Л. Рон Хаббард: Жасырын бет-жақтарының ашылуы

Кіріспе

Л. Рон Хаббардтың өлімнен кейінгі өмірбаяны "Жаңалысқан Мессия: Л. Рон Хаббардтың нағыз тарихы" – британдық журналист Рассел Миллер жазған Саентология негізін қалаушы Л. Рон Хаббардтың өмірбаяны. Алғаш рет 1987 жылғы 26 қазанда Ұлыбританияда жарық көрген бұл кітап, Саентология шіркеуінің Хаббардтың өмірі мен қызметі жөніндегі айғақтарына сынды көзқараспен қарады. Кітапта ақпарат ашықтығы туралы заң арқылы алынған ресми құжаттар мен Саентологиядан шығып кеткен адам арқылы қол жеткізілген Хаббардтың жеке қағаздары кеңінен келтірілген. Бұл кітап Австралияда, Канадада және АҚШ-та да жарияланды. Кітапқа жазылған пікірлер көбінесе жағымды болды – бірі оны «Л. Рон Хаббардтың ең жақсы және ең толық өмірбаяны» деп атады, ал Миллердің зерттеулерінің сапасы мен тереңдігіне жоғары баға берді. Саентология шіркеуі кітаптың жарық көруіне қарсы күресті. Ұйым Миллер мен оның баспасына қарсы қарапайымдау және мазалау науқанын ұйымдастырды деген айып тағылды, бірақ ұйым бұл айыптаманы жоққа шығарды, ал науқанға қатысқан жеке тергеуші ұйымның өзінің клиенті еместігін мәлімдеді. Дегенмен, 1990 жылы Саентологияның ішкі құжаттарының жария болуы науқанның көптеген егжей-тегжейін ашты. Ұйым мен оған байланысты корпоративтік ұйымдар кітапты сот арқылы жариялануына кедергі келтіруге тырысты, нәтижесінде АҚШ Жоғарғы Сотында, Англия мен Уэльстің апелляциялық сотында және Канаданың Федералды сотында сот ісі болды. АҚШ Жоғарғы Сотының төменгі сот шешімін күшінде қалдыруы, кітаптың жарияланбаған дереккөздерді пайдалануына байланысты әділ пайдаланудан қорғауды жоққа шығаруы, биографтардың сөз бостандығынан гөрі жарияланбаған материалдардың авторлық құқығын қорғауға басымдық беретін үрдіс жасады. Ұлыбритания мен Канададағы соттар кері пікір білдіріп, «Жаңалысқан Мессия» кітабын қоғамның мүддесі үшін жариялауға рұқсат берді.

Автор мен баспагерлерді қорлау

Саентология шіркеуі Миллермен ынтымақтастықтан түгелдей бас тартып, оның зерттеулеріне кедергі келтіруге тырысты. Ол кітаптың басындағы "автордың сөзінде" былай деп жазды:

