Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық маньеризм суретшісі және графикашы (1503–1540)
Italian Mannerist painter and printmaker (1503–1540)
Джироламо Франческо Мария Маццола (11 қаңтар 1503 – 24 тамыз 1540), сондай-ақ Франческо Маццола немесе көбінесе Пармиджанино (/UK/, /p//ɑːr//m//ɪ//dʒ//æ/'/n//iː//n//oʊ/, /US// //dʒ//ɑː/'/, parmidʒaˈniːno; "Пармадан келген кішкентай"), Флоренция, Рим, Болонья және оның туған қаласы Пармада жұмыс істеген итальяндық маньеризм суретшісі және графикашы. Оның туындылары "нағыз сезімталдықпен" және пішіндердің көбінесе созылуымен сипатталады, соның ішінде "Святой Иеронимнің көрінісі" (1527) және ерекше, бірақ сәл ерекше "Ұзын мойынды Мадонна" (1534) бар. Ол бүкіл маньеризм дәуіріне жататын бірінші буынның ең танымал суретшісі болып қала береді. Оның керемет және ерекше таланты әрқашан мойындалған, бірақ оның мансабы соғыс, әсіресе 1527 жылы Римді тонау салдарынан тоқырады, ол сол жерге көшкеннен кейін үш жыл өткен соң, және 37 жасында қайтыс болды. Ол тамаша суреттер жасады және графикамен тәжірибе жасаған алғашқы итальяндық суретшілердің бірі болды. Оның көшпелі туындылары әрқашан жинақталып, қазір Италия мен әлемнің ірі мұражайларында сақталады, ал оның фрескадағы екі ірі жобасы Пармадағы шіркеуде және жақын жердегі шағын қаладағы сарайда орналасқан. Бұл, олардың ірі негізгі сюжеттерінің болмауымен байланысты, ұқсас суретшілердің басқа туындыларына қарағанда оларды аз танымал етті. Ол көптеген маңызды портреттер салған, бұл Италияда бұрын негізінен патшаларға арналған үштен бір бөлігі немесе толық бой суретіне бағытталған үрдісті бастады.
Girolamo Francesco Maria Mazzola (11 January 150324 August 1540), also known as Francesco Mazzola or, more commonly, as Parmigianino (/UK/,/p//ɑːr//m//ɪ//dʒ//æ/'/n//iː//n//oʊ/, /US// //dʒ//ɑː/'/ /, parmidʒaˈniːno; "the little one from Parma"), was an Italian Mannerist painter and printmaker active in Florence, Rome, Bologna, and his native city of Parma. His work is characterized by a "refined sensuality" and often elongation of forms and includes Vision of Saint Jerome (1527) and the iconic if somewhat anomalous Madonna with the Long Neck (1534), and he remains the best known artist of the first generation whose whole careers fall into the Mannerist period. His prodigious and individual talent has always been recognised, but his career was disrupted by war, especially the Sack of Rome in 1527, three years after he moved there, and then ended by his death at 37. He produced outstanding drawings, and was one of the first Italian painters to experiment with printmaking himself. While his portable works have always been keenly collected and are now in major museums in Italy and around the world, his two large projects in fresco are in a church in Parma and a palace in a small town nearby. This in conjunction with their lack of large main subjects has resulted in their being less well known than other works by similar artists. He painted a number of important portraits, leading a trend in Italy towards the three quarters or full length figure, previously mostly reserved for royalty.
Алғашқы жылдар
Пармиджанино Филиппо Маццола мен Донателла Аббатидің сегізінші баласы еді. Оның әкесі Пармиджанино дүниеге келгеннен кейін екі жыл өткен соң обадан қайтыс болды, ал балалар олардың екі ағасы Микеле мен Пьер Иларио тәрбиеледі. Вазаридің сөзінше, олар өте талантты суретшілер болмаған. 1515 жылы оның ағасы Николо Занграндиден Сан-Джованни-Евангелиста шіркеуін безендіруге тапсырыс алды, ал бұл жұмысты кейін жас Пармиджанино аяқтады. Он сегіз жасқа келгенде ол Барди алтарын аяқтаған еді. 1521 жылы Пармиджанино француз, император және пап әскерлері арасындағы соғыстан қашу үшін Виаданаға (оның туысына үйленетін суретші Жироламо Бедолимен бірге) жіберілді. Виаданада ол Фрати де' Зоколи шіркеуі үшін Әулие Францис, ал Сан-Пьетро үшін Әулие Катеринаның мистикалық үйленуін бейнелейтін екі темпералық панель салды. Ол сондай-ақ Сан-Джованниде жұмыс істеді және күмбездің фрескалық безендірулерімен айналысып жүрген Корреджиомен танысты.
