Кіріспе
Опус Деидің ілімдері - Опус Деидің негізін қалаушы, Иосемария Ескрива де Балагердің ілімдері. Опус Деи таратуға тапсырылған хабардың негізі Ескриваның рухани ілімдерінің негізгі ерекшеліктері. Бұл негізгі ілімдердің тағы бір баяндамасын "Опус Деи рухының негізгі белгілері" деп атап, Опус Деи веб-сайтында табуға болады.
Teachings of Opus Dei are the teachings of the founder of Opus Dei, St. Josemaría Escrivá de Balaguer. The following are the main features of Escrivá's spiritual teachings, the basis of the message Opus Dei was tasked to spread. Another exposition of these main teachings, expressed as "the main features of the spirit of Opus Dei," can be found in the Opus Dei website .
Жалпы ескертулер
Өзінің Ut Sit апостолдық конституциясында Иоанн Павел II "бұл мекеме шын мәнінде жаңа жарықпен шіркеудегі және қоғамдағы дін адамдарының миссиясын жарықтандыруға ғана емес, оны іс жүзінде қолдануға да тырысты; ол сонымен қатар қасиеттілікке жалпыға бірдей шақырудың ілімін іс жүзінде қолдануға тырысты және қоғамның барлық деңгейлерінде қарапайым жұмысты қасиетті етуге және қарапайым жұмыс арқылы ынталандыруға тырысты" деп мәлімдеді. Рим-католик шіркеуінің теологиясын (экклезиология) зерттейтін Opus Dei діни қызметкері доктор Педро Родригестің айтуынша, Opus Dei тек қана бір хабар мен осы хабарды жеткізетін мекеме туралы. "Қасиетті Жоземарияның хабары, - дейді Хосе Сараива Мартинс, Рим шіркеуінің мәңгілік мұрасына жатады". Опус-Дейдің негізгі хабары - Эскриваның рухани ілімдерінің негізгі ерекшеліктері.
Қарапайым өмір мен "жаһандық қасиеттілік шақыру"
Опус Деи теологиясының басты ерекшелігі - ол діни қызметкер немесе монах емес қарапайым католиктердің өміріне назар аударады. Опус Деи "әркімнің қасиеттілікке шақырылуы" дегенге баса назар аударады: бұл бірнеше ерекше адамдар ғана емес, әркімнің қасиетті болуға ұмтылуы керек деген сенім. Опус Дейде монахтар мен монахтар жоқ, ал оның мүшелерінің аз бөлігі діни қызметкерлердің құрамына кіреді. Кейбір діни ордерлердің мүшелері монастырларда өмір сүре алады және өз өмірлерін тек дұға мен зерттеуге арнауы мүмкін, ал Opus Dei-дің көпшілігі дәстүрлі отбасылары мен дәстүрлі мансабы бар қарапайым өмір сүреді. Opus Dei-нің ерекшеліктерінің бірі - оның рухани өмірін күнделікті өмір сүретін және қарапайым жұмыс істейтін жай адамдар үшін рухани өмір. Ескрива ішкі рухани өмір мен жеке "рухани емес" кәсіби, әлеуметтік және отбасылық өмірге деген тұжырымдамаға қарсы тұрып, шешім қабылдады. Opus Dei-ге сәйкес, Opus Dei-дің руханилығы жай адамдар өздерін Opus Dei-мен кездескенге дейін болған жерде киелілетуге міндеттейді және олардың әлемдегі орны олардың киеліленуінің құралы болып табылады. "Ең қарапайым жағдайларда жасырын жатқан қасиетті, құдайлық нәрсе бар, - деп уағыздады Ескрива, - оны табу әрқайсыңыздың міндетіңіз". Ескриваның айтуынша, мәсіхшілер өздері жұмыс істеп, өмір сүрген жерде қасиеттілер мен елшілер бола алады. Олардың атқаратын жұмысы қандай болмасын, ол қоғамның қажеттіліктерін тиімді қамтамасыз ету үшін үздік рухпен жасалуы тиіс. Сонда олардың жасаған істері Құдайға ұсынылатын құрбандыққа айналады. Қасиетті ету жұмысы Иса Мәсіхтің рухымен жұмыс істеуді, құдіретті және этикалық жұмыс істеуді, Құдайды сүю және басқаларға қызмет ету мақсатымен жұмыс істеуді, осылайша әлемді ішкі жағынан қасиетті етуді, Ізгі хабарды барлық іс-әрекеттерде, олар ерекше немесе кішіпейіл және жасырын болсын, көрсетуді білдіреді. Құдайға адамның жетістігі емес, сүйіспеншіліктің көрінісі маңызды.
