Британ армиясының маршалы Ричард Халл өмірі мен қызметі
Richard Hull
Ричард Халл: британдық әскери қолбасшы, 2-ші дүниежүзілік соғыстағы қатысушы, CIGS, CGS және CDS лауазымдарында болған. Биографиясы мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1907–1989)
British Army general (1907–1989)
Фельдмаршал сэр Ричард Эмиатт Халл (7 мамыр 1907 – 17 қыркүйек 1989) – британ армиясының жоғары шенді офицері. Ол 1961 жылдан 1964 жылға дейін Императорлық Бас штабтың (CIGS) соңғы бастығы, ал 1965 жылға дейін Бас штабтың (CGS) алғашқы бастығы болды. Осылайша, ол британ армиясының кәсіби басшысы еді. Кейіннен ол 1965 жылдан 1967 жылға дейін Қорғаныс штабының бастығы (CDS) болды, ол бүкіл британ қарулы күштерінің кәсіби басшысы еді. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1942 жылдан 1945 жылға дейін Солтүстік Африка, Италия және Батыс Еуропа майдандарында ерлікпен шайқасты, британ армиясының ең жас дивизиялық командирі атанды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол 1960 жылдары Индонезия мен Малайзия арасындағы қақтығысқа байланысты британ үкіметіне кеңес берді.
Field Marshal Sir Richard Amyatt Hull, (7 May 1907 – 17 September 1989) was a senior British Army officer. He was the last Chief of the Imperial General Staff (CIGS), holding the post from 1961 to 1964, and the first Chief of the General Staff (CGS), holding that post until 1965, and, as such, was the professional head of the British Army. He later became Chief of the Defence Staff (CDS) from 1965 to 1967, the professional head of the entire British Armed Forces. He served with distinction during the Second World War, fighting from 1942 to 1945 in North Africa, Italy and Western Europe, became the youngest divisional commander in the British Army, and, after the war was over, he advised the British government on the response to the Indonesia–Malaysia confrontation in the 1960s.
Ерте өмір және әскери мансап
Ричард Амиатт Халл 1907 жылғы 7 мамырда Хэмпшир графтығының Кошам қаласында генерал-майор сэр Чарльз Халл мен Мюриэл Хелен Халлдың (қыз есімі Добелл) ұлы болып дүниеге келді. Ол Чартерхаус мектебінде және Кембридж университетінің Тринити колледжінде білім алды. Халл Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне түсіп, 1926 жылғы 1 қарашада Ұлыбритания армиясының кавалериялық полкі – 17/21-ші лансерлер полкіне екінші лейтенант болып кірді. 1928 жылғы қазан айында полкімен бірге Мысырға жіберілді, 1931 жылғы 7 мамырда лейтенант, ал 1933 жылғы 1 маусымда капитан рөліне көтерілді, содан кейін сол жылдың қазан айында Үндістанға барды. Ол полкінің адъютанты қызметін атқарды, ол механикаландырылған бөлімге айналдырылғанда, ал 1938 жылдан 1939 жылға дейін Кветтадағы Штаб колледжінде оқыды.
Richard Amyatt Hull was born in Cosham, Hampshire on 7 May 1907, the son of Major General Sir Charles Hull, and Muriel Helen Hull (née Dobell), and was educated at Charterhouse School and Trinity College, Cambridge. Hull entered the Royal Military College, Sandhurst and was commissioned as a second lieutenant into the 17th/21st Lancers, a cavalry regiment of the British Army, on 1 November 1926. Posted with his regiment to Egypt in October 1928, he was promoted to lieutenant on 7 May 1931 and to captain on 1 June 1933 before going on to India in October of that year. He served as adjutant of his regiment when it was converted into a mechanised role and, from 1938 to 1939, he attended the Staff College, Quetta.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылдың қыркүйек айында Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Халл Үндістаннан жаңа ғана оралған еді. 1940 жылдың ақпан айынан бастап Соғыс кеңсесінің штабтық міндеттер басқармасында қызмет еткеннен кейін, Халл 1941 жылдың наурыз айында өз полкінің 'С' эскадрильясының офицерлік командирі (ОК) болып тағайындалды, ол да сол кезде Үндістаннан Ұлыбританияға оралған болатын. Бес айдан кейін ол полктің командирі (CO) болды. 1942 жылдың маусымына дейін ол осы лауазымда қалды, содан кейін 1-ші канадтық бронетанкті дивизияның штаб офицері (GSO1) болды, ол жақын арада 5-ші канадтық (бронетанкті) дивизия болып қайта аталды. Полк 1940 жылдың қыркүйегінде дивизия құрылғаннан бері 6-шы бронетанкті дивизияның 26-шы бронетанкті бригадасының құрамында қызмет етті. Дивизияның алғашқы бас офицері (GOC) генерал-майор Джон Кроккер болды, кейін генерал-майор Герберт Ламсденге және содан кейін Чарльз Гейрднерге қысқа мерзімге берілді, ал 1942 жылдың мамырында генерал-майор Чарльз Кийтлиге берілді, ол Халл сияқты кавалериядан шыққан офицер еді.
