Ричард Страчей: Британдық әкімші және әскери шенеунік
Richard Strachey
Ричард Страчей (1817-1908) – британдық әскери шенеунік, Үндістан әкімшілігінде қызмет еткен. 1-ші Аңгло-Сик соғысына қатысқан, суарна құрылыстарында жұмыс істеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ричард Стречи (1817-1908) – ағылшын офицері және мемлекеттік қызметкер. Сэр Ричард Стречи (24 шілде 1817 – 12 ақпан 1908) – британдық әскери қызметкер және Үндістан әкімшісі, Эдвард Стречидің үшінші ұлы, ал сэр Генри Стречидің, 1-ші баронеттің немересі.
English officer and civil servant (1817–1908)
Sir Richard Strachey (24 July 1817 – 12 February 1908) was a British soldier and Indian administrator, the third son of Edward Strachey and grandson of Sir Henry Strachey, 1st Baronet.
Ерте өмір
Ол 1817 жылғы 24 шілдеде Сомерсет, Стоуи, Сатон-кортта дүниеге келді. 1836 жылы Аддискомб әскери семинариясын бітіріп, Бенгалия инженерлеріне қабылданды және солтүстік-батыс провинцияларда суару жұмыстарында бірнеше жыл жұмыс істеді. Отбасының көптеген мүшелері Үндістан үкіметінде қызмет еткендіктен, "Страчейлер үкіметі" деп әжуалай сөздер айтылды.
He was born on 24 July 1817, at Sutton Court, Stowey, Somerset. From Addiscombe Military Seminary he passed into the Bengal Engineers in 1836, and was employed for some years on irrigation works in the North Western Provinces. So many members of the family were in the Indian government that sarcastic mentions were made of the "Government of the Stracheys".
Мансап
Стрейси 1845–1846 жылдардағы Бірінші ағылшын-сик соғысында қызмет етті, Аливал және Собраон шайқастарында болды, хабарламаларда есімдері тіркелді және патенттік офицер шеніне ие болды. 1848 жылы ол Дж. Е. Винтерботтоммен бірге Манасаровар және Ракшастал көлдерін зерттеу үшін Тибетке кірді, бұл жерді оның інісі Генри Стрейси 1846 жылы барып көрген еді. 1849 жылы екі бауырлас Гархвалдан Нити жолы арқылы Тибетке қысқа мерзімге қайта кірді. 1858 жылдан 1865 жылға дейін ол негізінен Үндістан үкіметінің әрекет етуші немесе тұрақты хатшысы ретінде қоғамдық жұмыстар департаментінде жұмыс істеді, ал 1867 жылдан 1871 жылға дейін ол арнайы құрылған суару жөніндегі бас директор лауазымын атқарды. Ол ауыл шаруашылығы департаментінің хатшысы болады деп күтілген, бірақ 1870 жылы осы лауазымға Аллан Октавиан Хьюм тағайындалды. Осы кезеңде барлық қоғамдық жұмыстар басқармасы 1854 жылы лорд Далхаузи құрғаннан бері осы департамент айналысатын мүдделердің өсуіне бейімделу үшін қайта ұйымдастырылды. Осы қайта ұйымдастыруда, есептерді дұрыс негізге қою және орман шаруашылығын күрт дамыту бойынша жауапкершіліктің басым бөлігі Стрейсиге жүктелді. Оның үнділік қаржыға қатысты жұмысы маңызды болды. 1867 жылы ол Үндістанның қаржылық басқармасын орталықсыздандыру жоспарын егжей-тегжейлі түрде жасады, ол кейіннен оның інісі сэр Джон Стрейси лорд Мейо мен лорд Литтон басшылығымен іске асырған саясаттың негізін құрады. Ол 1871 жылы Үндістаннан кетіп, 1877 жылы Шығыс Үндістан теміржолын сатып алу мәселесін Үкіметпен келісу үшін қайтадан сол жаққа жіберілді, содан кейін ол Үндістанның ашаршылықтарына қатысты тергеу комиссиясының төрағасы болып сайланды. 