One of the distinctive features of Opus Dei is its stress of lay spirituality a spiritual life for lay people living an everyday life and doing ordinary work. Escriva takes decided position against the concept of having an interior spiritual life and a separate "not spiritual" professional, social, and family life. According to Opus Dei, Opus Dei's spirituality commits lay people to sanctify themselves in the same place where they were before they met Opus Dei and their place in the world is the means for their sanctification. "There is something holy, something divine, hidden in the most ordinary situations," Escriva preached, "and it is up to each of you to discover it." According to Escrivà, Christians can become saints and apostles right there where they work and live. Whatever work they do is to be done with a spirit of excellence as an effective service for the needs of society. Their work then becomes a fitting offering to God. Sanctifying work means to work with the spirit of Jesus Christ, to work competently and ethically, with the aim of loving God and serving others, and thus to sanctify the world from within, making the Gospel present in all activities whether they be outstanding or humble and hidden. In the eyes of God what matters is the love that is put into work, not its human success.
Өмірдің бірлігі
Опус Деидің осыған ұқсас ерекшелігі рухани өмірді кәсіби, әлеуметтік және отбасылық өмірмен біріктіруге баса назар аудару болып табылады. Осы ілімдерді ұстанып жүрген мәсіхші екіжүзді өмір сүрмейді, күнделікті жұмыстан бөлек, сеніммен өмір сүреді. Қайта, ол Иса Мәсіхпен "өмір бірлігі" - толықтай Құдай да, толықтай адам да, Құдайдың құдіреті мен қарапайым адамның әрекеті біріккен бір тұлғамен тығыз байланыста. Мәсіхшілердің ісі Құдайдың ісі болуы керек, opus Dei. Бұл мәсіхші, өзінің барлық кемшіліктеріне қарамастан, оларды кішіпейілділікпен жоюға тырысады, ол alter Christus, ipse Christus, басқа Мәсіх, Мәсіхтің өзі. Қасиетті Жоземария былай деген: "Тән мен рухтан тұратын бір ғана өмір бар. Бұл өмір жан мен денеде қасиетті, Құдайға толы болуға тиіс.
Жұмыс
Киелі кітапта адам баласы "еңбек ету үшін" жаратылған (Жаратылыс 2:15). Иса "барлығын да жақсы істеді" (Марқа 7:37). Осылайша олар қоғамға қызмет етіп, Құдайға лайықты құрбандық жасайды. "Үлкен қасиеттілік - әр сәттің 'кішігірім міндеттерін' орындау", - дейді Ескрива.
Еркіндікке деген сүйіспеншілік
Ескрива мәсіхшілердің бостандықты сүюлері керектігін уағыздады, өйткені Құдайдың Ұлы адам болып, адам бостандығын қабылдады. Ол сүйіспеншілік арқылы адамзатты қасиетті етті: өз өмірін құрбан етіп, "аяқ астынан өлімге" дейін Әкесінің еркіне "бойынсұнды". 2, 8). Ескрива Исаның "өзін өзі бергенін, өйткені ол солай қалаған" деп жазған. 53:7). Әр адам өз еркімен өмірін өзі басқарады, әрі Құдайдың сүйіспеншілікке толы қасиетті жоспарына сай әрекет етуі не істемеуі үшін жауапты. Осындай зор қадір-қасиетті мойындаған мәсіхшілер өзгелердің еркіндігін құрметтеуі керек, пікірлердің көптігіне ашық болуы керек, және Құдай мен жақынына толық еркіндікпен және жеке жауапкершілікпен бағышталуы керек.