By the time of the outbreak of the Second World War in September 1939, Hull had just returned from India. After serving in the Directorate of Staff Duties at the War Office from February 1940, Hull was appointed Officer Commanding (OC) 'C' Squadron of his regiment, which had also by now returned from India to the United Kingdom, in March 1941 and then, five months later, became the regiment's Commanding Officer (CO). He remained in this capacity until June 1942 when he became GSO1 of the 1st Canadian Armoured Division, which was soon redesignated the 5th Canadian (Armoured) Division. The regiment had been serving as part of the 26th Armoured Brigade of the 6th Armoured Division since the division's formation in September 1940. The division's first General Officer Commanding (GOC) was Major General John Crocker, passing briefly to Major General Herbert Lumsden and then Charles Gairdner, before, in May 1942, finally passing to Major General Charles Keightley, who, like Hull, was a fellow cavalryman.
Солтүстік Африка
Операция "Факел" басталған күндері, Солтүстік Африкаға одақтастардың басып кіруіне, оған 6-шы бронетанкті дивизия британдық бірінші армияның бір бөлігі ретінде қатысатын болды, Халл полковникке көтеріліп, 26-шы бронетанкті бригаданың екінші командирі (2IC) болды. Бірінші армияның бөлімдері 1942 жылдың 8 қарашасында Солтүстік Африкаға қонды, олардың арасында Халлдың полкі де болды. Бір аптадан кейін, қонғаннан кейін көп ұзамай, Халлге 17/21-ші лансьерлер, 1-ші Дербишир еоманри (6-шы бронетанкті дивизияның барлау полкі), сондай-ақ танкке қарсы және әуе шабуылына қарсы артиллерияны біріктіріп, "Блейд Форс" жасау және Тюнисті мүмкіндігінше тезірек басып алу тапсырылды (Тюниске жасалған шабуылды қараңыз). Өзінің бөлімшелерін Константинге пойызбен жіберіп, ол 16 қарашаның кешінде жетті, ал келесі күні Тунис шекарасына келді. Содан кейін Халл француздар немістерге қарсы ұстап тұрған Меджес-эль-Баб қаласына бағытталды. 1-ші Дербишир еоманриінің бронеавтомобильдері 18 қарашада келді, ал қалған "Блейд Форс" көп ұзамай жетті, бірақ жаяу әскердің қолдауы болмағандықтан көпірді басып алуға қол жеткізе алмады. Халлдің сол жақ фланкінде 36-шы жаяу әскер бригадасы, ал оң жақ фланкінде 11-ші жаяу әскер бригадасы (екеуі де генерал-майор Вивиан Эвелегтің 78-ші "Баттлэкс" дивизиясынан) орналасты. Олар батысқа бұрылып, солтүстік бағыттан Тюниске жетуге тырысты, АҚШ-тың 1-ші бронетанкті дивизиясының бөлімдерімен көмектесуді үміттене отырып. Алайда, бұл әрекет те сәтсіз аяқталды, өйткені немістер күшін арттырды және айдың соңында одақтастар қорғанысқа көшіп, өздерінің позицияларынан шегінуге мәжбүр болды. Желтоқсанда "Блейд Форс" 6-шы бронетанкті дивизияға қайта қосылды, ал Халл 26-шы бронетанкті бригаданың екінші командирі (2IC) лауазымына оралды. Тунис науқанының бастапқы кезеңдеріндегі қызметі үшін Халл 1943 жылдың 11 ақпанында "Еңбегі үшін орден" жолдасы болып тағайындалды. 1943 жылдың ақпан айында бригада Талаға жетті. Айдың ортасында немістер АҚШ әскерлеріне қарсы Кассерин асуында шабуыл жасап, оларды шегінуге мәжбүр етті. Британдық бірінші армияның бас қолбасшысы генерал-лейтенант Кеннет Андерсон 6-шы бронетанкті дивизияның екінші командирі (2IC) бригадалық генерал Камерон Николсонды "Никфорс" жедел құрамына қолбасшылық етуге тағайындады. "Никфорс" қосымша күштер келгенге дейін ұстап тұрды және немістермен тең күшпен шайқасты. Содан кейін Халл бригадир болып жоғарылатылып, 4-ші аралас дивизияның бөлігі (оның құрамында 10-шы және 12-ші жаяу әскер бригадалары мен 21-ші танк бригадасы болды) 12-ші жаяу әскер бригадасының қолбасшылығына тағайындалды, бұл дивизияны генерал-майор Джон Хоуксворт басқарды