Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық суретші (1806-1865) Антуан Жозеф Виерц (22 ақпан 1806 - 18 маусым 1865) - бельгиялық суретші, мүсінші, литограф және өнер жазушы. Ол өзінің діни, тарихи және аллегориялық туындылары мен портреттерімен танымал. Ол Пётр Пол Рубенс пен Микеланджелоның шығармаларынан қатты әсер алған эксцентрикалық тұлға болды. Оның кейбір шығармалары эротикалық және жұлдызды, бельгиялық символизмді білдіреді. Қазіргі заманғы өнер сыншыларының наразылығын сезінген кезде, ол Бельгияның жаңа мемлекетінің қолдауына ие болды, ол суреттеріне қайтарым ретінде оған Брюсселде жеке студиясын / үйін (қазіргі Виертц мұражайы) салуға көмектесті, онда суретші өз өнерінде және жазуларында оқшау адам ретінде жұмыс істеді.
Belgian artist (1806–1865)
Antoine Joseph Wiertz (22 February 1806 – 18 June 1865) was a Belgian painter, sculptor, lithographer and art writer. He is known for his religious, historical, and allegorical works and portraits. He was an eccentric figure who originally was much influenced by the works of Peter Paul Rubens and Michelangelo. Some of his works are erotic and macabre and presage Belgian Symbolism. While snubbed by contemporary art critics, he enjoyed the support of the new Belgian state, which in return for his paintings assisted him in building his personal studio/home in Brussels (now the Wiertz Museum), where the artist worked on his art and writings as a recluse.
Ерте өмір
Ол Динан қаласында Луи Франсуа Виерцтің (1782 жылы Рокройде туған) және күндізгі жалақыны алатын Кэтрин Дизиердің (1768-1844 жылы Леффте туған) ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесі бұрын Наполеон I әскерінің сарбазы болған және 1814 жылдан 1822 жылы қайтыс болғанға дейін Нидерландтар Біріккен Корольдігінің әскери полициясында бригадир болған. Жас шағынан сурет салу, модельдеу және ағаш кесу өнерін меңгерген. Пауль де Майб, Намур провинциясы бойынша Штаттар генералдарының төменгі палатасының мүшесі және Виерцтің туған қаласы Динанттағы темір зауытының иесі, жас Виерцтің көркем өнерге деген талантын байқап, оны өз қанаты астына алды. Ол 1820 жылы 14 жасында Антверпен өнер академиясына оқуға түсуге көмектесті. Де Майбтың қамқоршысы болғандықтан, Нидерланд королі Вильгельм I оған 1821 жылдан бастап жыл сайынғы стипендия берді. Академиядағы Виертцтің көркемдік ұстаздары, Мэтьюс Игнатиус ван Бри (1773-1839) және Виллем Якоб Херренс (1743-1827) оның фламандтық суреттеуге деген сүйіспеншілігін одан әрі ынталандырды, әсіресе Питер Пол Рубенстің шығармашылығына. Херайнс, шын мәнінде, 18-ғасырда Рубенстің соңғы ізбасары болды, ол кезде суретшіге қызығушылық неоклассицизммен алмастырылды. Осы сәттен бастап Рубенстің шығармашылығы Виертц үшін үлгіге ие болатын жарқын үлгі болып қала берді. 1828 жылы Виертс Нидерландтар Корольдігінің беделді Рим сыйлығына екінші орын алды. 1829 жылдың қарашасы мен 1832 жылдың мамыр аралығында ол Парижде тұрды, онда ол сурет салумен өмір сүрді. Ол Луврде ескі шеберлерді зерттеді, онда Рубенстің шығармаларына таң қалды, бірақ бірнеше жыл бұрын қайтыс болған Дэвид, Герико және Жироде сияқты француз шеберлеріне мұрын бұрды. 1839 жылы Париж салонында оның масқаралануы өнер сыншыларына және Парижге қарсы терең қаһарлануға әкелді, бұл оның Bruxelles capitale, Париж провинциясы деген жағымсыз памфлетте көрсетілген. 1844 жылы Виертц өзінің Патроклінің екінші нұсқасын біріншісінен де үлкен масштабта суретке түсірді (1836 жылғы нұсқа 3,85 х 7,03 метр, 1844 жылғы нұсқа 5,20 х 8,52 метр). 1836 жылғы нұсқа қазір Льеждегі Валония өнерінің мұражайында, 1844 жылы Брюсселдегі Виертц мұражайында. Париж апатынан кейін Виерц тым көп нәрсеге бет бұрды. Оның бір мысалы - "Тәурескер періштелердің құлауы" (1841 ж.) атты монументалды картинасы, ол 11,53х7,93 метрлік қақпақты панелге суреттелген. Ол өзінің туған елінде ұлттық танылу алды және Леопольд орденінің кавалері болды. 1844 жылы анасының қайтыс болуы суретшіге қатты соққы болды. 1845 жылы ол Льежден шығып, Брюсселде тұрақты тұрып қалды. Осы кезеңде ол "Қарапайым қыздар" (1847) суретімен сурет салған, ол оның ең танымал туындысы болып табылады. Ол майлы бояудың, әсіресе үлкен панелдердің жарқыраған әсеріне қанағаттанбай, майлы бояудың тегісдігін орындау жылдамдығымен және фрескадағы суреттің тұнжырауымен біріктіретін жаңа техниканы әзірледі. Бұл бояу әдісі бояулар, терпентин және бензин қоспасын қолдануды талап етті. Гомердің шайқасы (1853) - бұл техникада жасалған алғашқы үлкен масштабтағы сурет. Алайда, бұл техникада қолданылатын компоненттер онымен жасалған жұмыстардың баяу ыдырауына себепші болып табылады және суретшінің жұмысының сынға алынуына әсер етті. Химиялық заттарды қолдану суретшінің ұзақ уақыт бойы ауырғаннан кейін ерте өліміне себеп болған болуы мүмкін.