Дұға және өлімге ұшырау
Қасиеттілік пен елшіліктің мәнісі - махаббат, балалық дұғамен үнемі тамақтанады, оны Евхаристия, Киелі кітап және Қасиетті Мариямның қатысы бар құдайшылдық нормалары қолдайды. Моритификация, "сезімнің дұғасы", әсіресе, барлық адамгершілік қасиеттерді, мысалы, мейірімділік, еңбекқорлық, қиындықтар мен сәтсіздіктерге қарамастан шыншылдық пен қуанышқа ие болу сияқты. "Сүйіспеншілік үшін бәрін де істеңдер! Осылайша, кішкентай нәрселер болмайды: бәрі үлкен болады. 'Үлкен' қасиеттілік әр сәттің 'кішігірім міндеттерін' орындаудан тұрады". Қасиеттілік сыйлығы әсіресе Қасиетті Құтқарылу рәсімі мен Өкініш беру арқылы беріледі.
Қайырымдылық және елшілік
Мәсіхшілер қайырымдылық қасиеттеріне аса мән берулері керек: түсінушілікпен және әр адамға қамқорлықпен қарау. Бұған қоғамдағы мұқтаж жандарға қызмет көрсету, адамгершілік, ізгілік, жылылық, сүйіспеншілік және бауырластық тәрбие жатады. Қалыпты түрде болуы тиіс махаббат өз міндеттерін жақсы орындаудан басталады және ең алдымен Папаға бағытталған. Сондай-ақ, ол адамдарға жомарттықпен ең жақсысын беріп, оларды Құдай Әкеге, тыныштық пен қуаныш көзіне, жақындатады.
Негізгі: құдайдан туған
Эскриваның айтуынша, Опус Деи рухының негізі - мәсіхшілердің "құдайдан туғандық" туралы жеке түсінігі. Құдайдың рухани баласы болу - бұл мәсіхшілердің Мәсіхпен бірге Құдайдың қызы немесе ұлы болуының негізгі жағдайы, оны терең түсіну зор бақыт әкеледі: "Қуаныш - Құдайдың балалары екенімізді білгеннен келеді". Опус-Дей, Эскриваның сөзімен айтқанда, "күлкілі аскетизм". (Қараңыз)
Опус Деи ілімі мен ІІ Ватикан
Американың католик университетінің моральдық теология профессоры Уильям Э. Мэй Екінші Ватикандық собор Ескривадан ерлер мен әйелдер күнделікті өмірде қасиетті болуға шақырылады деген ілімді алды деп жазады және осы идеяны білдіретін Папа Пауыл VI-нің Lumen gentium-тен үзінді келтіреді. Осындай үзінділердің бірі мынау: Осылайша, Мәсіхтің барлық адал адамдары, қандай дәрежеде немесе мәртебеде болмасын, мәсіхші өмірінің толықтығына және қайырымдылықтың кемелділігіне шақырылады; осы қасиеттілік арқылы осы жердегі қоғамда өмір сүрудің адамгершілік жолы дамытылады. Құдайға сенушілер осы кемелділікке жету үшін өздерінің күш-қуатын Мәсіхтің сыйлығы ретінде қолданып, Оған лайықты өмір сүрулері керек. Олар Оның ізімен жүріп, әр нәрседе Әкесінің еркін орындауға тырысулары керек. Олар Құдайды дәріптеу үшін және басқаларға қызмет ету үшін бар ынта-жігерлерімен қызмет етуге тиіс. Осылайша, Құдайдың халқының қасиеттілігі мол өнімге айналады, бұл туралы шіркеу тарихындағы көптеген қасиеттілердің өмірі керемет түрде көрсетеді. (Lumen Gentium, 39) Көптеген Кеңес Әкелері Киелі Жосемарияға барып, сөйлесті, ол Киелі кеңес кезінде Римде өмір сүрді. Екінші жағынан, Лион университетінің догматика профессоры және Ватикан II теологиясы бойынша маман Анри Дени, Ватикан II және Opus Dei ілімдері үйлесімсіз деп санайды, әсіресе "христиандықты қайта құру" және Gaudium et Spes теологиясы туралы жер бетіндегі шындықтардың заңды автономиясы туралы.