және бір ай бұрын, 17 сәуірде Туниске келген болатын. Халл қолбасшылыққа келгеннен кейін бір аптадан соң бригада қатты шайқасқа қатысты, олар "Питер бұрышы" деп аталатын маңызды позицияны басып алуға қатысты, бірақ 21-ші танк бригадасының әуе және танк қолдауына қарамастан, немістердің табанды қарсылығына байланысты шамамен 900 адам қаза тапты. Халл бригадасы көп ұзамай 78-ші дивизияның 11-ші бригадасымен ауыстырылды және ауыр шығындарға байланысты 1943 жылдың 6 мамырында түскен Тунисті басып алуда салыстырмалы түрде аз рөл атқарды. Тунистегі науқан бір аптадан кейін, шамамен 250 мың ось державасының капитуляциясымен аяқталды. Бір айдан кейін, 19 маусымда Халл 6-шы бронетанкті дивизияға оралды, оған әлі де Кейтли қолбасшылық етіп тұрды, ол 26-шы бронетанкті бригаданың қолбасшылығын бригадир Филип Робертстен қабылдады, бұл бригада сол кезде Италиядағы операцияларға дайындық жүргізіп жатқан Солтүстік Африкада жаттығулар жасап жатқан еді, содан кейін 1943 жылдың желтоқсанында Ұлыбританияға оралды, ол Соғыс министрлігінде Бас штабтың оқу ісі жөніндегі орынбасары директоры (DDSD) болып тағайындалды. Бұл лауазым Бас штабтың маңызды бөлімі болды және штабты даярлаумен және жалпы әскерді ұйымдастырумен айналысты. Бұл лауазымға келгеннен кейін көп ұзамай, 1944 жылдың қаңтар айының соңында Халл Солтүстік Африкадағы қызметі үшін хабарламаларда еске алынды.
In the days leading up to Operation Torch, the Allied invasion of North Africa, for which the 6th Armoured Division was to take part in as part of the British First Army, Hull was promoted to colonel and became second in command (2IC) of the 26th Armoured Brigade. Elements of the First Army landed in North Africa on 8 November 1942, with Hull's regiment being among them. A week later, shortly after landing, Hull was ordered to form Blade Force, based around the 17th/21st Lancers, along with part of the 1st Derbyshire Yeomanry (the 6th Armoured Division's reconnaissance regiment) and anti tank and anti aircraft guns, and to capture Tunis as soon as possible (see the run for Tunis). Sending his units by train to Constantine, he arrived there on the evening of 16 November, and, the following day, was on the border of Tunisia. Hull then headed towards Medjez el Bab, which was held by the French against the Germans. The armoured cars of the 1st Derbyshire Yeomanry arrived on 18 November, with the rest of Blade Force arriving soon after, but, lacking infantry support, were unable to capture the bridge. Hull, with the 36th Infantry Brigade on his left flank, and the 11th Infantry Brigade (both from Major General Vyvyan Evelegh's 78th "Battleaxe" Division) on his right flank, now decided to turn west, hoping to get to Tunis by a more northern route, with the aid of elements of the U. S. 1st Armored Division. However, this attempt also failed as the Germans had received reinforcements and, by the end of the month, the Allies were on the defensive and forced to withdraw from their positions. In December Blade Force was reabsorbed into the 6th Armoured Division, Hull returning to the 2IC of the 26th Armoured Brigade. For his services in the early stages of the Tunisian campaign Hull was appointed a Companion of the Distinguished Service Order on 11 February 1943. By February 1943, the brigade was at Thala. In the middle of the month the Germans launched their attack at Kasserine Pass against US troops, forcing them to retreat. Lieutenant General Kenneth Anderson, GOC of the British First Army, appointed Brigadier Cameron Nicholson, 2IC of the 6th Armoured Division, gave him command of Nickforce, an improvised formation. Nickforce held on until further reinforcements