Эрфурт Одағы (1849-1850): Германияны біріктіруге жасалған пруссиялық бастама. Парламент құрылып, бірақ Австрияның қарсылығынан іске аспады. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1849–1850 жылдарғы Пруссияның Германияны біріктіруге жасаған бастамасы.
1849–1850 Prussian initiative to unify Germany
Эрфурт одағы (Эрфурт одағы) – Пруссия Корольдігі ұсынған, Германия мемлекеттерін федерация құруға бағытталған, Эрфурт қаласында құрылған одақ. 1850 жылғы 20 наурыздан 29 сәуірге дейін Эрфурт қаласындағы бұрынғы Аугустин монастырында Эрфурт одағының парламенті (Эрфурт одағы парламенті) ресми түрде ашылды. Бұл одақ ешқашан күшіне енбеді және 1850 жылғы 29 қарашадағы Ольмюц пунктісі (Ольмюцтегі қаралы күн) Австрия империясының зор қысымымен күйреп қалды.
The Erfurt Union (Erfurter Union) was a short lived union of German states under a federation, proposed by the Kingdom of Prussia at Erfurt, for which the Erfurt Union Parliament (Erfurter Unionsparlament), officially lasting from March 20 to April 29, 1850, was opened at the former Augustinian monastery in Erfurt. The union never came into effect, and was seriously undermined in the Punctation of Olmütz (November 29, 1850; also called the Humiliation at Olmütz) under immense pressure from the Austrian Empire.
Одақтың құрылуы
1848 жылғы төңкерістерде Австрия үстемдігімен құрылған Германия конфедерациясы таратылды, ал Франкфурт ассамблеясы көптеген неміс мемлекеттері үшін жаңа конституциялар әзірлеуге тырысты. Бірақ бұл әрекет ассамблеяның күйреуімен аяқталды, себебі король Фридрих Вильгельм IV неміс тәжіне бас тартты. Генерал Йозеф Мария фон Радовицтің ықпалымен, ол Юнкерлердің билігіне қарсы жер иеленушілерді біріктіруді көздеген Пруссия үкіметі, Гогенцоллерн монархының басшылығымен жаңа неміс федерациясын құру мүмкіндігін пайдаланды. Сонымен қатар, Фридрих Вильгельм IV халықтың конституция талабына келісіп, біріккен Германияның басшысы болуға дайын болды. Эрфурт одағының парламенттік мәжілісінен бір жыл бұрын, 1849 жылғы 26 мамырда Пруссия, Саксония және Ганновер арасында «Үш корольдің одағы» жасалды, соңғы екеуі Австрияны қоспағанда, қалған княздықтардың бәрі қосылмаса, одастан шығу мүмкіндігін алдын ала ескертті. Осы шарттан Пруссияның біріктіру саясаты туды, одан кейін Эрфурт одағының мақсаты қалыптасты, ол Франкфурт ассамблеясының барлық ерлерге тең сайлау құқығын Пруссияның үш топтық сайлау жүйесіне алмастырды. Бұл жүйе барлық ерлерге дауыс беру құқығын берді, бірақ дауыстарды байлардың пайдасына салмақтады. Дегенмен, конституция тек сайланған рейхстагтың бекітуінен және қатысушы үкіметтердің мақұлдауынан кейін ғана күшіне енеді. Германия ұлттық ассамблеясының 150 бұрынғы либералды депутаты 1849 жылғы 25 маусымда Готтада өткен мәжілісте жобаға қолдау көрсетті, ал 1849 жылғы тамыздың соңына қарай барлық (жиырма сегіз) княздықтар Рейх конституциясын мойындап, Пруссияның қысымымен одаққа қосылды.
In the Revolutions of 1848, the Austrian dominated German Confederation was dissolved, and the Frankfurt Assembly sought to establish new constitutions for the multitude of German states. The effort, however, ended in the Assembly's collapse, after King Frederick William IV refused the German crown. The Prussian government, under the influence of General Joseph Maria von Radowitz, who sought to unite the landed classes against the threat to Junker domination, seized the opportunity to initiate a new German federation under the leadership of the Hohenzollern monarch. At the same time, Frederick William IV acceded to his people's demands for a constitution, also agreeing to become leader of a united Germany. A year before the convention of the Erfurt Union Parliament, on May 26, 1849, the Alliance of the Three Kings was concluded between Prussia, Saxony and Hanover, the latter two of which explicitly made the reservation of departure unless all other principalities with the exception of Austria joined. From this treaty sprung the Prussian policy of fusion, and thence the ambition of the Erfurt Union, which in its constitution abandoned the universal and equal male franchise of the Frankfurt Assembly in favour of the Prussian three class franchise, which gave almost all men the right to vote but weighted the votes to favour the wealthy. The constitution itself, however, was only to come into effect after revision and ratification by an elected Reichstag, as well as approval by the participating governments. 150 former liberal deputies to the German national assembly had acceded to the draft at a meeting in Gotha on June 25, 1849, and by the end of August 1849, almost all (twenty eight) principalities had recognised the Reich constitution and joined the union, due in varying degrees to Prussian pressure.