Parmigianino was the eighth child of Filippo Mazzola and one Donatella Abbati. His father died of the plague two years after Parmigianino's birth, and the children were raised by their uncles, Michele and Pier Ilario, who according to Vasari were modestly talented artists. In 1515, his uncle received a commission from Nicolò Zangrandi for the decoration of a chapel in San Giovanni Evangelista; a work later completed by a young Parmigianino. By the age of eighteen, he had already completed the Bardi Altarpiece. In 1521, Parmigianino was sent to Viadana (along with painter Girolamo Bedoli who was to marry his cousin) to escape the wars between the French, Imperial, and papal armies. In Viadana, he painted two panels in tempera, depicting Saint Francis for the church of the Frati de' Zoccoli, and the Mystical Marriage of Saint Catherine for San Pietro. He also worked in San Giovanni and met Correggio, who was at work on the fresco decorations of the cupola.
Фонтанеллатода жұмыс және Римге сапар
1524 жылы ол Римге бес кішкентай картинамен, оның ішінде Исаның сүндеттелуі және дөңгелек айнадағы өзінің портретімен, Медичи папасы Клемент VII-нің демеушілігін іздеп сапар шекті. Вазаридің мәлімдемесінше, Римде Пармиджанино "қайта туған Рафаэль" деп мақталып, даңққа ие болды. 1526 жылдың қаңтарында Пармиджанино мен оның ағасы Пьер Иларио Мария Буфалинамен келісімге келіп, Лауро қаласындағы Сан-Сальваторе шіркеуін Киелі Жеромның көрінісі (1526–27, Лондонның Ұлттық галереясы) бейнеленген алтарьлық суретпен безендіруге міндеттенді. Бір жыл өткен соң, Римнің тонауға ұшырауы Пармиджаниноны және тағы да көптеген суретшілерді қашуға мәжбүр етті.
In 1524, he traveled to Rome with five small paintings, including the Circumcision of Jesus and his Self portrait in a Convex Mirror, seeking patronage of the Medici pope, Clement VII. Vasari records that in Rome, Parmigianino was "celebrated as a Raphael reborn". In January 1526, Parmigianino and his uncle, Pier Ilario, agreed with Maria Bufalina from Città di Castello, to decorate the church of San Salvatore in Lauro with an altarpiece of the Vision of Saint Jerome (1526–27, National Gallery, London). Within a year, the Sack of Rome caused Parmigianino, and many other artists, to flee.
Болонья және Пармаға қайта оралу
Ол Болоньяда үш жылға жуық тұрды. Шамамен 1528 жылы ол «Мадонна мен Киелілермен бірге Бала» (Пинакотека, Болонья) суретін, содан кейін 1528 жылы «Мадонна con la Rosa» (Дрезден) және «Қасиетті Захариямен бірге Мадонна» (Уффизи) суреттерін жасады. 1530 жылға қарай Пармиджанино Пармаға оралды. 1531 жылы Пармиджаниноға аяқталмаған Санта-Мария-делла-Стекката шіркеуінен Қасиетті Иосиф пен Қасиетті Жақын Иоаннның бейнеленген екі алтарьдық суретіне тапсырыс берілді. Шіркеуді басқаратын бірлестік оған жалақысын төлеп, қажетті жабдықтар мен материалдармен қамтамасыз етуге уәде берді. Бірақ 1535 жылға қарай жоба аяқталмай қалды. Желтоқсан айында ол Рим Куриясындағы пармалық дін қызметкері Дон Никола Кассоланы өзінің заңды өкілі етіп тағайындады. Пармиджанино оған Мадоннамен бірге Қасиетті Жақын Иоанн мен Қасиетті Захария суреті үшін Бонифацио Гоцзадиниден 50 алтын скудиді алуға рұхсат берді. 1534 жылы Елена Байарди отбасының капелласында «Мадонна dal collo lungo» (Ұзын мойынды Мадонна) ілінуіне шешім қабылданды. Пармиджанино, мүмкін, шіркеудің ықпалында Корреджионың орнын басатынын күткен болар. Алайда 1538 жылдың сәуір айында әкімшілік кеңселер бастапқыда Джорджо Гандини дель Граноға, кейін Джироламо Бедолиге Парма соборының апсидасын және хорын безендіруді тапсырды. Осы кезде ол алхимияға қызығушылық танытқан деп есептеледі. Вазаридің болжамы бойынша, бұл оның сиқырға деген құштарлығынан туындаған. Қазіргі ғалымдар Пармиджаниноның ғылыми қызығушылығы оның гравюралары үшін жаңа техника іздеуімен байланысты болуы мүмкін деп келіседі. Алхимиялық зерттеулерінің нәтижесінде ол шіркеудегі жұмысты азда ғана аяқтады. Бірлестік шешімімен ол келісімшартты бұзғаны үшін екі айға түрмеге қамалды. 1539 және 1540 жылдар аралығында оның орнын Джулио Романо басты, ол да дереу келісімшарттан бас тартты. Пармиджанино 1540 жылдың 24 тамызында 37 жасында Касалмадьореде қызбадан қайтыс болды. Ол Сервиттік монахтар шіркеуіне «жалаңаш, көкірегінде кипарис ағашынан жасалған айқышпен» жерленді. Пармиджаниноның туысы Жироламо Мадзуоли мен Жироламоның ұлы Алессандро Мадзуоли, Помпонео Амидано, Джакомо Бертоя және Франческо Боргани оның ізімен кеткендердің қатарында болды.
