Харли Мартин Килгор: Американ саяхатшысы және сенаторы
Harley M. Kilgore
Харли Мартин Килгор: АҚШ сенаторы, Батыс Вирджиниядан. Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери дайындық комитетін басқарды. Биографиясы мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саяхатшы
American politician
Харли Мартин Килгор (11 қаңтар 1893 – 28 ақпан 1956) – Батыс Вирджиния штатынан АҚШ сенаторы.
Harley Martin Kilgore (January 11, 1893 – February 28, 1956) was a United States senator from West Virginia.
Өмірбаян
Ол 1893 жылғы 11 қаңтарда Батыс Вирджиния штатының Браун қаласында дүниеге келген. Ол Квинби Хью Килгор мен Лора Джо Килгордың ұлы. Оның әкесі мұнайды бұрғылаушы және мердігер болып жұмыс істеді. 1942 жылғы қазан айынан бастап ол Әскери істер комитетінің Соғыс жұмылдыру жөніндегі кіші комитетінің төрағасы болды, бұл Килгор комитеті деп белгілі болды, ол АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа жұмылдыру шараларын қадағалады. Сондай-ақ, ол 1950 жылы Ұлттық ғылым қорын құруға көмектесті. Сенатор Килгор 1948 жылғы Демократиялық партияның президенттік праймеризінде Батыс Вирджинияның сүйікті ұлы ретінде өзінің туған штатында қарсылықсыз жеңіске жетті. 1950 жылы Килгор Пол Дуглас пен Хьюберт Хамфриді қоса алған либералдардың шағын тобына қосылып, 1950 жылғы Маккарран заңының қабылдануын тоқтатуға тырысты. Бұл заң жобасы Америка Коммунистік партиясын басуға бағытталған. Килгор президентке ұлттық төтенше жағдай кезінде сотсыз түрмеге қамауға болатын диверсанттарға қатысты балама заң жобасын ұсынды. Бұл үлгі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапондық американдықтарды ұстауға ұқсас болды. Мақсат – Маккарран коалициясын бөлу болды, бірақ балама заң жобасы оның орнына қабылданды. Бірнеше жыл бойы сыншылар либералдардың концлагерьлерді қолдағанын айтты. Бұл ама жаңа заңды тоқтатуға сәтсіз аяқталды; Сенат 57 дауысқа 10 қарсы дауыспен Труманның ветосын жоққа шығарды, Килгор заң жобасына қарсы дауыс берді және ветоны қолдады. Килгор 1956 жылғы Оңтүстік манифестіне қол қоймады, бірақ Браун ісінен (1954) бұрын Батыс Вирджинияда мектептегі сегрегация заңмен талап етілген. Килгор 1956 жылғы 28 ақпанда 63 жасында қайтыс болды және Арлингтон ұлттық зиратында жерленді.
He was born on January 11, 1893, in Brown, West Virginia. He was born to Quimby Hugh Kilgore and Laura Jo Kilgore. His father worked as an oil driller and contractor. and from October 1942, he chaired the Subcommittee on War Mobilization of the Military Affairs Committee, otherwise known as the Kilgore Committee, that oversaw U. S. mobilization efforts for World War II. He also helped establish the National Science Foundation in 1950. Senator Kilgore was West Virginia's favorite son candidate in 1948 Democratic presidential primaries and won his home state unopposed. In 1950 Kilgore joined a small group of liberals, including Paul Douglas and Hubert Humphrey, trying to stop the McCarran Act of 1950. The bill was designed to suppress the American Communist Party. Kilgore proposed a substitute bill that would allow the president to lock up subversives without trial in a time of national emergency. The model was the Internment of Japanese Americans during World War II. The goal was to split the McCarren coalition, but the substitute was instead added to the bill. For years. critics charged that the liberals favored concentration camps. The ploy failed to stop the new law; the Senate voted 57 to 10 to overturn Truman's veto, with Kilgore voting against the bill and in support of the veto. Kilgore did not sign the 1956 Southern Manifesto despite school segregation being legally required in West Virginia prior to Brown v. Board of Education (1954). Kilgore died on February 28, 1956, aged 63 and was interred in Arlington National Cemetery.
Ұлттық ғылым қоры
1942 жылы американдық өндіріс сарапашысы Герберт Шиммель Килгореге соғысқа жұмылдырылған ғылыми зерттеулерді орталықтандыру үшін комитет құруды кеңес берді. Килгор комитеті технологиялық жұмылдыру кеңсесі үшін заң жобасын жасады, ол зерттеулерді қаржыландыру, патенттер мен өндірістік құпияларды бөлісу және соғысқа көмектесетін мүмкіндіктерге ие болар еді. Бұдан өзге, ұйым ғалымдар мен соғысқа қажетті құралдарды жұмылдыруға құқылы болар еді. 1954 жылғы тыңдаулардың нәтижелеріне сүйене отырып, Сенаттың Әділет комитетінің монополияға қарсы іс-қимыл және монополиялар кіші комитеті 1955 жылы монополияға қарсы саясат пен монополияларға қатысты жан-жақты тергеу жүргізді. Харли М. Килгор (Д, Батыс Вирджиния) кіші комитеттің төрағасы болды, және Сенат 18 наурызда тергеулерге 200 000 доллар бөлді. 1954 жылғы есебінде кіші комитет АҚШ тарихындағы «үшінші ірі бірігу толқынында» екенін ескертті және бұрынғы толқындар «апатты бизнес дағдарысына» әкелгенін атап өтті. Килгор қайтыс болғаннан кейін тергеулер 1957 жылы Эстес Кефовер кіші комитеттің төрағасы болып тағайындалғанға дейін тоқтап тұрды. Тергеулер Кефовер 1963 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты.
In 1942, American manufacturing expert Herbert Schimmel advised Kilgore to form a committee to centralize scientific research done for the war effort. The Kilgore Committee drafted legislation for an Office of Technological Mobilization, which would have power to fund research, share patents and trade secrets, and facilities that could help the war effort. Additionally, the organization would be able to draft scientists and facilities for the war effort. Following its recommendations based on 1954 hearings, the Antitrust and Monopoly Subcommittee of the Senate Judiciary Committee undertook in 1955 a full scale inquiry into antitrust policies and monopolies. Harley M. Kilgore (D W. Va.) headed the Subcommittee for which the Senate March 18 voted $200,000 for investigations." In its 1954 report the Subcommittee warned that the United States was in the “third great merger movement” in U. S. history and that previous movements had been followed by “devastating business collapse". After Kilgore's death, the investigations were put on hold until Estes Kefauver was appointed to the Chairmanship of the sub committee in 1957. The investigations continued until Kefauver's death in 1963.