He was born in Dinant as the son of Louis François Wiertz (born in Rocroi in 1782) and Catherine Disière, a daily wage earner (born in Leffe 1768 1844). His father had previously been a soldier in Napoleon I's army and was, from 1814 until his death in 1822, a brigadier in the military police of the United Kingdom of the Netherlands, His father reportedely instilled in him the ambition to become a great man. At an early age, he showed a talent for drawing, modelling and woodcarving. Paul de Maibe, member of the Lower House of the States General for the Province of Namur and owner of ironworks in Wiertz's native town Dinant, noticed the young Wiertz's talent for the plastic arts, took him under his wing. He helped him secure a place at the Antwerp art academy in 1820, when he was only 14 years old. Thanks to his protector de Maibe king William I of the Netherlands awarded him an annual stipend from 1821 onwards. Wiertz's artistic mentors at the academy, Mattheus Ignatius van Bree (1773 1839) and Willem Jacob Herreyns (1743 1827), further stimulated his love for Flemish painting and particularly for the work of Peter Paul Rubens. Herreyns was, in fact, the last follower of Rubens in the 18th century, when interest in the painter had been superseded by neoclassicism. From that moment on, the oeuvre of Rubens would remain for Wiertz a shining example to be emulated. In 1828, Wiertz came out second in the competition for the prestigious Prix de Rome of the United Kingdom of the Netherlands. Between November 1829 and May 1832, he stayed in Paris, where he made a living painting portraits. He studied the old masters at the Louvre where he admired Rubens' works but turned his nose up at contemporary French masters such as David, Géricault and Girodet, all three of whom had died a few years earlier. His humiliation at the Paris salon of 1839 led to a profound rancour against art critics and against Paris, as expressed in his virulent pamphlet Bruxelles capitale, Paris province. In 1844, Wiertz painted a second version of his Patrocles on an even bigger scale than the first (the 1836 version measures 3.85 by 7.03 meters, the 1844 version 5.20 by 8.52 meter). The 1836 version is now in the Museum of Walloon Art in Liège, the 1844 in the Wiertz Museum in Brussels. After the Paris disaster, Wiertz veered more and more towards the excessive. A fine example is the monumental The Fall of the rebellious Angels, 1841, painted on an arched canvas of 11.53 by 7.93 meter. He received national recognition in his home country and was made Knight of the Order of Leopold. The death of his mother in 1844 was a terrible blow to the artist. He left Liège in 1845 to settle in Brussels for good. During this period he painted a confrontation of Beauty and Death, Two young girls (The beautiful Rosine) (1847), which remains perhaps his most famous work. Dissatisfied with the shiny effect of oil painting in particular in large canvases, he developed a new technique combining the smoothness of oil painting with the speed of execution and the dullness of painting in fresco. This technique of mat painting entailed the use of a mixture of colours, turpentine and petrol on holland. The Homeric battle (1853) was the first big scale painting executed in this technique. However, the components used in this technique are responsible for the slow decay of the works produced with it and have impacted on the critical reception of the artist's work. The use of the chemicals may also have contributed to the artist's early death after suffering from ill health for a long time.
Виертц мұражайы
Антуан Виертц мұражайы қазір Бельгияның көркем өнер корольдік мұражайларының бірі. Ол Львов ауданында, Люксембург темір жол вокзалының жанында орналасқан. Виертц көшесі мұражайдан Еуропалық парламент кешені арқылы өтеді, бұл Виертцтің Брюсселді Еуропаның астанасы ету туралы шақыруының беймәлім эхосы.
The Antoine Wiertz Museum is now one of the Royal Museums of Fine Arts of Belgium. It is located at 62, rue Vautier/Vautierstraat in Ixelles, in the heart of the Leopold Quarter, near Brussels Luxembourg railway station. The Rue Wiertz runs from the museum through the European Parliament complex, in an unintended echo of Wiertz' call for Brussels to become the capital of Europe.