and fought the Germans to a standstill. Hull was then promoted to brigadier and took command of the 12th Infantry Brigade, part of the 4th Mixed Division (which was composed of the 10th and 12th Infantry Brigades and the 21st Tank Brigade), then commanded by Major General John Hawkesworth, which had arrived in Tunisia the month before, on 17 April. The brigade was heavy fighting just a week after Hull's assumption of command, where it was involved in taking a key position named Peter's Corner which, despite air and infantry tank support from the 21st Tank Brigade, failed with some 900 casualties, with the Germans putting up a tenacious resistance. Hull's brigade was relieved by the 78th Division's 11th Brigade soon afterwards and, due to its heavy losses, only managed to play a relatively minor role in the First Army's capture of Tunis, which fell on 6 May 1943, the campaign in Tunisia itself coming to an end a week later with the surrender of almost 250,000 Axis troops. Over a month later, on 19 June Hull returned to the 6th Armoured Division, still commanded by Keightley, where he took over command of the 26th Armoured Brigade from Brigadier Philip Roberts, which was then training in North Africa for operations in Italy, before returning to the United Kingdom, becoming Deputy Director of Staff Duties (DDSD) at the War Office, in December 1943. The appointment was an important department within the General Staff and was responsible for staff training and for the organisation of the army in general. Soon after taking up this position, Hull was, in late January 1944, mentioned in despatches for his services in North Africa.
Италия
Халл 1944 жылдың тамызына дейін осы лауазымда қалды, содан кейін генерал-майор болып тағайындалып, генерал-майор Александр Галлоуэйді 1-ші бронетанкті дивизияның бас қолбасшысы ретінде алмастырды. Дивизия сол кезде Италия майданында болды, бұл Халлды Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Британ армиясының ең жас дивизиялық қолбасшысы етті. Соғысқа дейінгі тұрақты армия құрамындағы дивизия 2-ші бронетанкті және 18-ші жүк көліктік жаяу әскер бригадаларынан, сондай-ақ қолдау бөлімшелерінен тұрды. Бұл британиялық 8-ші армияның тәжірибелі бөлімшесі болды, Солтүстік Африка кампаниясының көп бөлігінде және Тунис кампаниясының соңғы кезеңінде 1-ші армиямен бірге шайқасқан. Бірақ содан бері дивизия әрекетке түспеген еді, себебі Италия тауларында танктер тиімсіз деп есептелді. Дивизия генерал-лейтенант Чарльз Кейтли басқаратын V корпусына қарасты болды (бұрын Халлдың 6-шы бронетанкті дивизиясының бас қолбасшысы ретінде Халлды 1-ші бронетанкті дивизияны басқаруға ұсынған еді), оның оң жағында Адриатика теңізіне жақын I канадалық корпусы мен II польшалық корпусы орналасқан. 8-ші армияның қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Оливер Лиз (соғысқа дейін Кветтадағы штаб колледжінде Халлға сабақ берген) Готика сызығын бұзу үшін шабуылға көшуді жоспарлады, ол По аңғарына жете алады деп сенді. Olive кодовое атауымен белгіленген операция 25 тамыз күні түнде басталды, ал 1-ші бронетанкті дивизия резервте қалды. Корпус командирі Кейтли генерал-майор Джон Хоуксворт басқаратын 46-шы дивизияның неміс қорғанысын бұзып, Халл дивизиясына сәттілігін пайдаланып По аңғарына қарай жылдамдауға мүмкіндік беруді жоспарлады. 46-шы дивизияның алға жылжуы бастапқыда сәтті болды, содан кейін Кейтли 1-ші бронетанкті дивизияны жоспарланған мерзімнен бұрын шайқасқа тартуға шешім қабылдады. Алайда, дивизия, таңқаларлықтай, жаудан 100 миль қашықтықта ұсталды және майданға жеткен кезде шаршап қалды. Бірақ 3 қыркүйекте дивизия Кориано қаласы маңында шайқасқа кірісті және кері шегіндірілгенге дейін ауыр шығынға ұшырады. 