Кіріспе
Тигр Партидо – Аргентинаның Буэнос-Айрес провинциясының партиясы, Үлкен Буэнос-Айрес қаласының солтүстік бөлігінде орналасқан. Бұл аймақ Парана дельтасының кең аумағын және оның көлемі шағын аралдарын қамтиды. Партидоның бас қаласы Тигре; ал басқа қалаларына Дон Торкуато, Эль Талар, Генерал Пачеко, Бенавидес жатады. Тигр Партидо солтүстік жағынан Парана-де-лас-Пальмас өзенімен, солтүстік-шығысынан Рио-де-ла-Платамен, оңтүстік-шығысынан Сан-Фернандо Партидосымен, оңтүстігінен Сан-Мартин Партидосымен, оңтүстік-батысынан Мальвинас Аргентинас Партидосымен және батысынан Эскобар Партидосымен шектеседі. Оның аралдарды қоса алғандағы жалпы ауданы және 2010 жылғы халық саны 376 381 адамды құрады. Партидо бастапқыда жергілікті өзеннің (қазір Реконкиста өзені деп аталады) атымен «Лас Кончас» деп аталған, бірақ 19 ғасырда «Тигр» деген атаумен танымал болды. «Тигр» деген ат бұл аймақты алғаш қоныстанған кезде кездесетін жолбарыстар немесе ягуарлардың құрметіне берілген деп саналады. 1952 жылы партияның атауы ресми түрде «Тигр Партидосы» деп өзгертілді. Лас Кончас өзенінің сағасында порт салынды, ол да Лас Кончас деп аталды. Бұл порт аралдарға қызмет көрсетті және португал, ағылшын және испан басқыншыларының шабуылына ұшыраған маңызды стратегиялық және контрабандалық орталыққа айналды. Партидо 1790 жылы ресми түрде құрылған, бірақ елді мекендер су тасқынынан зардап шекті және 1820 жылға қарай қала Лухан өзенінің сағасына, Тигрдің қазіргі орнына көшірілді. Аргентиналық жазушы Хорхе Луис Борхес Тигре туралы былай деді: «Мен басқа ешбір қала білмеймін, олар жасыл аралдардың құпия тобына жанаса орналасқан, олар әдебиетте мұздай тоңған деп сипатталатын өте баяу өзеннің белгісіз суларында жоғалып кетеді».
Колониялық кезең
Тигрдің тарихы Лас-Конхас өзенінің жағалауындағы портқа дейін жетеді, ол Лас-Конхас ауылының пайда болуына себеп болды. Бұл порт Парана өзенімен Парагвайға немесе одан кететін кемелерді, сондай-ақ Дельтадан Буэнос-Айреске ағаш, көмір және отын тасымалдаушыларды пайдаланды. Лас-Конхас өзені (өзен төсегінде көптеп кездесетін теңіз қабықтарының қалдықтарымен аталған) қазір Реконкиста деп аталады және Линьерс көшесі бойымен өтеді. Порттың маңындағы ауыл оның стратегиялық маңызының артуымен өсті, әсіресе 18 ғасырдан бастап. 1780 жылға қарай шіркеу салынды және сол кезде приход құрылды. Аймаққа көптеген өзеннің көтерілуі, су тасқыны және күшті жаңбырлар келді. Тарихта тіркелген алғашқы апаттардың бірі 1805 жылдың маусым айының басында болды, Лас-Конхас ауылы қатты жаңбырдан зардап шегіп, өзеннің жағалауын басып тастады. Көптеген адамдар Сан-Фернандо ауылының құрылған жақын маңдағы биік жерлерге көшіп кетті, ал жаңа порт ретінде пайдаланылатын канал салынды. Ауыл тасталып, дерлік толықтай қараусыз қалды. 1820 жылдың тамыз айында оны тағы да торнадо қиратты. Көтерілген су деңгейі порттың кіреберісін жапты. Сол кезде су ағыны Тигр деп аталатын шағын арна арқылы шығып, оның төсегін кеңейтіп, өзенге айналдырды. Содан кейін порт Тигр өзенімен қазіргі орнына көшірілді, және уақыт өте келе ауыл Тигр деп аталды.
and turning it into a river. The port was then moved to its present location by the Tigre River and in time the village was named Tigre.