Миллер жұмысын бастамас бұрын қиындықтарға тап болатыны туралы ескертілген еді, бірақ ол күшті қысымға дайын болмаған. АҚШ-та кітапты зерттеу кезінде оны тыңдап, үнемі бақылап отырды. Оның достары мен әріптестері де саентологтар мен жеке детективтерден оған "құпия" табуға тырысқан жаулықты шабуылдарға ұшырады. 1987 жылдың қазан айында Миллер: "АҚШ-та және осы елде жеке детективтер тобы менің достарымнан сұрақтар қойып, мені жамандауға тырысады" деді. Оны Оңтүстік Лондондағы жеке детективтің өлтірілуіне, Уилтширдегі ұшақ зауытындағы өртке және американдық әнші Дин Ридтің өлтірілуіне қатысты деп айыптауға әрекет жасалды. Рид Миллер онымен сұхбаттасу үшін Шығыс Берлинге келген күні қайтыс болды. Миллердің отбасына Ридтің өліміне қатысты жеке детективтер хабарласып, оны кінәлі етуді талап етті, бірақ клиенттерінің кім екенін айтпады. Тағы бір жеке тергеуші Миллердің достары мен әріптестерімен сұхбаттасып, Ридтің отбасы үшін әрекет ететінін мәлімдеді, бірақ оны жұмысқа алғанын жоққа шығарды. Саентологияның бұрынғы бір өкілі "Санди Таймс" газетіне Миллердің "үнемі бақылауда екенін" айтты. "Ол шетелге шыққан сайын әуежайда екі адамнан тұратын топ күтіп тұрады. Олар оның қайда баратынын, кіммен кездесетінін, қайда тұратынын қадағалайды. Бұл ақпарат оның 100 беттен астам құжаттарына қосылады". Басшылар Майкл Джозеф және кітапты бөліп жариялаған "Санди Таймс" газетінің жетекші қызметкерлеріне қорқыту телефон шалулар түсті, сондай-ақ шіркеуде жұмыс істейтін жеке детектив Юджин Инграм келді. Тағы бір жеке детектив, Ярл Грив Айнар Сайнуолф, "Санди Таймс" журналистеріне Миллер мен Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) арасындағы байланысты табу үшін "көп ақша" ұсынылғанын айтты, себебі шіркеу ЦРУ АҚШ-тағы салық мәселелерін тергеп жатыр деп сенді. Сайнуолфтың сөзіне қарағанда, Миллердің поштасы мен телефондары бақыланып, үйіне үнемі бақылау қойылған. Газетте Сайнуолфтың Бристоль көшелерінде газеттің тілшісі мен фотографының артынан қуғандығы, оларға тапаншадан оқ атқандығы және: "Егер ағаш қорапқа түскіңіз келмесе, қазір кетіңіз. Сіз тағы да Хангерфордтың шейіті болғыңыз келе ме?" дегені жазылған. 1990 жылы, кітаптың алғашқы басылымынан үш жыл өткен соң, Саентология шіркеуінен кеткен адам "Санди Таймс" газетіне Миллерге қарсы науқанды көрсететін ішкі құжаттарды ұсынды. Бұл құжаттарда Миллерді бақылауға алу және көршілер мен полицияға оның туралы жалған ақпарат тарату үшін жалдаған бірнеше жеке детективтердің тізімі болды. Саентологияның басшысы Лос-Анджелестен Лондонға ұшып келді, онда ол жеке детективпен бірге науқанды ұйымдастырды. Басшылықтың кеңсесінен шығарылған қоқыстар үйдің ваннасына төгіліп, олар ізделіп тексерілді. Ақпарат берушінің айтуынша, тергеушілер британдық полициямен байланыс арқылы оны шешілмеген қылмыстарға қатысты етуге тырысты: "Шет елден журналист болып келген адамдар Миллер туралы қыбырлаған әңгімелер айту үшін Скотленд-Ярдпен сұхбаттасу үшін әкелінді. Басқа тергеушілер оның атын әріптестері, достары мен көршілері арасында жамандауға пайдаланды. Олар оның британдық барлау қызметінің жасырын адамы екенін дәлелдеу үшін көп жұмыс істеді". Шіркеу өкілі бұл айыптауларды жоққа шығарып, "осындай ақпаратты беруші адам ақылдан безген немесе есірткілік болуы керек" деді.

Miller had been warned before he began his work that he would face difficulties, but was unprepared for the level of harassment that he endured. While researching the book in the U. S., he was spied upon and was constantly followed. His friends and business associates also received hostile visits from Scientologists and private detectives trying to find "dirt" on him. In October 1987, Miller commented: "There are teams of private detectives in the U. S. and this country questioning my friends and trying to discredit me." Attempts were made to implicate him in the murder of a private detective in South London, a fire in a Wiltshire aircraft factory, and the murder of American singer Dean Reed. Reed had died the day before Miller arrived in East Berlin to interview him. Miller's family was approached by private detectives seeking to implicate him in Reed's death, although they would not say who their client was. Another private investigator interviewed Miller's friends and associates, claiming to be acting for Reed's family, though they denied employing him. A former Scientology insider told the Sunday Times that Miller "is kept under constant watch. Every time he goes abroad a two man mission will be waiting for him at the airport when he arrives. They will monitor where he goes, who he sees, where he stays. This information will be added to his file, which is already more than 100 pages thick." Senior executives at publishers Michael Joseph and at the Sunday Times, which serialised the book, received threatening phone calls and a visit from private investigator Eugene Ingram, who worked for the Church. Another private investigator, Jarl Grieve Einar Cynewulf, told Sunday Times journalists that he had been offered "large sums of money" to find a link between Miller and the Central Intelligence Agency (CIA), as the Church reportedly believed that the CIA was driving investigations into its tax affairs in the U. S. According to Cynewulf, Miller's mail and phones were intercepted and his home was under constant surveillance. The newspaper reported that Cynewulf had chased its reporter and photographer through the streets of Bristol, armed with a pistol which he fired at them, saying, "You'd better go now unless you want to end up in a wooden box. Do you want to be another Hungerford martyr?" In 1990, nearly three years after the book's first publication, a defector from the Church of Scientology provided the Sunday Times with internal documents detailing the smear campaign against Miller. These records listed several private investigators who had been hired to keep Miller under surveillance and feed false information about him to neighbours and the police. A Scientology executive had flown from Los Angeles to a flat in London where he and a private detective co ordinated the campaign. Rubbish from the publisher's offices was regularly emptied into the flat's bathtub to be picked through. According to the informant, the investigators used contacts with the British police to try to implicate him in unsolved crimes: "People were brought in from abroad posing as journalists to arrange interviews with Scotland Yard where they would drop innuendoes about Miller. Other investigators were used to smear his name with colleagues, friends and neighbours. They worked hard on the line that he was an undercover British intelligence man." A Church spokesman dismissed these allegations, saying, "anyone giving you this sort of information must be crazy or on drugs."

