Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс Австралиядағы Суан Вью бұрынғы темір жол туннелі
Former railway tunnel in Swan View, Western Australia
Суан Вью туннелі – Джон Форрест ұлттық паркінде, Дарлинг жартасының шетіндегі, Перт қаласының сыртқы аймағындағы Суан Вьюде, Джейн Брук аңғарының оңтүстік жағында орналасқан бұрынғы темір жол туннелі. Темір жол туннелі ретінде жабылғаннан кейін, ол Джон Форрест мұра жолының бір бөлігі ретінде қайта ашылды. 1999 жылы туннельдер салынғанға және Субиако теміржол станциясы ашылғанға дейін Суан Вью туннелі Батыс Австралия теміржол желісіндегі жалғыз туннель болды.
The Swan View Tunnel is a former railway tunnel located on the southern side of the Jane Brook valley in the outer Perth suburb of Swan View in the John Forrest National Park on the edge of the Darling Scarp. After its closure as a railway tunnel, it reopened as part of the John Forrest Heritage Trail, a rail trail. Prior to the construction of tunnels and the sinking of the Subiaco railway station in 1999, the Swan View Tunnel was the only tunnel on the Western Australian railway network.
Құрылыс
Swan View туннелі Смитс Милл (қазіргі Глен Форрест) және Мундаринг арқылы өтетін бастапқы Шығыс темір жолының орнын басты. Жаңа желіні, оның ішінде Swan View туннелін салу жобасын Батыс Австралия үкіметтік темір жолдарының бас инженері О'Коннор басқарды. Заманауи есептерде туннельдің ұзындығы 13 тізбектей деп қате көрсетілген, ал қазіргі билік органдары ұзындығын көрсетсе, ашық дереккөзді әуе суреттерін тексеру туннельдің ұзындығын растайды. Жұмыс 1894 жылы басталды, екі қазба 18 сәуірде қосылды. Туннель 1896 жылдың 22 ақпанында ашылды. Тұрақсыз гранит және саз қабаттары туннель құрылысында қиындықтар тудырды. Тас құлауын болдырмау үшін қабырғалар таспен қапталды, бірақ бұл туннельдің ішкі диаметрін азайтты. Бастапқы темір жол желісінен ауытқу, әсіресе туннель, "сол кездегі маңызды техникалық жетістік" саналды; Австралия инженерлері бұл ауытқуды өздерінің Инженерлік мұраны тану бағдарламасы аясында Инженерлік мұра белгісімен марапаттады.
Swan View Tunnel was built on an alignment which replaced the original Eastern Railway passing through Smiths Mill, (now Glen Forrest), and Mundaring. The project to build the new line, including the Swan View Tunnel, was managed by the Western Australian Government Railways Engineer in Chief, O'Connor. The tunnel was erroneously stated in contemporary reporting to be 13 chains long, which is Modern authorities give the length as Inspection of open source aerial imagery confirms that the tunnel is in length. Work began in 1894, with the two bores meeting on 18 April 1895. The tunnel opened on 22 February 1896. The unstable nature of the jointed granite, along with clay seams, caused difficulties during construction of the tunnel. A masonry lined face prevented rock falls, but reduced the inner diameter. The deviation from the original railway line, and the tunnel in particular, was a "significant technical feat for the time"; Engineers Australia awarded the deviation an Engineering Heritage Marker as part of its Engineering Heritage Recognition Program.