43-ші Гурка жүк көліктік бригадасымен және канадалық бригадамен күшейтілген дивизия 12 қыркүйекте тағы да шабуыл жасады, бұл жолы сәттірек болды, ал немістер бір аптадан кейін дивизияны тоқтатқанға дейін кері шегінді, Халл дивизиясына, әсіресе танктерге ауыр залал келтірді. Бірақ 24 қыркүйекте дивизия соғыстың осы кезеңінде, әсіресе Италияда Британ армиясын мазалаған ауыр адам күшінің жетіспеушілігіне байланысты таратылатындығы туралы хабар алды. Осы хабардың нәтижесінде дивизия қазан айының соңына қарай өмір сүруін тоқтатты, бірақ ол 1945 жылдың 1 қаңтарына дейін ресми түрде таратылмады. 2-ші бронетанкті бригада тәуелсіз құрылым ретінде сақталды, ал 18-ші бригада таратылды және оның әскерлері басқа бөлімшелерді, негізінен ауыр шығынға ұшыраған 46-шы дивизияны толықтыруға жіберілді.
Hull remained in this post until August 1944 when, promoted to major general, he succeeded Major General Alexander Galloway as GOC of the 1st Armoured Division, then serving on the Italian front, making Hull the youngest divisional commander in the British Army during the Second World War. The division, a pre war Regular Army formation, was composed of the 2nd Armoured and 18th Lorried Infantry Brigades along with supporting units, and was a veteran of the British Eighth Army that had fought throughout most of the North African campaign and briefly with the First Army in the final stages of the campaign in Tunisia but, since then, had seen no action, with tanks being considered unsuitable in the mountains of Italy. The division was assigned to V Corps, commanded by Lieutenant General Charles Keightley (who, formerly as Hull's superior as GOC 6th Armoured Division, had been the one to recommend Hull for command of the 1st Armoured Division), with I Canadian Corps and II Polish Corps on its right, next to the Adriatic Sea. The Eighth Army commander, Lieutenant General Sir Oliver Leese (who had taught Hull at the Staff College, Quetta before the war), intended to launch an offensive to breach the Gothic Line, believing he could reach the Po Valley. The operation, codenamed Olive, began on the night of 25 August, with the 1st Armoured held in reserve. Keightley, the corps commander, planned for the 46th Division, under Major General John Hawkesworth, to breach the German defences, allowing Hull's division to exploit its success and drive on to the Po Valley. The 46th Division's progress was initially successful and Keightley decided to bring the 1st Armoured earlier than planned, although the division was, curiously, held back 100 miles from the enemy and, by the time it reached the front, was exhausted. However, on 3 September, the division was committed to battle around the town of Coriano and suffered heavy losses before it was repelled. Reinforced with the 43rd Gurkha Lorried Brigade and a Canadian brigade, the division tried again on 12 September, this time with more success, and the Germans fell back before again halting the division a week later, inflicting heavy losses on Hull's division, particularly in tanks. On 24 September, however, the division received the news that it was to be disbanded, due to a severe manpower shortage that was afflicting the British Army at this stage of the war, particularly in Italy. As a result of this news, the division ceased to exist by late October, although it was not officially disbanded until 1 January 1945 and the 2nd Armoured Brigade survived as an independent formation, although the 18th Brigade was broken up and the men sent to bring up other units, mainly the 46th Division, which had suffered heavy casualties, up to strength.