Сот ісі

Саентология шіркеуі және оған байланысты ұйымдар Хаббардтың жеке құжаттарының авторлық құқығын бұзуды алға тартып, кітаптың жариялануына тыйым салуға өтініш білдірді. Олар 50-ге жуық елде сотқа шақыру қаупін тудырып, Пенсильвания университетінің профессоры Пол К. Сент Амур бұл стратегияны "халықаралық сот процесінің шеруі" және "бір проблеманы шешіп, екіншісі пайда болатын сот ісі" деп сипаттады. Даудың басым бөлігі талапкерлердің бұрынғы Саентология архивисі Джерри Армстронгтың Миллерге жарияланбаған материалдарды беруі (тікелей немесе жанама жолмен) шіркеуге деген сенімділігін бұзғаны және осы материалдан алынған үзінділерді пайдалану Хаббардтың мұрагерлеріне тиесілі авторлық құқықты бұзғаны туралы аргументтеріне негізделді. Миллер кейіннен талапкерлердің кітаптағы фактілерге сотта қарсылық білдірмегенін айтты, ол өзінің ұқыпты зерттеулерін қорғауға ниеттенгендіктен, бұл оны өкінішті қылды.

Ұлыбритания

Бірінші сот ісі 1987 жылы қазан айында Ұлыбританияда судья Винелотт қарады. Калифорниядағы Саентология шіркеуі кітапты жариялауға тыйым салу туралы бұйрық алуға тырысты, бірақ сәтті болмады. 1987 жылдың 9 қазанындағы шешімінде судья «Халықтың мүддесі Хаббард мырзаға немесе оның шіркеуіне қатысты кез келген құпиялылық міндеттемесінен әлдеқайда басым екені анық» деді. Жарияланбаған материалдар Хаббардтың ерте мансабын «дұрыс бағалау» үшін «маңызды» деп танылды, ал Калифорниядағы Армстронгқа қарсы сот шешімдері ағылшын сотын міндеттей алмайды. Судья шіркеудің істі кешіктіріп беруі дұрыс емес екенін айтты. Олар мамыр айында «Жылаңаш бетті Мәсіх» кітабын жариялау жоспарлары туралы білген, бірақ жариялануға бір айдан кем уақыт қалған 29 қыркүйекке дейін сотқа шағымдануға бармаған. Ол тыйым салу туралы өтініштің «есептелген болса да, болмаса да, Penguin Books компаниясына ең көп зиян және ыңғайсыздық келтіретін уақытта жасалғанын» айтты. Кешігуге қанағаттанарлық түсіндірме келтірілмеді және судьяның пікірінше, өтініш «құлықты және заңды мүдделерді қорғау мақсатында ұсынылмаған». 22 қазанда Апелляциялық сот бұл шешімді растады. Лорд-судья Фокстың шешімінде Хаббардтың Саентологиядағы «космостық маңызы» – өзі 1972 жылы Үкіметтік баяндаманың тақырыбы болған топ – кітап мазмұнына жоғары қоғамдық қызығушылықты білдіреді деп айтылды. Төтеннен шағымдануға бармаудың өзі апелляцияны қабылдамауға себеп болды, сонымен қатар сот «қоғамның мүддесі бар, [шіркеудің] фактілер туралы мәлімдемелері жұртшылықтың сынауына ұшырауы керек. Кітап авторы қайтыс болған және материалдың жалған екені айтылмаған» деп шешім шығарды. Сотқа талапкерлер кітапты жариялау Хаббардтың немесе шіркеудің беделін жояды немесе оны жамандады деп ешқандай дәлел келтірмеді. Шіркеуге Лордтар палатасына шағымдануға рұқсат берілмеді. Сот ісіне дейін әйел Саентолог Сент-Хилл Манорындағы Саентология шіркеуінің Ұлыбританиядағы штаб-пәтеріне жақын орналасқан Ист-Гринстедтегі көшірме орталығынан жарияланбаған кітаптың жеті данасын алып жатқаны анықталды. Ол тұтқындалды, бірақ кейін ұрлықтың дәлелі болмағандықтан босатылды.