XIX ғасырда Парана өзенінің дельтасын дамыту
XIX ғасырдың екінші жартысында аймақ экономикалық және әлеуметтік жағынан маңыздырақ атанды, бұл негізінен 1868-1872 жылдар аралығында Аргентина президенті болған Доминго Ф. Сармиентоның еңбегінің арқасы болды. Сармиенто аралдардың дамуына жағдай жасау мүмкіндіктерін баса көрсетіп, жерді өңдеген қоныс аударғандардың меншік құқығы үшін күресті. Оның аралдағы үйі қазір музейге айналдырылып, оның есімімен аталатын өзеннің жағасында орналасқан. Сол онжылдықтарда елде үлкен көші-қон процесі жүріп өтті, көптеген иммигранттар аралдарға қоныс аударды. 1863 жылы Сан-Фернандоға, ал 1865 жылы Тигреге жеткен теміржол Буэнос-Айреспен байланысты жақсартты және Дельта өнімдерін – негізінен таза жемістерді, сондай-ақ жеміс суы, джем және сидр сияқты олардан жасалған өнімдерді тасымалдауды жеңілдетті. Сонымен қатар, пойыз қала тұрғындарына бір күндік сапарлар жасауға мүмкіндік берді. Бұл аралдарда демалыс орындарын ашуға, оларды "рекреос" деп атауға және тыныш суларда қайық жүзуге қызығушылықты арттырды.
Арал тұрғындары
Аралдардың ең алғашқы тұрғындары – гуаранилер деп аталатын жергілікті тайпалар болған. Колониялық кезеңде тұрақты халық болмаған, көшпелі аңшылар немесе отын және көмір іздеушілер ғана болған. Кейде бұл орын контрабандистердің тығырынына айналған. Сармиенто дамуға ынталандырғаннан бастап, аралдарға жаңа қоныс аударушылар келіп, олардың өнімдерін коммерциялық тұрғыда пайдалану арқылы күнкөріс жасады. Аралдардан алынған құрылыс материалдарына күнде кептірілген кірпіш, қамыс, сабан және ағаш кірген. Осы материалдардан салынған қарапайым лашықтардан кейін толығымен ағаштан тұрғызылған үйлер бой көтерді.
Дельта экономикасы
Алғашқы тұрғындар негізінен аң аулау, балық аулау және шағын пальма кокостарымен (cocos australis) күнкөріс жасады. Кейбір тайпалар жүгері мен жержаңғақ егіп, жеміс ағаштарын өсірді. Колониялық кезеңде бұл аймақ Буэнос-Айресті отын және көмірмен жабдықтады. Кейіннен 1940 жылға дейін жеміс өсіру басым болды. Сол жылы өзеннің су деңгейінің көтерілуі көптеген өсімдіктерді жойды, ал туындаған дағдарыс халықтың көп бөлігінің жаппай көшіп кетуіне әкеп соқты. Елдің басқа аймақтарында жаңа жеміс нарықтарының пайда болуы осы дәстүрлі экономикалық ресурстың қайта жаңғыруына кедергі келтірді. Өңірде өндірілетін басқа өнімдерге тоқудан жасалған себеттер мен жиһаз жатады. Еуропа мен Азияның салқын және қоңыржай аймақтарында өсетін тал (Salix sp) өсіруді Сармиенто ұсынды, себебі ол су тасқынына төтеп бере алады. Су басқан жерлерге бейімделген тағы бір өсімдік – Жаңа Зеландия зығыршасы (phormium tenax), ол 1925 жылдан бастап өнеркәсіптік өндіріске енгізіліп, контейнерлер, қап, арқан, жіп, жүгіргіштер және кілемдер жасауға қолданылды. 20-шы ғасырдың соңында синтетикалық талшықтармен бәсекелесу оны экономикалық тұрғыдан тиімсіз етті. Балық аулау және нутрия өсіру де бұрынғыдай тартымды экономикалық қызмет түрлері емес. Қазіргі уақытта аймақтағы жаңа дамуларға ара шаруашылығы, камелия және азалия гүлзарлары, қолөнер және ағаш өңдеу кіреді. Тигредегі "Дельта өнімдері" базарында түрлі "Дельта" өнімдері сатылады.
