Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы, XIX ғасырдағы итальяндық автокөлік және авиацияның алға басушысы "Сандрин"
French composer
the 19th century Italian motoring and aviation pioneer known as "Sandrin"
Сандрин (Пьер Регно) (шамамен 1490 – 1561 жылдан кейін) – Ренессанс дәуірінің француз композиторы. Ол XVI ғасырдың ортасында көптеген шансон шығармаларының авторы болды, олардың кейбіреулері өте танымал және кеңінен таралды.
Sandrin (Pierre Regnault) (c. 1490 – after 1561) was a French composer of the Renaissance. He was a prolific composer of chansons in the middle of the 16th century, some of which were extremely popular and widely distributed.
Өмір
Ол, мүмкін, Парижден алыс емес Сен-Марсельде дүниеге келген, бірақ оның ерте өмірі туралы мәліметтер толық емес. 1506 жылы француз корольдік сарайында хор әншісі болды, ал 1517 жылы Савойлық Луизаға ән салған. Сол кезден бастап 1539 жылға дейін оның аты сот тізімдерінде кездеспейді, бірақ басқа деректер оның сол кезде актер болып жұмыс істеген болуы мүмкін екенін көрсетеді. 1539 жылы ол қайтадан француз корольдік сарайына оралды, бұл жолы корольдік капелласында ән шырқады; және бірнеше жылдың ішінде Франциядағы шансон шығармаларының ең белгілі композиторларының бірі ретінде танылды, оның ішінде Клоден де Сермизи де бар. Ол 1550-ші жылдардың басында Италияға барған, ал 1554 жылы Сиенада Ферраралық Эсте әулетінің капелла шебері болды. 1560 жылы ол Парижге қайтып келді, бірақ бұл сапар қысқа ғана болды, себебі ол отбасы мүлкін реттеу үшін келген. Келесі жылы ол қайта Италияға, бұл жолы Римге барды. Осыдан кейін ол тізімдерден жоғалып кетті және, көптеген деректерге сүйенсек, 1561 жылы немесе одан кейін, көбінесе Италияда қайтыс болған.
He was probably born in St. Marcel, not far from Paris, though details of his early life are incomplete. He was a choirboy at the French royal court in 1506, and in 1517 was a singer for Louise of Savoy. From then until 1539 his name is absent from all records at the court, but other records suggest he may have been working as an actor during this time. By 1539 he was again at the French royal court, this time singing in the royal chapel itself; and within a few years he had established a reputation as one of the most noted composers of chansons in France, along with Claudin de Sermisy. He went to Italy sometime in the early 1550s, and is known to have been maestro di cappella for the Ferrarese Este family at Siena, in 1554. By 1560 he had returned to Paris, though probably only briefly, for he came to settle a family estate, and by the next year he was in Italy again, this time in Rome. He disappears from the records at this point, and probably died in 1561 or shortly after, most likely in Italy.
Музыка
Сандрин көбінесе тек зайырлы музыка, оның ішінде тек шансон жазған. Бірақ, сол дәуірдегі көптеген композиторлар сияқты, оның көптеген шығармалары жоғалып кеткен болуы мүмкін. Оның барлық музыкасы вокалды, және барлығы төрт дауысқа арналған. Стильдік тұрғыдан алғанда, Сандриннің музыкасы Париж шансондарының белгілі композиторы Клаудин де Сермизидің музыкасына ұқсас, алайда Сандрин итальяндық ықпалдарды француз стилімен үйлестіреді. Оның шансондары көбінесе гомофониялық, кейде контрапункттік детальдармен, бірақ кейінгі туындылары сол кезеңдегі итальяндық зайырлы музыкада, әсіресе фроттолада жиі кездесетін ритмикалық тәсілдерді қолданады, сондай-ақ сөз суреті сияқты мадригалдық элементтерге толы. Оның "Doulce memoire" атты шансоны 16 ғасырдың ең танымал шығармаларының біріне айналып, көптеген елдердегі көшірмелер мен аранжировкалардың санын есептеу мүмкін емес; ол лютнистер мен клавишті аспаптарда ойнаушылардың ең сүйікті туындысы болған.
Sandrin apparently only wrote secular music, and only chansons, although as is the case with many composers of the era there is always the possibility that much of his music was lost. All of his music is vocal, and all for four voices. Stylistically, Sandrin's music resembles that of Claudin de Sermisy, the more famous composer of Parisian chansons, although Sandrin's blends Italian influences with the native French style. His chansons tend to be homophonic, with occasional contrapuntal detail, but the later ones employ many of the rhythmic devices common in Italian secular music of the period, particularly the frottola, and also are filled with madrigalisms such as word painting. One of his chansons, Doulce memoire, became one of the most popular pieces of the entire 16th century, and exists in countless copies and arrangements in sources in many countries; it was a particular favorite of lutenists and keyboard players.
Жазу
2005 ж. Пастор және әуесқой. XVI ғасырдағы Лувен қаласының үні. Клеменс нон Папа және оның замандастарының туындылары. Капилла Фламенка, Ла Каччиа және Ян ван Отрив. және т.б. 1287. Сандриннің "Элас Эми" атты туындысының жазбасын қамтиды.
2005 Priest and Bon Vivant. Sounds of the City of Louvain from the 16th Century. Works by Clemens non Papa and his contemporaries. Capilla Flamenca, La Caccia and Jan van Outryve. Etc. 1287. Contains a recording of Elas amy by Sandrin.