The first lawsuit was heard in the UK in October 1987 by Justice Vinelott. The litigants, the Church of Scientology of California, failed to obtain an injunction against the publication of the book. In his decision of 9 October 1987, the judge said that it was "clear that the public interest far outweighed any duty of confidence that could conceivably be owed to Mr. Hubbard or his church." The unpublished materials were held to be "essential" if Hubbard's early career was to be "properly evaluated", and legal decisions against Armstrong in California could not bind an English court. The judge held that the Church had acted improperly in bringing its suit so late in the day. It had become aware in May of the plans to publish Bare Faced Messiah, but had not brought suit until 29 September, less than a month before publication. The application for an injunction, he said, "was made at a time, whether calculated or not, when the greatest possible damage and inconvenience would be caused to Penguin Books". No satisfactory explanation had been made for the delay and, in the judge's view, the application "was oppressive, and was not brought to protect any legitimate interest." The judgement was upheld by the Court of Appeal on 22 October. The decision by Lord Justice Fox argued that Hubbard's "cosmic significance" in Scientology – a group which itself had been the subject of a Government report in 1972 – implied a strong public interest in the book's content. The delay in applying for an injunction was reason in itself to justify dismissing the appeal, but in addition the court ruled that "the public had an interest that assertions of fact [by the Church] should be exposed to public criticism. The founder was dead and the material was not alleged to be untrue." The court noted that the plaintiffs had not argued that publication of the book would damage Hubbard's or the Church's reputation or that it was in any way defamatory. The Church was refused leave to appeal to the House of Lords. In advance of the court case, a female Scientologist was found collecting seven copies of the unpublished proofs from a copy shop in East Grinstead, near the Church of Scientology's UK headquarters at Saint Hill Manor. She was arrested but later released as there was no evidence of theft.

Канада, Австралия және Оңтүстік Африка

Канадада Данияның New Era Publications International ApS компаниясы – Саентология шіркеуінің бір бөлімі – 1987 жылдың желтоқсан айында "Жылаңаш бетті Мәсіх" кітабының жариялануын тоқтату үшін Канаданың Федералды сотына өтініш білдірді. New Era компаниясы баспагер Key Porter Books кітапты басылымға дайындауды жоспарлаған күндерге дейін өтінішін ұсынды. Компания Хаббардтың кітаптарының сатылымы Миллердің кітабы Хаббардтың беделіне келтіретін зияннан зардап шегетінін мәлімдеді. Сонымен қатар, Хаббардтың жарияланбаған материалдары мен кітаптарынан рұқсатсыз үзінділер жасалғандығы авторлық құқықтың бұзылуы болып табылады және бұл New Era компаниясының сол материалдарға негізделген "ресми" өмірбаянды жариялау жоспарларына кедергі келтіреді деп шақты. New Era компаниясының өтініші судья Бад Каллен тарапынан қабылданбады, ол бұйрыққа қолдау үшін ұсынылған дәлелдердің "мұндай өтінішті қолдау үшін қажетті дәлелдерден әлдеқайда кем" екенін айтты. Ол Хаббардты "қисынсыз, ақымақ, қатыгез, нәсілшіл жазбалардың" авторы деп сипаттады. Кітапты тоқтатуға жасалған ұқсас әрекеттер Австралияда және Оңтүстік Африкада да сәтсіз аяқталды.