Thus it is evident to everyone, that all the faithful of Christ of whatever rank or status, are called to the fullness of the Christian life and to the perfection of charity; by this holiness as such a more human manner of living is promoted in this earthly society. In order that the faithful may reach this perfection, they must use their strength accordingly as they have received it, as a gift from Christ. They must follow in His footsteps and conform themselves to His image seeking the will of the Father in all things. They must devote themselves with all their being to the glory of God and the service of their neighbor. In this way, the holiness of the People of God will grow into an abundant harvest of good, as is admirably shown by the life of so many saints in Church history. (Lumen Gentium, 39)
Many Council Fathers visited and talked to St. Josemaría, who was living in Rome during the time of the Council. On the other hand, Henri Denis, professor for dogmatics at the University of Lyon and specialist regarding Vatican II theology holds that the teachings of Vatican II and Opus Dei are incompatible, specially referring "reconstitution of Christianity" and the theology of Gaudium et Spes regarding the legitime autonomy of terrestrial realities.
Шақыру және талап ету: теологиялық негіз
Кардинал Жозеф Ратцингер "Қасиеттілік пен әлем" теологиялық симпозиумының ашылу сөзінде Опус-Дейдің негізін қалаушының қасиеттілік туралы ілімдері "Мәсіхке негізделген" екенін атап өтті. Opus Dei барлық мәсіхшілерді қасиетті бола алатындығы және болуы керектігі туралы хабарды жариялауға шақырылған, ол келесі тұжырымдарға негізделген: мәсіхшілер (1) олар "кедей жаратылыстар" деп санайды, олар ешнәрседен жасалмаған, "көккөкірегі оларды Құдайға қарсы көтерілуге" жетелейді; (2) Мәсіх - "бұларды жаратқан және өмір сүруімізді жалғастырып отырған" және "адам жүрегінің құмарлықтарын қанағаттандыруға қабілетті жалғыз" құдіретті Құдай; (3) Мәсіх - бізді "жансыз сүйетін" Құтқарушы және бізді шексіз бақытпен бірге өмір сүруімізге қызығушылық танытатын: "Ол бізді әлем құрылғанға дейін Өзімен бірге таңдап алды, біз Оның алдында қасиетті және мінсіз боламыз" (Ефескеліктерге 1: 4). Рацингердің айтуынша, Ескриваның ой-пікірлері "Құдайдың құдіреті мен ұлылығы қарапайым, қарапайым, адамзаттық заттар арқылы көрініс табатын Мәсіх" болған. Сонымен теологиялық негіз - бұл әлемде әрдайым жұмыс істейтін Құдай, ол Келісу Таразында мейірімді Әке ретінде күтеді және Евхаристия арқылы адамды жеке өзі іздейді. Бұл Құдай мәсіхшіге "бір нәрсеге айналу" үшін, оны "жекелетіп, тамақтандыруға дайын" екенін айтады. Бұл "құдайландыру" сыйына ие болғандықтан, "энергияның жаңа принципі" және "Мәсіхтің отбасы", шіркеудің қолдауымен, Эскрива әулие болудың қиын идеалы, басқа Мәсіх, "осылай-ақ оңай. Біз оны қол жеткізе аламыз". Ол осыған байланысты Мәсіхтің "Менің мойыманыма