Франческа Черрито: Итальян балеринасы және хореографы
Fanny Cerrito
Фанни Черрито: Итальян балеринасы, хореограф (1817-1909). Өнерінің жарқындығымен, күшімен және жантығымен танымал. Би мектебінде оқыды, хореографиямен айналысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық балет бишісі және хореографы (1817–1909)
Italian ballet dancer and choreographer (1817–1909)
Франческа "Фанни" Серрито (11 мамыр 1817 – 6 мамыр 1909) – итальяндық балет бишісі және хореографы. Ол биінің шағылысы, күші және көтеріңкілігімен танымал балерина болған. Сондай-ақ, 19 ғасырда хореограф ретінде дарынымен мойынделген азақ әйелдердің бірі болды.
Francesca "Fanny" Cerrito (11 May 1817 – 6 May 1909) was an Italian ballet dancer and choreographer. She was a ballerina noted for the brilliance, strength, and vivacity of her dancing. She was also one of few women in the 19th century to be recognized for her talent as a choreographer.
Өмір
Неаполь қаласында туған ол Карло Блазис және француз хореографтары Жюль Перро мен Артур Сент-Леоннан сабақ алды, соңғысы 1845 жылдан 1851 жылға дейін оның күйеуі болды. Фанни Серрито Сан-Карло опера театрының балет мектебінде, кейін Сальваторе Тальонидің жетекшілігімен білім алды. Оның алғашқы сахналық өнері 1832 жылы болды, ол бірден танымал болды. 1836–1837 жылдары оның даңқы Италиядан тысқары елдерге тарала бастады және ол өзінің кейбір хореографиялық туындыларын көрсету үшін Венаға барды. 1838 жылдан 1840 жылға дейін ол Миландың Ла Скаласында билеуді жалғастырды, онда одан да көп назар аударды. 1843 жылы Серрито мен Мария Тальони Миландағы бір бағдарламада би биледі; бұл оқиға қала тұрғындарының қызығушылығын қоздырып, қала екі ұлы балеринаның арасында бөлінді. Миланда Фанни Жюль Перромен ынтымақтастығын бастады, олар бірге «Ондена, яки Найада» (1843), сондай-ақ «Альма» (1842) және «Лалла Рух» (1846) хореографиясын жасады. Кейін 1845 жылы ол өзінің «Росида» балетін көрсеткеннен кейін оның хореографиялық таланты мойындалды. Тоғыз маусым бойы, 1840 жылдан 1848 жылға дейін Серрито Лондонның «Ең Көктемгі Театрында» өте құрметті биші болды, онда белгілі шеф-аспазшы Алексис Сойер оның құрметіне десерт жасады, оның үстінде бишінің кішкентай мүсіні, иілгіш қант спиралінің үстінде салмақсыз түрде тұрды. 1845 жылы Серрито Мари Тальони, Карлотта Гризи және Люсиль Гранмен бірге «Па де Кварте» биін орындады. Ең нашар танымал биші ретінде Гран бірінші билеуге келісті, ал Тальониге бірауыздан соңғы орында билеу құрметі берілді. Алайда, Гризи де, Гран да бір-бірінен бұрын билеуге келіспеді. Опера директоры Бенджамин Ламли ортаңғы екі бидің ретін анықтау үшін көп дипломатиялық шеберлік танытуға мәжбүр болды, ал ол екеуінің үлкені соңғы болып билеу керек деп жариялағанда, Серрито өзінің «сыйлығын» алуға асықпады!
Born in Naples, she studied under Carlo Blasis and the French choreographers Jules Perrot and Arthur Saint Léon, the latter of whom was her husband from 1845 to 1851. Fanny Cerrito was trained in the ballet school of San Carlo Opera House, later under the supervision of Salvatore Taglioni. Her first stage appearance was in 1832 when she gained recognition almost immediately. In 1836–37 her fame started to spread beyond Italy and she appeared in Vienna to reveal some of her own choreographed works. From 1838 to 1840, she continued to dance with La Scala in Milan, where she gained even more attention. In 1843, Cerrito and Maria Taglioni danced in the same program in Milan; this event caused so much excitement that the city divided itself between the two great rival ballerinas. While in Milan, Fanny began her collaboration with Jules Perrot, during which they choreographed Ondine, ou La naïade (1843) as well as Alma (1842) and Lalla Rookh (1846). Later in 1845, her choreographic talent became recognized after she presented her own ballet, Rosida. For nine seasons, from 1840 to 1848, Cerrito became a very well respected dancer at Her Majesty's Theatre, London, where the celebrity chef Alexis Soyer created a moulded dessert in her honour that was topped with a miniature figure of the dancer herself, weightlessly poised on a spun sugar zig zag spiral. In 1845, Cerrito danced in the Pas de Quatre with Marie Taglioni, Carlotta Grisi and Lucile Grahn. As the least well known dancer, Grahn agreed to dance first, while Taglioni had been offered the privilege of dancing in coveted last position, by unanimous consent. However neither Grisi nor Grahn would agree to dance before the other. It required great diplomacy on the part of Benjamin Lumley, the opera manager, to arrange the order of the middle two solos, and when he proclaimed that the elder of the two should go last, Cerrito was reluctant to claim her 'prize'!