Америка Құрама Штаттары

1988 жылғы мамыр айында АҚШ-та New Era Publications компаниясы "Жылаңаш бетті Мәсіхтің" таратылуына кедергі келтіруге талапша қойды, оның басылып, таратылғанына қарамастан. Басылымға дейін New Era баспасы "Жылаңаш бетті Мәсіхтің" басылым құқығын сатып алуды ұсынды, бірақ бас тартты. Баспагер Генри Холт, New Era компаниясы алғашқы басылымнан қалған даналарды жөнелтуді тоқтату үшін уақытша тыйым салу бұйрығын алғанға дейін 12 500 дана таратты. New Era-ның қолданыстағы көшірмелерді таратуға тыйым салу туралы өтініші қабылданбады. Генри Холттың президенті Бруно Квинсон компаниясының бұл іске қарсы күресуге ниетті екенін мәлімдеді: "Бұл жағдай, ең болмағанда, Бірінші түзетуді қозғайтын және біз саентологтардың осы кітапты жариялауға кедергі келтіру әрекеттеріне қарсы тұрып келеміз". Істі алғаш тыңдаған аудандық сот жеке хаттарды келтіріп жазу авторлық құқық заңын бұзғанын, бірақ тыйым салу баспагердің Бірінші түзетудегі құқықтарын жоққа шығаратынын мәлімдеді. Бұл істі тыңдаған судья Пьер Н. Леваль жақында жазушы Дж. Д. Салингердің жеке хаттарына қатысты істі тыңдаған еді, нәтижесінде жоғары сот дау тудыратын прецедент жасады – жарияланбаған материалдарды келтірген туындыларға әділ пайдалану қорғауы берілмейді. Оның шешімі жоғары соттың Салингер жөніндегі үкімін жоққа шығару ретінде қарастырылды: "Тыйым салу қызықты, жақсы зерттелген, ойландыратын зерттеуді тоқтатуға әкелер еді, бұл тұлға ғылыми және діни құзыреттерін айта отырып, миллиондаған адамдарға зор ықпал еткен". Іс апелляцияға берілген кезде Екінші апелляциялық сот Левальдің шешімімен келіспеді, авторлық құқық сөз бостандығынан басым екенін мәлімдеді. Бұл шешімді шығарған судья Роджер Майнер де Салингер жөніндегі шешімді шығарғандардың бірі болды. Сот Салингердің "жарияланбаған жұмысты әділ пайдалануға қарсы күшті презумпция бар" және жарияланбаған бастапқы материалдар "әдетте әділ пайдалану талаптарынан толық қорғалуға тиіс" деген тұжырымын қайталады. Бірінші түзету бұл талапты жоймайды. Дегенмен, сот лакес негіздерімен тыйым салуды қабылдамады, атап айтқанда, New Era кітап туралы білгеннен кейін істі екі жыл күтті. "Өз құқықтарында ұйықтап", тым ұзақ күту арқылы New Era әділ өтемақы алу құқығынан айырылды және кешігуі салдарынан Миллердің баспасына зиян келтірді. Сот төрешісі Джеймс Л. Оукс шешіммен келісіп, бірақ көпшілік Бірінші түзетуді қорғаныс ретінде қабылдамау қате болғанын айтты. Ол: "Жақсы биографтар мен тарихшылар үнемі бастапқы дереккөздерді, хаттарды, күнделіктерді және меморандумдарды пайдаланады. Мұндай ақпарат көздерін елемеу жауапкершіліксіздік болар еді" деді. Жеңіске жеткенімен, Генри Холт және Компания апелляциялық соттың барлық судьяларына тек техникалық жағынан жеңіске жетпегенін анықтау үшін қайта қарауды сұрады. Сот бұл өтінішті 7–5 көпшілік дауысымен қабылдамады. Бұл бас тарту судьялар арасында ерекше бөлінуге әкелді; қайта тыңдауды қолдаған төртеу "әдетте және әділ түрде деректерді баяндау үшін жарияланбаған сөздердің шағын бөлігін көшіру" әділ пайдаланумен қамтылады деп сендірді, ал оған қарсы шыққан бесеу бұл ұсынысты қабылдамай, "әдеттегі жағдайларда" "жарияланбаған сөздік материалдың минималды мөлшерінен көп мөлшерін" пайдалану автоматты түрде тыйым салуға себеп болар еді деп мәлімдеді. Бұл аргумент іске қатысты кеңінен сынға ұшырады. Дэвид Дж. Голдберг пен Роберт Дж. Бернштейн 1989 жылғы мамыр айында New York Law Journal журналында көпшіліктің пікірінің басты мәселесі мынада екенін жазды: 1990 жылы Генри Холт Жоғарғы Сотқа өтініш жасады, ол Екінші апелляциялық соттың шешімін күшінде қалдырды. Істің нәтижесі баспагерлер мен журналистердің алаңдаушылығын тудырды, олар өмірбаяндарды жариялау заңды және қаржылық жағынан әлдеқайда қиынға соғады деп шағымданады. PEN American Center және Authors Guild үшін жасалған қысқаша баяндамада баспа индустриясының "сан-саққа, қорқынышқа және алаңдаушылыққа" толы екені көрсетілді. Америкалық тарихшы Артур М. Шлезингер бұл шешімді "үлкен қайғы" деп атап, егер ол ертерек қабылданған болса, өзінің "Рузвельт дәуірі" тарихының үш томын жариялай алмайтынын айтты. Ақырында Генри Холт сот ісін тоқтатты, себебі сот шығындары көтере алмайтын деңгейге жетті. АҚШ-та "Жылаңаш бетті Мәсіхтің" басылым тиражы 14 000 данадан кейін аяқталды. Көптеген даналар қоғамдық кітапханаларға жіберілді, бірақ Миллердің айтуынша, кітапханалардың көптеген даналары жоғалып кетті немесе саентологтар оларға қосымша материалдар жабыстырды.

