Қызыл плакат: Сопротивыс қозғалысының мүшелерін қаралау науқаны

Кіріспе

Вишидің үгіт-насихат плакаты

"Қызыл плакат" (Affiche Rouge) – 1944 жылдың көктемінде оккупацияланған Парижде Виши Франциясы мен неміс билігі тарапынан Манук тобының мүшелері, 23 иммигрант француз Тәуелсіздік қозғалысының (Кеңесшіл қозғалыс) жауынгерлерін жамандау үшін таралған әйгілі үгіт-насихат плакаты. "Қызыл плакат" термині сонымен қатар плакаттың жасалуы мен таратылуы, осы Манук тобының мүшелерінің тұтқындалуы, сотталуы және атылуына байланысты жағдайлардың барлығын қамтиды.

Өмірбаян

1943 жылдың қарашасының ортасында француз полициясы француз қарсыласының құрамындағы коммунистік «Francs Tireurs et Partisans de la Main d'Oeuvre Immigrée» (FTP MOI) ұйымының 23 мүшесін қамауға алды. Олар командирлері Мисак Манучианның атымен «Манучиан тобы» деп аталды. Бұл топ шамамен 100 жауынгерден тұратын желінің бір бөлігі болды және 1943 жылдың наурызы мен қарашасы аралығында Париж аймағындағы қарулы қарсылықтың барлық іс-қимылын орындады. Топқа әртүрлі әлеуметтік топтан шыққан адамдар кірді. Олардың 22-сі поляк, 5-і итальян, 3-і венгр, 2-сі армян, 3-і испан, 1-і француз және 1-і румындық әйел болды; ал 11 мүшесі еврейлер еді. Үш ай бойы тергелгеннен және азапталғаннан кейін, 23 адам неміс әскери сотында сотталды. Қарсылық қозғалысын жоққа шығару мақсатында билік француздық белгілі тұлғаларды (кино және өнер әлемінен) сотқа қатысуға шақырды және бұл оқиғаны кеңінен жариялауға БАҚ-ты ынталандырды. 1944 жылдың 21 ақпанында Монт-Валериен фортында Манучиан тобының мүшелерінің барлығы, біреуін қоспағанда, атылып өлтірілді. Топқа хабаршы ретінде қызмет еткен Ольга Банчич 1944 жылдың 10 мамырында Штутгартта балтамен шабуылға ұшырады. 1944 жылдың көктемінде Виши үкіметі Манучиан тобының беделін түсіру және олардың өлім жазасына кесілуіне байланысты туған ашуды басу үшін үгіт науқанын бастады. Олар қызыл фоны бар «Affiche Rouge» деп аталған плакат жасады. Плакатта топтың он мүшесінің ұлты, тегі, суреттері және жасаған қылмыстары туралы ақпараттар келтірілді; немістер шамамен 15 000 дана плакат таратты. Плакаттармен бірге немістер қарсылық қозғалысын шетелдіктер, еврейлер, жұмыссыздар және қылмыскерлер басқарады деген мазмұндағы жарнамалық парақтарды таратты. Науқан қарсылық қозғалысын «Францияның өміріне және егемендігіне қарсы шетелдіктердің құйрық тірліктері» деп сипаттады: «Егер француздар тона жасайтын болса, ұрлық жасайтын болса, саботаж жасаса және өлтірсе, оларды әрқашан шетелдіктер басқарады. Оларды әрқашан жұмыссыздар мен кәсіби қылмыскерлер орындайды. Оларды әрқашан еврейлер шабыттандырады. Бұл Францияға қарсы қылмыс әскері. Бандиттік – бұзылған патриотизмнің көрінісі емес, француз өміріне және Францияның егемендігіне қарсы шетелдіктердің құйрық тірліктері». Әңгімеге сүйенсек, оның жақтастары плакаттарға «Франция үшін өлді» деген сөздерді жазып, кейбір плакаттардың астына гүлдер қойған. 1975 жылы тарихшы Филипп Диас Реймонд мұндай әрекеттердің тарихи жазбалары жоқ екенін мәлімдеді. Алайда, соңғы зерттеулер тұрғындардың мұндай қосымшалар жасағанын растады. 1997 жылы француз сенаторы және бұрынғы Әділет министрі Роберт Бадинтердің ұсынысы бойынша Франция Парламенті 1940 және 1944 жылдар аралығында Монт-Валериенде Манучиан тобының мүшелері, соның ішінде 1006 азамат пен француз қарсыласының мүшелерін өлтіргенін еске алу үшін ескерткіш орнатуға рұқсат берді. Мүсінші Паскаль Конвертке ескерткішті жасау тапсырылды және премьер-министр Жан-Пьер Раффар 2003 жылдың 20 қыркүйегінде оны салтанатты түрде ашты.