He resided in Bologna for nearly three years. At around 1528, he painted the Madonna and Child with Saints (Pinacoteca, Bologna), then later in 1528, he painted Madonna con la Rosa (Dresden) and Madonna with Saint Zachariah (Uffizi). By 1530 Parmigianino had returned to Parma. In 1531, Parmigianino received a commission for two altarpieces, depicting Saint Joseph and Saint John the Baptist, from the unfinished church of Santa Maria della Steccata. The brotherhood overseeing the church advanced him salary and promised him the supplies and materials; however, by 1535, the project was unfinished. In December, he nominated Don Nicola Cassola, a Parman cleric at the Roman Curia, to act as his legal representative. Parmigianino authorized him to collect the 50 gold scudi from Bonifazio Gozzadini for the Madonna with St. John the Baptist and St. Zacharias. In 1534, it was decided that the Madonna dal collo lungo (the Madonna with the Long Neck) would hang in the chapel of the family of Elena Baiardi. Parmigianino had probably expected to succeed Correggio in the favour of the church. However, in April 1538, the administrative offices commissioned initially Giorgio Gandini del Grano, then Girolamo Bedoli, to decorate the apse and choir of the Parma Cathedral. It is believed that at this time, he became a devotee of alchemy. Vasari hypothesizes that this was due to his fascination with magic. Scholars now agree that Parmigianino's scientific interests may have been due to his obsession with trying to find a new medium for his etchings. As a result of his alchemical researches, he completed little work in the church. He was imprisoned for two months for breach of contract after the Confraternita decided unanimously to ban him from continuing in their church. He was replaced between 1539 and 1540 by Giulio Romano, who also promptly withdrew from the contract. Parmigianino died of a fever in Casalmaggiore on 24 August 1540 at the age of 37 years. He is buried in the church of the Servite Friars "naked with a cross made of cypress wood on his chest". Among those closely influenced by Parmigianino were his cousin Girolamo Mazzuoli and Girolamo's son Alessandro Mazzuoli; Pomponeo Amidano; Giacomo Bertoia; and Francesco Borgani.
Шығармалары
Пармиджанино сонымен қатар Италияда Маркантонио Раймонди бастаған, бірақ суретшілерге ұнаған алғашқы итальяндық гравер (эфирші) болды. Мыс пластиналарды басып шығаруға ерекше дағдылар қажет болғанымен, қышқылдың боя ретінде қолданылып, суретшінің қолмен салған эскизін оңай көшіру мүмкіндігі Пармиджаниноны, "әдемі бейнелер салу шебері"-н қызықтырды. Пармиджанино сонымен қатар жарық-көлеңке әдісімен жасалған ағаш кескіндерін де жасады, және оның туындылары көп болмаса да, итальяндық графика өнеріне елеулі әсер етті. Оның кейбір гравюралары Джованни Жакопо Караглиомен бірлесіп жасалған.
Parmigianino was also an early Italian etcher, a technique that was pioneered in Italy by Marcantonio Raimondi, but which appealed to draughtsmen. Though the techniques of printing the copper plates required special skills, the ease with which acid, as a substitute for ink, could reproduce the spontaneity of an artist's hand attracted Parmigianino, a "master of elegant figure drawing". Parmigianino also designed chiaroscuro woodcuts, and although his output was small he had a considerable influence on Italian printmaking. Some of his prints were done in collaboration with Giovanni Jacopo Caraglio.