Бастапқы проблемалар
Осыған қарамастан, 1850 жылдың қаңтар айында өткен Эрфурт парламентіне сайлау халықтан аз қолдау көрді, тіпті мойындалмады. Демократтар сайлауды толығымен бойкоттады, ал сайлауға қатысу 50%-дан төмен болғандықтан, Саксония және Ганновер Үш патша одағынан шығуға байланысты өкілдіктерін пайдаланды. Ешбір үкімет ақырында конституцияға келіспеді, ал Готха партиясы (сайлауда шамалы жеңіліске ұшыраған) құжатты қуана қабылдағанымен, ол күшіне енген жоқ. Эрфурт парламенті құрылған жоқ. Темірде, Австрия қиындықтарын жеңіп – Меттернихтің құлауы, Фердинанд I-нің тақтан басқаны және Италия мен Венгриядағы конституциялық көтерілістер – Пруссияның біріктіру жоспарына қарсы жаңадан белсенді қарсылық көрсетті. Саксония және Ганновердің Пруссиямен одағынан шығуының бір бөлігі Австрияның ынталандыруымен байланысты болуы мүмкін. Вена Германия конфедерациясын қалпына келтіруді, неміс диетасын еске түсіруді ойлады және Пруссияның ақсүйектерін, феодалдық корпоративтік және ұлтқа қарсы топтарды Пруссия генералы Людвиг Фридрих Леопольд фон Герлахтың айналасына біріктіріп, одақ саясатына қарсы күресті күшейтті. Пруссияның өзінде 1850 жылдың мамыр айында Берлинде өткен княздердің съезі конституцияны енгізудің тиімділігіне қарсы шешім қабылдады. Пруссия королінің (және оның министрлерінің) Германияны біріктіруге деген құлшынысының әлсіреуінен кейін Радовицтің ықпалы азайды. Пруссияның одақтық саясаты сол жылдың қыркүйек айында Франкфуртта Федералдық жиналысты қайта құруға Австрияның шақыруларымен әлсіреді.
Despite this, elections to the Erfurt parliament, held in January 1850, received very little popular support, or even recognition. Democrats universally boycotted the election, and with electoral participation below 50%, Saxony and Hanover exercised their reservation to leave the Alliance of Three Kings. No government in the end agreed to the constitution, and even though the document was readily accepted by the Gotha Party (incidentally narrowly defeated in the elections), it never took effect. The Erfurt parliament never materialised. Meanwhile, Austria, having overcome its difficulties – the fall of Metternich, the abdication of Ferdinand I, and constitutional revolts in Italy and Hungary – began a renewed active resistance against Prussia's union plan. The Saxon and Hanoverian withdrawals from their alliance with Prussia can also be attributed in part to Austrian encouragement. Vienna contemplated restoration of the German Confederation recalling the German Diet, and rallied the Prussian nobility and feudal corporate and anti national groups around the Prussian General Ludwig Friedrich Leopold von Gerlach to increasingly successfully oppose Union policy. In Prussia itself, a congress of princes held in Berlin in May 1850 explicitly decided against the merits of introducing a constitution at the point in time. Following the Prussian king's (and his ministers') weakening volition for German unification, Radowitz's influence declined. Prussia's union policy was further weakened by Austrian urges for the restoration of the Federal Assembly in Frankfurt in September the same year.
1850 жылғы күзгі дағдарыс
Пруссия-Австрия қақтығысы сол жылдың күзінде одан бетерледі, себебі Холштейндегі (Даниямен болған дау) және Гессен сайлаушылығындағы федералдық атқарылымдар мәселесіндегі келіспеушіліктер әскери қақтығысқа ұласуға жақын болды. 1848 жылдан бері австриялықтар Ресей империясымен одақтас болды; Берлин үкіметі 1850 жылғы 28 қазандағы Варшава конференциясында австриялық талаптарды қабылдамағаннан кейін, Пруссияның 5 қарашада армиясын жұмылдырып, соғысқа дайындалып жатқанын жариялауымен, Германия Конфедерациясының әскерлері Гессен сайлаушылығына ілгеріледі. Пруссияның аристократиясымен тығыз байланыста болған жетекшілері Герлахты және «Консервативтік партияны» (Пруссия) қолдағанда соғыс болдырмалды, бұл партия бейресми түрде «Крейццайтунг партиясы» деп аталды, себебі ол «Крейццайтунг» газеті арқылы Австрияны Конфедерацияға оралуға шақырып қолдады. 1850 жылғы 29 қарашада Ресейдің қатысуымен Австрия мен Пруссия арасында Ольмүц келісімі жасалды. Көптеген адамдар бұл келісімді Пруссияның Венадағы Хофбургке мойынсұнуы деп қарады, ол бойынша Пруссия Конфедерацияға бағынып, демобилизация жасауға мәжбүр болды, Гессен мен Холштейндегі неміс диетасының араласуына қатысуға келісті және одақтық саясатын жаңартудан бас тарды, осылайша Эрфурт одағынан бас салды.
The Prussia–Austria conflict worsened by autumn that year, as disagreements over the question of federal executions in Holstein (dispute with Denmark) and the Electorate of Hesse almost escalated into a military conflict. Since 1848 the Austrians had been allied with the Russian Empire; after the Berlin government refused Austrian demands at the Warsaw Conference of October 28, 1850, the souring relations degenerated further on Prussia's November 5 announcement that it was mobilising its army and preparing for war, in response to troops of the German Confederation advancing into the Electorate of Hesse. War was avoided when Prussian leaders closely associated with the nobility threw their support behind Gerlach with the Konservative Partei (Preußen), known informally as the Kreuzzeitungspartei after the Kreuzzeitung newspaper, which supported Austria in advocating a return to the Confederation. On November 29, 1850, the Punctation of Olmütz was concluded between Austria and Prussia with Russian participation. The treaty, seen by many as a humbling capitulation on Prussia's part to the Viennese Hofburg, saw Prussia submitting to the Confederation, reversing tack to demobilise, agreeing to partake in the intervention of the German Diet in Hesse and Holstein and renouncing any resumption of her union policy, and hence abandoning the Erfurt Union.