In mid November 1943, the French police arrested 23 members of the Communist Francs Tireurs et Partisans de la Main d'Oeuvre Immigrée (FTP MOI), who were part of the French Resistance. They were called the "Manouchian Group" after the commander, Missak Manouchian. The group was part of a network of about 100 fighters, who committed nearly all acts of armed resistance in the Paris metropolitan region between March and November 1943. Its membership included men of different backgrounds. 22 of them were Poles, five Italians, three Hungarians, two Armenians, three Spaniards, 1 French man and a Romanian woman; eleven members were Jewish. After having been tortured and interrogated for three months, the 23 were tried by a German military court. To discredit the Resistance, the authorities invited French celebrities (from the world of the cinema and other arts) to attend the trial and encourage the media to give it the widest coverage possible. All but one of the Manouchian Group's members were executed before a firing squad in Fort Mont Valérien on 21 February 1944. Olga Bancic, who had served the group as a messenger, was taken to Stuttgart, where she was beheaded with an axe on 10 May 1944. In the spring of 1944, the Vichy authorities launched a propaganda campaign, designed to discredit the Manouchian Group and defuse public anger over their execution. They created a poster, which became known as Affiche Rouge, due to its red background. It featured ten men of the group, with nationality, surnames, photos and descriptions of their crimes; the Germans distributed an estimated 15,000 copies of the poster. Along with these posters, the Germans handed out flyers that claimed the Resistance was headed by foreigners, Jews, unemployed people, and criminals; the campaign characterized the Resistance as a "foreigners' conspiracy against French life and the sovereignty of France":

<blockquote>"Si des Français pillent, volent, sabotent et tuent
Ce sont toujours des étrangers qui les commandent. Ce sont toujours des chômeurs et des criminels professionnels qui exécutent. Ce sont toujours des juifs qui les inspirent. C’est l’armée du crime contre la France. Le banditisme n’est pas l’expression du Patriotisme blessé, c’est le complot étranger contre la vie des Français et contre la souveraineté de la France." Legend has it that supporters scribbled the words MORTS POUR LA FRANCE across the posters ("They died for France" the phrase used on official monuments to soldiers of France who died in combat) and put flowers beneath some of the posters. In 1975, historian Philippe Diaz Raymond claimed that there was no historical record of such activity. But more recent research has in fact confirmed that such additions by residents took place. In 1997, at the prompting of Robert Badinter, a French senator and former Minister of Justice, the French Parliament authorized a monument to commemorate the execution at Mont Valérien of 1,006 citizens and members of the French Resistance, including the Manouchian Group, between 1940 and 1944. The sculptor Pascal Convert was commissioned to create the monument and Prime Minister Jean Pierre Raffarin dedicated it on 20 September 2003.