1878 жылы ол генерал-губернатор кеңесінің қаржы мүшесі болып тағайындалды және рупияның құнсыздануынан туындаған қиындықтарды шешу үшін ұсыныстар жасады, бұл мәселе сол кезде ғана күрделене бастады. Алайда, бұл ұсыныстар мемлекеттік хатшының қолдауын алмады. Осыдан кейін ол Үндістан мен Англияның валюталарын үйлестіруге жасалған күш-жігерге белсенді қатысып, 1892 жылы лорд Гершелдің комитетіне мүше болып кірді, ол 1878 жылы оның айтқан пікірлерімен сәйкес келетін қорытындыларға келді. 1892 жылы Стрейси Бриссельде өткен Халықаралық валюталық конференцияға Британдық Үндістанның делегаты ретінде қатысты. Ол 1875 жылдан 1889 жылға дейін Үндістан мемлекеттік хатшысының кеңесінің мүшесі болды, содан кейін Шығыс Үндістан теміржол компаниясының төрағасы лауазымын қабылдап, орнын босатты. Стрейсидің Гималайдың геологиясы, ботаникасы және физикалық географиясы саласындағы ғылыми еңбектері зор болды. Ол көп уақытын метеорологиялық зерттеулерге арнады, Үндістанның метеорологиялық департаментін құруға үлкен үлес қосты және 1883 жылы Корольдік қоғамның метеорологиялық кеңесінің төрағасы болды. 1888 жылдан 1890 жылға дейін ол Корольдік географиялық қоғамның президенті болды. 1897 жылы ол Корольдік қоғамның Корольдік медальдарының бірімен марапатталды, ол 1854 жылы оның мүшесі болды, және сол жылы ол GCSI орденімен марапатталды. Ол 1908 жылдың 12 ақпанында қайтыс болды. Стрейси Корольдік қоғам үшін көп пайдалы жұмыстар жасады, оның кеңесінде 1872 жылдан 1874 жылға дейін, 1880 жылдан 1881 жылға дейін, 1884 жылдан 1886 жылға дейін және 1890 жылдан 1891 жылға дейін төрт рет қызмет етті, және екі рет вице-президент болды; ол 1867 жылы метеорологиялық комитеттің мүшесі болды (метеорологиялық кеңсеге бақылау жасады), ал ол 1876 жылы комитеттің орнын ауыстырған кеңестің мүшесі болды, ал 1883 жылдан 1895 жылға дейін оның төрағасы болды. 1873 жылдан бастап ол Кью обсерваториясын басқару жөніндегі Корольдік қоғамның комитетіне кірді. Оған 1897 жылы физикалық және ботаникалық география мен метеорология саласындағы зерттеулері үшін қоғамның патшалық медалі табысталды, ал 1906 жылы Корольдік метеорологиялық қоғам оған Саймонс медалімен марапаттады. Оның білімге қосқан ең маңызды ғылыми үлесі метеорология саласында жасалды. Ол үнділік метеорологияны ғылыми тұрғыдан зерттеудің негізін қалады, құрғақшылықты және одан туындайтын аштықты болжауға көмектесетін және жалпы метеорологтарға пайдалы болатын бөлім ұйымдастырды. Ол көп жыл бойы Күн физикасы комитетінің мүшесі болды. Математика білімі жоғары Стрейси механикалық өнертабыстарға, әсіресе метеорологиялық мәселелерді шешу үшін оның ойлап тапқан формулаларын графикалық түрде көрсетуге арналған құралдарды жобалауға құштар болды. 1884 жылы ол "синус қисықтарын құрастырушы" деп аталатын құралды жасады, ол барограммалар мен термограммалардың сағаттық көрсеткіштеріне оның гармониялық коэффициенттерді есептеу формуласын қолдану арқылы алынған нәтижелерді графикалық түрде көрсетуге мүмкіндік берді. 1888 және 1890 жылдары ол екі "эсептеу сызғышын" жобалады, біреуі барограммалар мен термограммалардың сағаттық көрсеткіштеріне оның формуласын қолдану арқылы алынған мәндерден гармониялық тұрақтылардың амплитудасын және максималды уақытын есептеуді жеңілдету үшін, екіншісі жарты мильге созылған базалық сызықтың соңдарына орнатылған камералармен бірдей түсірілген екі фотосуреттің өлшемдерінен бұлттардың биіктігін анықтау үшін. Тағы бір өнертабысы – жоғары циррус бұлттарының қозғалысын бақылауға арналған, "нефоскоп" деп аталатын портативті және өте қарапайым құрал, олардың қозғалысы көзбен анықтау үшін тым баяу болды.
