duchy was confiscated. However, the sentence was not carried out, and he died in prison in the Louvre in 1476.