Дау

1980 жылдары кейбір француз саяси топтары саяси тартыстардың нәтижесінде Қарсылық қозғалысының бірқатар мүшелері Манук тобының көптеген мүшелерін ұстауға қатысқан деген болжам жасады. 1983 жылы түсірілген және 1985 жылы Antenne 2 телеарнасынан көрсетілген Стефан Куртуа мен Моско Буконың "Des terroristes à la retraite" атты деректі фильмінде FTP MOI-ның аман қалған мүшелері мен құрбандардың отбасыларымен сұхбаттар ұсынылды. Буко француз коммунистік партиясын (ФКП) Галлистермен Ұлттық қарсылық кеңесін (CNR) бақылау үшін күрес барысында жауынгерлерді қасақана құрбан еткені үшін айыптады. Ол мұның себебі жауынгерлердің шетелдік тегінің француздық Қарсылық қозғалысын туған отандық патриоттық қозғалыс ретінде бейнелеуге кедергі келтіргенін айтты. "Des terroristes à la retraite" фильмінде Борис Холбан Манук тобына сатқындық жасады деп айыпталды, бұл "L’Affaire Manouchian" деп белгілі қызу дауға әкелді. Фильм 2001 жылы қайта көрсетілді, соңғы тарихи зерттеулерді бейнелеу үшін 12 минут өшірілді. "La traque de l'Affiche rouge" деректі фильмі, fr және fr компанияларының өндірісінде, 2007 жылдың 15 наурызында France 2 телеарнасынан көрсетілді және Куртуа мен Буконың айыптауларын жоққа шығарды. Ресей, Франция және Германия мұрағаттарынан жаңа құжаттарға қол жеткізген тарихшы Денис Песчанскийдің сөздерін келтіре отырып, жаңа деректі фильм Манук тобының құлауының себебі француз полициясы ғана екенін көрсетті. Жаңадан құрылған Renseignements généraux (RG) барлау қызметінің екі бөлімшесі – 1 және 2 арнайы бригадалары – Қарсылық жауынгерлерін айлар бойы қадағалап жүрді. 1943 жылдың 28 қыркүйегінде Марсель Рейман және басқа бірнеше адам СС генералы де. Риттерді атқылап өлтірді, ол міндетті еңбек қызметінің (STO) мәжбүрлі еңбегін ұйымдастырған еді. Рейман сол кезде екі айдан бері бақылауда болған. Француз милициясы Манук тобын шабуылдан кейін тұтқындап, таратып жіберді, бұл шараға кейбір мүшелердің азаптау арқылы берген ақпараттары көмектесті. 2009 жылдың қыркүйегінде Францияда Роберт Гведигуанның ("Манук тобының" оқиғасын бейнелейтін) "L'Armée du crime" атты драмалық фильмі көрсетілді. Марсельдегі неміс және армян тегінен шыққан режиссер Серж Ле Перонның әңгімесі негізінде түсірілген бұл фильм Қарсылық қозғалысының ішіндегі дауларды көрсетеді. Фильмнің көрсетіліміне орай, журналистер FTP MOI тобының соңғы аман қалған мүшесі Арсен Чакарянмен сұхбаттасты. Ол ФКП Манук тобына сатқындық жасады деген айыптауды қатаң түрде жоққа шығарды және топтың 40 мүшесінің 35-і коммунист болғанын мәлімдеді. Фильм 2010 жылы АҚШ-та көрсетілді.

In the 1980s, some French political factions suggested that, because of political infighting, some members of the Resistance had been complicit in the capture of many of the members of the Manouchian Group. A film documentary by Stéphane Courtois and Mosco Boucault, Des terroristes à la retraite, shot in 1983 and broadcast by Antenne 2 in 1985, included interviews of surviving FTP MOI members and families of the victims. Boucault accused the French Communist Party (PCF) of having deliberately sacrificed the fighters in the power struggle with the Gaullists for control over the National Council of Resistance (CNR). He suggested this was done because the fighters' foreign origins undermined French depictions of the Resistance as a native patriotic movement. In Des terroristes à la retraite, Boris Holban was accused of having betrayed groupe Manouchian, sparking a heated dispute known as L’Affaire Manouchian. The film was rebroadcast in 2001, minus 12 minutes deleted to reflect more recent historical research. La traque de l'Affiche rouge, a documentary produced by fr and fr, broadcast by France 2 on 15 March 2007, refuted Courtois and Boucault's allegations. Quoting the historian Denis Peschanski, who had access to new documents from the Russian, French and German archives, the new documentary alleged that the fall of the Manouchian Group had been due exclusively to the French police. The two newly created branches of the Renseignements généraux (RG) intelligence agency—the Brigades spéciales 1 and 2—had trailed the Résistance fighters for months. On 28 September 1943, Marcel Rayman, with several others, shot and killed the SS General de. Ritter organized the forced labor of the Service du travail obligatoire (STO). At that time, Rayman had already been under surveillance for two months. The French Milice arrested and dismantled the Manouchian Group after the attack, aided by information given by some members under torture. In September 2009, the dramatic film L'Armée du crime opened in France, featuring the story of the Manouchian Group. Directed by Robert Guédiguian, a Marseille based filmmaker of German and Armenian parentage, it was adapted from a story by Serge Le Péron. It reflects some of the divisions among the Résistance. In association with the film's release, reporters interviewed the last surviving member of the FTP MOI group, Arsène Tchakarian. He decisively refuted the allegation that the PCF had betrayed the Manouchian Group and said that 35 members of the 40 in the group were communists. The film opened in the United States in 2010.