Арал тұрғындарының қоғамдық өмірі, туризм: "Recreos"
XIX ғасырдың соңында арал тұрғындары өздерінің жеке екендіктерін сезіне бастады. Олар 1933 жылы венгр иммигранты Сандор Миклер құрған "Дельта" журналында ортақ мүдделері мен қиындықтарын бөлісті. Сол кезде аралдарда 20 000 адам тұрды, ал халық саны келесі жылдары 40 000-ға дейін өсті. 1936 жылы жергілікті өндірушілер мен кәсіпкерлер "Consejo de Productores Isleños" (Арал өндірушілері кеңесі) атты бірлестік құрды, ал келесі жылы 31 қазанды "Арал тұрғындары күні" деп жариялады. Мереке жыл сайын жергілікті билік өкілдері мен тұрғындардың қатысуымен өткізіледі. Аралдардағы клубтарда апта сайын кездесулер ұйымдастырылып, қарқынды әлеуметтік шаралар өтті. Тойлар жағалаудағы Кампана немесе Сан-Фернандо сияқты елді мекендерде немесе аралдағы шіркеулерде тойланды. Аралдарда діни қызметті жеңілдету үшін өзендермен жүзуге арналған жүзбелі шіркеу құрылды. Алайда, қызмет өте қымбат болғандықтан, 1952 жылға қарай тоқтатылды. Қазірде колокольня сол күндерді еске алу үшін Парана-де-лас-Пальмас және Карапачай полиция бөлімшесінде сақталады. 1923 жылы алғаш рет қайықпен шеру ұйымдастырылды. Бүгінгі күнге дейін бұл мереке 8 желтоқсанда, Пәк Концепция күні аталып өтеді. Шерудің алдында "Аргентина теңіз күштерінің" (Prefectura Naval Argentina) қайығындағы Құдай ананың бейнесі келеді, одан кейін түрлі қайықтар – үлкендері де, кішілері де, коммерциялық та, жекелері де, мерекелік безендірілген күйде қатысады. Көптеген адамдар Лухан өзенінің жағалауынан шеруді қолдау көрсетіп, шапалақтайды.
Тигрдің алтын жылдары
Қайыру аймақтың дамуына серпін берген маңызды көңіл көтерушіліктердің бірі болды. Кеме айдау Буэнос-Айрестің оңтүстігінде басталып, Luján өзеніне ақырындап көшірілді, себебі бұл жердің тыныштығы мен әсемдігі ерекше еді. Президент Сармиенто 1873 жылғы 8 желтоқсанда өткізілген алғашқы регатаға қатысты. Шара өте табысты болды, сол себепті бар ескі қайыру клубтары Тигреге көшірілді, ал Буэнос-Айресте тұратын түрлі шетелдік қауымдастықтардың мүшелері жаңаларын құрды. 1883 жылы "Аргентиналық яхт клубы" құрылғанда яхтингпен айналысу басталды, кейіннен оның кеңсесі Сан-Фернандоға, содан кейін "Тигре желкендеу клубына" көшірілді. 1890 жылы Лухан өзенінің жағасында Тигре қонақ үйі ашылды, ал оның қасында 1912 жылы Тигре клубы құрылды. Бұл әсем ғимараттар "Belle Époque" дәуіріндегі әлеуметтік элитаның бас қосып әңгімелесу орындарына айналды. 1940 жылы қонақ үй бұзылып, бірақ клуб әлі күнге дейін сақталып тұр және Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
Спорт
"Дельта" регби клубы Тигре Партидосында орналасқан.