мойынсұнып, жүктеген ауыртпалығым жеңіл" деген сөздерін келтіреді. (Маттай 11:30) Сондықтан Ратцингердің (2002) айтуынша, "қасиеттілік дегеніміз - қарапайым күнәкарлардан мүлдем өзгеше кейбір 'үлкендер' үшін ғана' деген қате түсінік болса, онда адам қасиетті болудан аулақ болады. Бірақ бұл қате түсінік, оны Жоземария Эскрива түзетті". Тіпті "өмірінде көптеген қателіктері бар өте әлсіз адам" болса да, әулие "қаһармандық қасиеті бар, өйткені ол Құдай ісіне ашық және қол жетімді болды. Басқаша айтқанда, әулие дегеніміз - Құдаймен досы досына сөйлегендей сөйлесу, әлемді жақсы да бақытты ететін жалғыз Құдай", - деп жазды дін ілімдері жөніндегі Конгрегацияның сол кездегі префекті. Папаның айтуынша: "Ұлы махаббат пен аянмен жүкті көтеріп жүру жүк емес, бірақ ол қанатты болу сияқты". Қасиеттілік - бұл Құдайдың неміс әкелік сүйіспеншілігіне деген сүйіспеншіліктің қайтарымы және католик ілімі бойынша, Киелі Рухтың, шексіз сүйіспеншіліктің жұмысы. Бұл адам - өздерін сүйе алатын мәсіхші, сондықтан адам баласы сүйіспеншілікке жаратылған, - дейді Ескрива. - Бұл қасиетті адам "жақсылықпен" танытады. Сондықтан оның сүйікті ілімдерінің бірі - Құдайды бүкіл жүрегімен, бүкіл жанымен, бүкіл күшімен, бүкіл ақыл-ойымен сүю керек деген Киелі кітаптағы өсиет. Бұл - ата-аналар күні бойы балаларына беретін махаббат (Заңды қайталау 6: 4 9: Шема Исраил), ал Мәсіх оны "ең үлкен өсиет" деп атады (Матай 22: 37 40). Ескрива сонымен қатар Исаның "жаңа өсиетін" атап өтті, ол бір-біріңді "мен сені сүйгендей" сүйіңдер (Жохан 13:34), "бір адамның" "жанын достары үшін құрбан еткен" (Жохан 15:13) "бұлдан артық сүйіспеншілігі жоқ" (Жохан 15:13). Катехизистің айтуынша, бұл "жетілдіру" - "біздің қасиеттілік үлгіміз" (No. 459) деген сөздермен ауыстырылды. Ескриваның пікірінше, бұл - барлық мәсіхшілерден "талап етілетін талаптардың деңгейі". "Черкеудің бірінші мақсаты - адамдардың Құдаймен ішкі бірлігінің құрметті рәсімі" (CCC 775) деп растаған Иоанн Павел II Жаңа мыңжылдықтың басында апостолдық хатта "әдеттегі христиан өмірінің осы жоғары стандарты" қасиеттілікті жалпы шіркеудегі барлық пастырлық іс-әрекеттердің ең маңызды басымдығы ретінде "барлық уақытта" қойды. Сондықтан католиктер "күнәға қарсы дұға етуде ерекше өмір сүрулері керек" және Құдайдың сөзін "Евангелие хабарының ең маңызды талаптарын жасырмай жариялауы керек". Алайда кейбір сыншылар XX ғасырдың ең ұлы теологтарының бірі болып саналатын марқұм Ханс Урс фон Балтасарды атайды, ол "Фундаментализм" атты мақаласында Опус Деиді талқылады. Ол бұл жағдайды " шіркеудегі фундаменталистік биліктің шоғырлануы" деп сипаттады. (Wort und Wahrheit, 1963 жылғы мақала). Ол өзінің жағымсыз пікірлерін Эскриваның басты кітабы "Жол" кітабының кейбір тұстарын оқығаннан бастаған. Ал фон Балтасар мәселесін зерттеген В. Мессоридің айтуынша, теолог кейіннен терең зерттеулер жүргізгеннен кейін және Опус-Дей мүшелерімен кездескен�...