Солтүстік-Батыс Еуропа
1-ші бронетанкті дивизия таратылғаннан кейін, қараша айының соңында Халл генерал-майор Филип Грегсон Эллистің орнына 5-ші жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. 13-ші, 15-ші және 17-ші жаяу әскер бригадаларынан және қосымша дивизиялық бөлімдерден құралған 5-ші дивизия, «Глобус-троттер» (соғыстың дерлік барлық театрларында қызмет еткендіктен) деген лақап атымен белгілі болды. Ол 1943 жылдың шілдесінен 1944 жылдың шілдесіне дейін Сицилия мен Италияда шайқасты және Палестинада демалыс алды, содан кейін Италияға қайта оралуға дайындалды. Бастапқыда Италиядағы 8-ші армияға қосылуды жоспарлаған 5-ші дивизия, ақпан айында қысқа мерзімге сонда орналасқаннан кейін, «Голдфлейк» операциясы аясында Британдық 2-ші армиясын күшейту үшін Солтүстік-Батыс Еуропаға бағытталды, оған генерал-лейтенант сэр Майлс Демпси басшылық етіп тұрды. Бұл армия фельдмаршал сэр Бернард Монтгомеридің 21-ші армия тобының құрамына кірді. Дивизия наурыз айының басында Бельгияға жетті, ал 17 сәуірде генерал-лейтенант Эвелин Баркердің VIII корпусына бекітілді, бұл корпус Эльба өзенінің батыс жағалауынан небары бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан еді. Жеңіл қарсылыққа тап болғаннан кейін дивизия өзеннен өтті, содан кейін көп ұрысқа қатыспады және 3 мамырда, Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталуға бірнеше күн қалғанда, Солтүстік Германиядағы Любек қаласына еніп, оны басып алды. 1945 жылдың 7 мамырында майор шеніне көтерілген Халл 1945 жылдың 5 шілдесінде Бат орденінің серігі атағымен марапатталды. Еуропадағы соғыс аяқталғаннан кейін, Халлдың 3-ші жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы генерал-майор Лэшмер «Боло» Уистлермен орын алмастырып, дивизияны Жапонияға қарсы күресу үшін алыс Шығысқа алып кетуі ұсынылды, ал Уистлер Халлдың орнына 5-ші дивизияның бас қолбасшысы болар еді. Алайда, 1945 жылдың қыркүйегінде Жапонияның капитуляциясы осы жоспарларды жойды және Халл 1946 жылдың мамырына дейін Германиядағы оккупациялық міндеттерді орындау үшін 5-ші дивизиямен бірге қалды.
Following the 1st Armoured Division's disbandment, in late November, Hull succeeded Major General Philip Gregson Ellis as GOC of the 5th Infantry Division, another Regular Army formation, then serving in Palestine. Composed of the 13th, 15th and 17th Infantry Brigades, along with supporting divisional troops, the 5th Division, nicknamed "The Globe Trotters" (after having served in nearly every theatre of war), had fought in Sicily and Italy from July 1943 until July 1944 and was resting in Palestine, and was then preparing to return to Italy. Originally intending to rejoin the Eighth Army in Italy, the 5th Division, after landing there briefly in February, was instead diverted to Northwestern Europe as part of Operation Goldflake to reinforce the British Second Army, commanded by Lieutenant General Sir Miles Dempsey, for the final Allied offensive on the Western Front, the invasion of Germany itself. The Second Army formed part of Field Marshal Sir Bernard Montgomery's 21st Army Group. The division arrived in Belgium in early March, and on 17 April was assigned to Lieutenant General Evelyn Barker's VIII Corps, then just a few miles from the western bank of the Elbe river. The division crossed the river after facing light resistance and was not involved in much fighting thereafter and managed to enter the city of Lübeck in Northern Germany on 3 May, just a few days before the end of World War II in Europe. Having been promoted to the substantive rank of major on 7 May 1945, Hull was appointed a Companion of the Order of the Bath on 5 July 1945. Shortly after the war in Europe came to an end, it was proposed that Hull would exchange places with Major General Lashmer "Bolo" Whistler, GOC of the 3rd Infantry Division, and take the division to the Far East to fight the Japanese, with Whistler becoming GOC of the 5th Division in Hull's place. However, the surrender of Japan in September 1945 cancelled these plans and Hull remained with the 5th Division on occupation duties in Germany until May 1946.