Strachey served in the First Anglo Sikh War of 1845–46, and was at the battles of Aliwal and Sobraon, was mentioned in dispatches, and received a brevet majority. In 1848, with J. E. Winterbottom, he entered Tibet to explore Lakes Manasarovar and Rakshastal, which his brother Henry Strachey had visited in 1846. In 1849, the two brothers briefly re entered Tibet by following the Niti Pass out of Garhwal. From 1858 to 1865 he was chiefly employed in the public works department, either as acting or permanent secretary to the government of India, and from 1867 to 1871 he filled the post of director general of irrigation, then specially created. It was thought that he would be made secretary to the department of agriculture but Allan Octavian Hume was appointed to it in 1870. During this period the entire administration of public works was reorganised to adapt it to the increasing magnitude of the interests with which this department had to deal since its establishment by Lord Dalhousie in 1854. For this reorganisation, under which the accounts were placed on a proper footing and the forest administration greatly developed, Strachey was chiefly responsible. His work in connection with Indian finance was important. In 1867 he prepared a scheme in considerable detail for decentralising the financial administration of India, which formed the basis of the policy afterwards carried into effect by his brother Sir John Strachey under Lord Mayo and Lord Lytton. He left India in 1871, but in 1877 he was sent there to confer with the government on the purchase of the East Indian railway, and was then selected as president of the commission of inquiry into Indian famines. In 1878 he was appointed to act for six months as financial member of the governor general's council, when he made proposals for meeting the difficulties arising from the depreciation of the rupee, then just beginning to be serious. These proposals did not meet with the support of the secretary of state. From that time he continued to take an active part in the efforts made to bring the currencies of India and England into harmony, until in 1892 he was appointed a member of Lord Herschell's committee, which arrived at conclusions in accordance with the views put forward by him in 1878. In 1892, Strachey attended the International Monetary Conference at Brussels as delegate for British India. He was a member of the council of the Secretary of State for India from 1875 to 1889, when he resigned his seat to accept the post of chairman of the East Indian Railway Company. Strachey's scientific labours in connection with the geology, botany and physical geography of the Himalayas were considerable. He devoted much time to meteorological research, was largely instrumental in the formation of the Indian meteorological department, and became chairman of the meteorological council of the Royal Society in 1883. From 1888 to 1890 he was president of the Royal Geographical Society. In 1897 he was awarded one of the Royal Medals of the Royal Society, of which he became a fellow in 1854; and in the same year he was created GCSI. He died on 12 February 1908. Strachey did much good work for the Royal Society, served on its council four times, from 1872 to 1874, 1880 to 1881, 1884 to 1886, and 1890 to 1891, and was twice a vice president ; he was a member of its meteorological committee (which controlled the meteorological office) in 1867, and he was a member of the council which replaced the committee in 1876, and from 1883 to 1895 was its chairman. From 1873 he was on the committee of the Royal Society for managing the Kew observatory. The royal medal of the society was bestowed upon him in 1897 for his researches in physical and botanical geography and in meteorology, and the Royal Meteorological Society awarded him the Symons medal in 1906. His most important scientific contributions to knowledge were made in meteorology. He laid the foundations of the scientific study of Indian meteorology, organising a department whose labours have been of use in assisting to forecast droughts and consequent scarcity and of no little advantage to meteorologists generally. For years he served on the committee of solar physics. A sound mathematician, Strachey delighted in mechanical inventions and especially in designing instruments to give graphic expression to formulas he had devised for working out meteorological problems. In 1884 he designed an instrument called the 'sine curve developer' to show in a graphic form the results obtained by applying to hourly readings of barograms and thermograms his formula for the calculation of harmonic coefficients. In 1888 and 1890 he designed two 'slide rules,' one to facilitate the computation of the amplitude and time of maximum of harmonic constants from values obtained by applying his formula to hourly readings of barograms and thermograms ; the other to obtain the height of clouds from measurements of two photographs taken simultaneously with cameras placed at the ends of a base line half a mile in length. A further invention was a portable and very simple instrument, called a 'nephoscope,' for observing the direction of motion of high cirrus clouds, whose movement is generally too slow to allow of its direction being determined by the unaided eye.
Басқа дереккөздер
Сабиасачи Бхаттачарья (2005) Британдық Радждің қаржылық негіздері. Ориент Лонгман. Барбара Кейн (2005) Бомбейден Блумсбериге: Стречи отбасының өмірбаяны. Оксфорд университетінің баспасы.
Sabyasachi Bhattacharya (2005) The Financial Foundations of the British Raj. Orient Longman. Barbara Caine (2005) Bombay to Bloomsbury: A Biography of the Strachey Family. Oxford University Press. .