(4) "This Christ who is alive is also a Christ who is near," says Ratzinger of Escrivá's thought, "a Christ in whom the power and majesty of God make themselves present through ordinary, simple, human things." The theological basis then is a God who is always at work in the world, who waits as a Merciful Father in the Sacrament of Reconciliation and personally searches for man through the Eucharist. This God makes himself "totally available," says Escrivá, to nourish the Christian so as to become "one single thing with him." Given the gift of this "divinization" in grace, "a new principle of energy," and with the support of "Christ's family," the Church, Escrivá states that the difficult ideal of becoming a saint, another Christ, is "also easy. It is within our reach." For this, he refers to Christ's famous "My yoke is easy and my burden light." (Mt 11:30) Thus, according to Ratzinger (2002), becoming a saint is shunned when there is a "mistaken concept of holiness as something reserved for some 'greats' who are completely different from us ordinary sinners. But this is a wrong perception which has been corrected precisely by Josemaría Escrivá." Even if he "can be very weak, with many mistakes in his life," a saint has heroic virtue "because he has been transparent and available for the work of God. In other words, a saint is nothing other than to speak with God as a friend speaks with a friend the Only One who can really make the world both good and happy," according to the theological analysis of the then Prefect of the Congregation for the Doctrine of the Faith. As Pope he stated: "it is not a burden to be carried by a great love and a revelation, but it is like having wings." Sanctification is a repayment of love for God's tender fatherly love and is the work of the Holy Spirit, Infinite Love, according to Catholic doctrine. This person resides in a Christian who is willing to correspond, and thus the human spirit which was created to love, says Escrivá, is led along an "inclined plane," which starts with the fervent repetition of short prayers and then "gives way to intimacy with God, looking at God without needing rest or feeling tired." And so, one of his favourite teachings is the biblical injunction that all should love God with their whole heart, soul, might, and mind. This is a love which does not keep anything back, a kind of love which parents are supposed to transmit all day long to their children (Deut 6:4 9: Shema Yisrael), and which Christ called the "greatest commandment" (Mt 22:37 40). Escrivá also points to Jesus' "new commandment" to love one another "as I have loved you" (Jn 13:34), "greater love" than which "no man has" for he "lays down his life for his friends" (Jn 15:13). According to the Catechism, this "effective self offering" is "our model of holiness" (no. 459). For Escrivá this is "the level of what can be demanded" of all Christians. Affirming that the "Church's first purpose is to be the sacrament of the inner union of men with God" (CCC 775), John Paul II, in the Apostolic Letter At the Beginning of the New Millennium, placed sanctity, "this high standard of ordinary Christian living," as the single most important priority of all pastoral activities in the universal Church "for all times." And for this, Catholics are to live a "life distinguished above all in the art of prayer" and should proclaim God's word "without ever hiding the most radical demands of the Gospel message." However, some critics refer to the late Hans Urs von Balthasar, considered one of the greatest theologians of the 20th century, who discussed Opus Dei in an article entitled "Fundamentalism." There he described it as "a concentration of fundamentalist power in the Church." (article in Wort und Wahrheit, 1963). He based his negative views on his reading of some points of Escriva's main book, The Way, which von Balthasar did not consider of sufficient spiritual depth for its worldwide goals. On the other hand, V. Messori, who studied the von Balthasar issue, says that the theologian later retracted his views after more in depth study and after meeting members of Opus Dei. He even defended Opus Dei against attacks.
Қасиетті Жоземарияның ілімі туралы зерттеулер
Эскриваның ілімдері Римде өткен теологиялық симпозиумда талданып, зерттеліп, бекітілді. Иоанн Павел II-нің сөйлеген сөзімен бірге бірнеше теологтар өз зерттеулерін енгізді, соның ішінде сол кездегі кардинал Джозеф Ратцингер, Папа үйінің теологы Жорж Котье және белгілі американдық моральдық теолог профессор Уильям Мэй. Кейбір сыншылар оның жазбаларын "көрнекі емес" деп бағалайды. Америкадағы Опус Дейде иезуит ғалымы, Фр. Джеймс Мартин (1995) Ескриваның мақал-мәтелдері "әдеттегі христиандық адалдықтардан бастап, Кедей Ричардтың Альманахынан оңай шыға алатын сөздерге дейін" жетеді дейді. Сыншылар сондай-ақ бұл ілімдер Эскриваға негізделген дейді. Ал католик шенеуніктері, әсіресе Ватиканның Ескриваны қасиетті деп тану жөніндегі теологиялық кеңесшілері, Ескриваның шығармаларына басқаша баға берді. Бір ғалымның айтуынша, Ескрива "рухани терең көзқарасты ұстанушы тұлғаға ұқсайды"; екіншісі "әдебиет жазушыларының күш-жігеріне, шіркеу аталарының мінез-құлқына ие" деп жазған. Сондықтан бұл ілімдер дәстүрлі католик рухани және аскетикалық теологиясынан тыс жатқан жоқ. Le Tourneau-ның "Opus Dei деген не?" деген кітабында айтылғандай, бұл ілімдер "католик шіркеуінің жалпы мұрасына жатады, олар дүниелік шындықтарға ерекше назар аударады". Осы ілімдер рухани әлемді қалыптастырады және Жұмыста қолданылатын рухты немесе мәдениетті қалыптастыруға көмектеседі.