Қиындықтар
Туннельдің кішкентай диаметрі және тік еңіс (1:49) түтін жиналуына себеп болды. 1896 жылдан бастап пойыз экипаждарының тұншығу қаупіне ұшыраған жағдайлар туннельдің пайдалану мерзімі бойына қайталанды. Мұндай жағдай алғаш рет 1903 жылы тіркелді. Туннельдің конструкциясы 1940 жылдары Батыс Австралия үкіметтік теміржолы қолданған ASG класындағы Гарратт бу локомотивтерімен үйлеспеді. АСГ локомотивтеріне қатысты өткізілген Корольдік комиссия локомотивтің дизайнымен және қауіпті аралықтармен айналысты. Туннельдегі ең ауыр апат 1942 жылдың 5 қарашасында болды, онда жүргізушілер мен көміршілер көмірқышқыл газынан уланып, бірі қайтыс болды, ал толық жүктелген екі локомотивтің пойызы баяу жылдамдықпен туннельден өтіп бара жатқанда осы жағдай орын алды. 1943 және 1944 жылдары жоғары бағыттағы пойыздарда тағы да осындай жағдайлар болды. Соңынан болған өндірістік ереуілдер, Корольдік комиссия және локомотивтерді қолданудан шығару үшін кәсіподақтардың күшті талаптары 1940 жылдары маңызды мәселелердің бірі болды.
The tunnel's small diameter combined with the steep gradient (1:49) caused smoke accumulation. Incidents involving near asphyxiation of train crews started in 1896, and continued throughout the tunnel's operating life. The first serious incident of this nature was in 1903. The tunnel's design was incompatible with the ASG class Garratt steam locomotives used by the Western Australian Government Railways in the 1940s. The subsequent Royal Commission into the ASG dealt with design of the locomotive, and the very dangerous clearances. The worst accident in the tunnel was on 5 November 1942, when both drivers and firemen were overcome by carbon monoxide, one driver dying, when a fully laden double header train passed through the tunnel at walking pace. Further cases occurred in 1943 and 1944 on up trains. Subsequent industrial strikes, a Royal Commission and union agitation for the locomotives' withdrawal was a significant issue in the 1940s.
Ауысу
1934 және 1945 жылдар аралығында туннельдің шығыс жағындағы туннель торабында сигнал кабинасы орналасқан, ол туннельдің бір жолақты бөлігінен жүйенің екі жолақты бөлігіне өтуді басқаруға арналған. Бір жолақты туннель шығысқа қарай (көтеріле) жүретін пойыз үшін қауіпсіз деп есептелмеді, сондықтан туннель өтетін төбенің солтүстік жағына қосымша жол салынды. Бұл жол «айналым» деп аталды және тау жыныстарының тұрақсыздығына байланысты 16 сымнан тұратын қоршау тас құлауларын анықтау үшін орнатылды. Айналым 1945 жылдың 25 қарашасында аяқталды.
Between 1934 and 1945, a signal cabin was located at Tunnel Junction, on the eastern end of the tunnel, for managing the transition from the tunnel's single line to the dual lines of the system. The single line tunnel was considered unsafe for eastbound (climbing) trains, and a diversion was added on the northern side of the hill that the tunnel passed through. It was known as the deviation, and due to rock instability included a fence of 16 wires to be used as a detector of rock falls. The diversion was completed on 25 November 1945.
Темір жолды жабу
Туннель арқылы өтетін темір жол желісі, ескі және тік Шығыс темір жолының жабылуынан кейін және 1966 жылдың ақпан айында ашылған Эйвон аңғарының жаңа бағытының салынуынан кейін демонтаждалды. 1960 жылдардан кейін туннельдің екі басында қақпалар/есіктер орнатылды, бірақ кейіннен олар алынып тасталды. Туннель бүгінге дейін сақталған және Джон Форрест мұра жолының, одан әрі ірі Темір жол қоры мұра жолының бөлігі ретінде қайта ашылды. 1990 жылдары туннель жеріне қарасты мемлекеттік орган, Қоршаған орта және табиғатты қорғау департаменті, Хиллз Форест бағдарламасы аясында туннельде түнгі "көшпендік саяхаттарды" өткізуге рұқсат берді.
The railway line through the tunnel was lifted after the closing of the older and steeper Eastern Railway and the opening of the Avon Valley diversion that opened in February 1966. After the 1960s, gates/doors were put at either end of the tunnel though these were later removed. The tunnel remains intact and has reopened as part of the John Forrest Heritage Trail, part of the larger Railway Reserve Heritage Trail. During the 1990s, the government authority in which the tunnel land was vested, the Department of Environment and Conservation allowed a number of night time "ghost walks" in the tunnel as part of the Hills Forest programmes.