A suit was brought in the U. S. by New Era Publications in May 1988 that sought to prevent Bare Faced Messiah being distributed, after it had already been published and shipped. Prior to publication, New Era offered to buy out the publication rights to Bare Faced Messiah but was rebuffed. Publisher Henry Holt had distributed 12,500 copies by the time New Era obtained a temporary restraining order to prevent shipment of the remaining copies from the first print run. New Era's request for an injunction against the distribution of the existing copies was refused. Henry Holt's president, Bruno Quinson, declared his company's intention to fight the suit: "This is a case, to say the least, that has serious First Amendment considerations and we are vigorously opposing the Scientologists' efforts to prevent the publication of this book." The district court that first heard the case ruled that, although the quotation of private correspondence breached copyright law, an injunction would deny the publisher's First Amendment rights. By coincidence, the judge who heard the case, Pierre N. Leval, was the same person who had recently heard a case involving the private correspondence of the writer J. D. Salinger, which resulted in a higher court's setting a controversial precedent that fair use protection could not be accorded to works that quoted unpublished material. His decision was seen as a repudiation of the higher court's Salinger precedent: "The grant of an injunction would suppress an interesting, well researched, provocative study of a figure who, claiming both scientific and religious credentials, has wielded enormous influence over millions of people." When the case was appealed, the Second Circuit disagreed with Leval's judgement, arguing that copyright outweighed free speech arguments. Again coincidentally, the author of the decision was Judge Roger Miner, who had been among the authors of the Salinger decision. The court reiterated the Salinger finding that there was a "strong presumption against fair use of unpublished work" and that unpublished primary source materials should "normally enjoy complete protection" from fair use claims. This could not be overridden by the First Amendment. Nonetheless, the court still denied an injunction on the grounds of laches, specifically that New Era had waited two years to bring the case after first learning about the book. By "sleeping on its rights" — waiting too long — New Era had lost any right to equitable relief and had unfairly caused damage to Miller's publisher by the delay. Judge James L. Oakes agreed with the decision in a concurring opinion but argued that the majority had been wrong to reject the First Amendment as a defence. He argued, "Responsible biographers and historians constantly use primary sources, letters, diaries, and memoranda. Indeed, it would be irresponsible to ignore such sources of information." Although they had prevailed, Henry Holt and Company asked all of the appeals court's judges for a rehearing en banc to establish that they had not just won on a technicality. The court denied this request by a 7–5 majority. The denial produced an unusual split between the judges; four who supported a rehearing stated that they believed that "copying some small amounts of unpublished expression to report facts accurately and fairly" was covered by fair use, while five who opposed it rejected that proposition, declaring that "under ordinary circumstances" the use of "more than minimal amounts of unpublished expressive material" should attract an automatic injunction. This argument was widely criticised following the case. David J. Goldberg and Robert J. Bernstein wrote in the New York Law Journal in May 1989 that the central problem with the majority's view was that:

In 1990, Henry Holt petitioned the Supreme Court, which let the Second Circuit's judgement stand. The outcome of the case drew a concerned reaction from publishers and journalists, who complained that biographies would become much more legally and financially difficult to publish. A brief for the PEN American Center and the Authors Guild expressed the publishing industry's "confusion, consternation and concern" at the outcome. The American historian Arthur M. Schlesinger Jr. called the decision "a great sadness", arguing that had it been made earlier, he could not have published all three volumes of his history The Age of Roosevelt. In the end, Henry Holt abandoned the litigation, as the ongoing legal costs were becoming unsupportable. The print run of Bare Faced Messiah in the U. S. was ended after only 14,000 copies were printed. Many went to public libraries, but, according to Miller, numerous library copies of the book went missing or had inserts pasted into them by Scientologists.