Соғыстан кейінгі
1946 жылғы 13 сәуірде полковник болып тағайындалған ол, 1946 жылғы мамыр айында Камберли штаб колледжінің команданты болып қайта тағайындалды, бұл лауазымға ең жақсы офицерлер ғана тағайындалады. 1947 жылғы 13 маусымда генерал-майор болып жоғарылатылғаннан кейін, 1948 жылғы қыркүйекте Соғыс министрлігінің штаб жұмыстарының директоры, ал 1951 жылғы 1 қаңтарда Императорлық қорғаныс колледжінің бас әскери оқытушысы болды. 1953 жылғы 26 қаңтарда Таяу Шығыс құрлық әскерлері штабында штаб бастығы қызметін атқарды. 1954 жылғы 15 маусымда Мысырдағы британ әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1954 жылғы 29 қыркүйекте генерал-лейтенант болып, 1956 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Бат орденінің командирі дәрежесіне ие болды. 1958 жылғы 25 маусымда Қиыр Шығыс құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1959 жылғы 13 ақпанда толық генерал болып жоғарылатылып, 1961 жылғы Патшаның туған күні құрметіне Бат орденінің Ұлы кресінің иегері атанды. Халл 1961 жылғы 1 қарашада Императорлық Бас штаб бастығы болды (1964 жылғы сәуірде Бас штаб бастығы болып қайта аталды). Осы қызметінде ол Индонезия-Малайзия қақтығысына қатысты британ үкіметіне кеңес берді. 1965 жылғы 8 ақпанда фельдмаршал болып жоғарылатылып, 1965 жылғы 16 шілдеде британ қарулы күштерінің кәсіби басшысы – Қорғаныс штабының бастығы болып тағайындалды. 1967 жылғы 5 тамызда британ армиясынан зейнетке шықты. Ол сондай-ақ 1947 жылғы шілдеден бастап 17/21-ші лансерлер полкінің полковнигі, 1958 жылғы 30 мамыздан бастап Кембридж университетінің құрметті полковнигі және 1968 жылғы сәуірден бастап Корольдік бронетанкті корпусының полковнигі болып тағайындалды. Зейнетке шыққаннан кейін Whitbread компаниясының атқарушы емес директоры болды. 1978 жылғы 5 қазанда Девонның лорд-лейтенанты, ал 1980 жылғы 23 сәуірде Гартер орденінің серігі атанды. Оның хоббилеріне ату, құрлы аң аулау және бақша шаруасы кірді; ол өз бағындағы әрбір өсімдіктің ағылшын, латын және жергілікті аттарын білді. 1989 жылғы 17 қыркүйекте 82 жасында Пинхоудағы Бикон Даун үйінде рактан қайтыс болды.
Promoted to colonel on 13 April 1946, he again succeeded Major General Philip Gregson Ellis, this time as Commandant of the Staff College, Camberley in May 1946, an assignment appointed to only the most promising officers. Having been promoted again to major general on 13 June 1947, he became Director of Staff Duties at the War Office in September 1948 and Chief Army Instructor at the Imperial Defence College on 1 January 1951. He became chief of staff at headquarters Middle East Land Forces on 26 January 1953. He was appointed GOC British Troops in Egypt on 15 June 1954 and, having been promoted to lieutenant general on 29 September 1954 and advanced to a Knight Commander of the Order of the Bath in the New Year Honours 1956, he became Deputy Chief of the Imperial General Staff on 5 October 1956. He was appointed Commander in Chief Far East Land Forces on 25 June 1958 and, having been promoted to full general on 13 February 1959, and advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath in the Queen's Birthday Honours 1961. Hull became Chief of the Imperial General Staff on 1 November 1961 (restyled Chief of the General Staff in April 1964). In this capacity he advised the British government on the response to the Indonesia–Malaysia confrontation. Having been promoted to field marshal on 8 February 1965, he was appointed Chief of the Defence Staff, the professional head of the British Armed Forces, on 16 July 1965. He finally retired from the British Army on 5 August 1967. He was also appointed Colonel of the 17th/21st Lancers from July 1947, Honorary Colonel of the Cambridge University Contingent from 30 May 1958 and Colonel Commandant of the Royal Armoured Corps from April 1968. In retirement he became a Non Executive Director of Whitbread. Lord Lieutenant of Devon from 5 October 1978 and a Knight Companion of the Order of the Garter on 23 April 1980. His interests included shooting, fly fishing and gardening; he knew every plant in his garden by their English, Latin and local name. He died of cancer at his home, Beacon Downe in Pinhoe on 17 September 1989, at the age of 82.
Отбасы
1934 жылы ол Антуанетта Лабушере де Ружамен үйленді; олардың бір ұлы және екі қызы болды.
In 1934 he married Antoinette Labouchére de Rougement; they had a son and two daughters.