Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы француз суретшілігіндегі пікірсайыс
17th century French debate about painting
1671 жылы Париждегі Француз Корольдік сурет және мүсін академиясында сурет салуда сурет немесе түс маңыздырақ деген дау туды. Бір жағында Пуссинистер (Фр. Poussinistes) – суретші Николя Пуссеннің есімімен аталатын француз суретшілерінің тобы, сурет салу ең маңызды деп санайтын. Екінші жағында Рубенистер (Fr. Rubénistes) – Пётр Пол Рубенс есімді, түске басымдық бергендер. Пікірсайыс ұлттық сипатқа ие болды, себебі Пуссен француз, ал Рубенс фламанд болған, бірақ сол кезде екеуі де тірі болған жоқ. Қырық жылдан астам уақыттан кейін, 1717 жылы Француз академиясы Антуан Ваттоның «Китераға аттану» туындысын қабылдау туындысы ретінде қабылдағанда, Рубенистердің пайдасына мәселе шешілді. (1690 жылы қайтыс болған), Академия директоры, олардың қаһармандары Рафаэль, Карраччи және Пуссен болды.
In 1671 an argument broke out in the French Royal Academy of Painting and Sculpture in Paris about whether drawing or color was more important in painting. On one side stood the Poussinists (Fr. Poussinistes) who were a group of French artists, named after the painter Nicolas Poussin, who believed that drawing was the most important thing. On the other side were the Rubenists (Fr. Rubénistes), named after Peter Paul Rubens, who prioritized color. There was a strong nationalistic flavour to the debate as Poussin was French but Rubens was Flemish, though neither was alive at the time. After over forty years the final resolution of the matter in favor of the Rubenists was signalled when Antoine Watteau's The Embarkation for Cythera was accepted as his reception piece by the French Academy in 1717. (died 1690), Director of the Academy, and their heroes were Raphael, the Carracci, and Poussin himself,
1672 жылы Француз академиясының канцлері Шарль Ле Брун дауды тоқтатуға тырысып, ресми түрде: «Түстің міндеті – көзді қуанту, ал сурет салу – сананы» деді.
In 1672, Charles Le Brun, Chancellor of the French Academy, attempted to halt the argument by stating officially that "the function of colour is to satisfy the eyes, whereas drawing satisfies the mind."
Қаулы
Рубенистер үшін үлкен жетістік Роджер де Пайльдің 1699 жылы Француз академиясының мүшесі (әуесқой ретінде) болып сайлануымен болды, ал Рубенистердің жеңгенін білдіретін соңғы белгі Антуан Уоттоның «Китераға аттану» туындысының 1717 жылы академияның қабылдау туындысы ретінде қабылдануы болды. Бұл Уоттоны осы жанрдың негізін қалаушы ретінде мойындады, сонымен қатар оның және оның сурет салу стилінің қабылдануының маңызды көрсеткіші болды. Алайда, бұл оның тарих суретшісі, суретшілердің ең жоғары санаттарының бірі және академия профессорларының таңдалуының жалғыз көзі ретінде танылуына кедергі келтірді. Сол кездегі академия директорының ұлы Шарль Антуан Койпель айтқандай: «Бұл көркем суретшінің тартымды туындылары, Елшілердің істері сияқты тарихи сюжеттерді суреттегісі келетіндерге жарамсыз нұсқаушы болар еді». Уотто Рубенистердің арасындағы ең ұлы суретші деп есептеледі. Франсуа Буше және Жан Оноре Фрагонар да маңызды Рубенистер қатарына жатады. Жан Батист Симеон Шарден натюрморт және жанрлық суреттерге деген жаңа қызығушылықтың арқасында үлкен пайда көрді.
A success for the Rubenists was achieved when Roger de Piles was elected a member (as an amateur) of the French Academy in 1699, and the final signal that the Rubenists had won came when Antoine Watteau's The Embarkation for Cythera was accepted as his reception piece by the Academy in 1717. While this acknowledged Watteau as the originator of that genre, and was a significant mark of acceptance both of him and his style of painting, it also prevented him being recognised as a history painter, the highest class of painter, and the only one from which the academy's professors were drawn. Charles Antoine Coypel, the son of its then director, tellingly said: "The charming paintings of this gracious painter would be a bad guide for whoever wished to paint the Acts of the Apostles." Watteau is considered the greatest of the Rubenist artists. Other important Rubenists include François Boucher and Jean Honoré Fragonard. Jean Baptiste Siméon Chardin benefited from the newfound interest in still life and genre painting.
Маңыздылығы
XVIII ғасырдағы Францияда Рококоның талқылануы мен дамуы қайта жаңғырудың бір түрі ретінде қарастырылды. Майкл Левидің айтуынша, XVII ғасырда жанр, пейзаж және натюрморт сияқты жаңа категориялар қалыптасты, олар табиғатты бақылауға ерекше мән берді. Сондықтан Рубеншілердің пікірлері, кейде қабылданатындай, жалпы еркіндік немесе laissez faire көзқарасын білдірмей, бұрынғы натурлизм дәстүрлерін қайта жаңғырту және сурет салудағы тәртіпті күшейтуге шақыру болды. Бұл пікірталас Ағарту дәуірінің бастапқы кезеңінде өрбіді, ал Рубеншілер Джон Локктың 1690 жылғы "Адамның түсінігі туралы эссесінде" қолдау тапты, онда барлық идеялар тәжірибеден туындайды және ешқайсысы туа біткен емес деп тұжырымдалды. Жан Батист Дубос, ақылмен түсінген нәрсенің, сезімдер арқылы қабылдаған нәрсеге қарағанда әлсіз екенін атап өтті.
The debate and the overlapping development of the Rococo in eighteenth century France have been seen as a form of revival. Michael Levey has pointed out that it was during the seventeenth century that the new categories of genre, landscape and still life had become established with their emphasis on the observation of nature, and therefore the arguments of the Rubenists amounted to a revival of existing traditions of naturalism and a call for a greater discipline in painting rather than representing an attitude of general licence or laissez faire as is sometimes assumed. The argument also took place during the beginning of the Enlightenment and the Rubenists found support in John Locke's Essay Concerning Human Understanding (1690), which argued that all ideas derived from experience and that none were innate. Jean Baptiste Dubos observed that what was comprehended through the mind paled compared to what was apprehended through the senses.