Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері Отаго шағы (Leucocarbo chalconotus), бұрын Стюарт аралы шағы деп аталған, ал қара түсті кезінде қола шағы ретінде белгілі болған Фовэо шағымен бірге, қазір Жаңа Зеландияның Отаго жағалауында ғана кездесетін шағының бір түрі.
Species of bird
The Otago shag (Leucocarbo chalconotus) , together with the Foveaux shag formerly known as the Stewart Island shag and in its dark phase as the bronze shag, is a species of shag now found only in coastal Otago, New Zealand.
Сипаттама
Бұл түр екі формада кездеседі, екі түрлі түстес қауырсыны бар. Шамамен төрттен бір бөлігі (Фовео шейкісінен азырақ) қара және ақ қауырсынды, ал қалғаны қола түсті шейкілер деп аталады, олардың денесі толығымен қара. Екі форма да бірге көбейеді. Бұл ірі, денелі құстардың ұзындығы шамамен 70 см, салмағы 2–3 кг, жақын туысқан Фовео шейкісінен сәл ірі. Отаго шейкілерінің көбею маусымында беттік әшекейлері әртүрлі болады. Көбейетін құстардың шамамен жартысының бетінде қара-сары түсті папиллалары болады (Фовео шейкісі сияқты), ал қалған жартысының тұмсық табанының үстінде кішкентай, ашық сары түсті каркулалары болады. Көбею маусымында гұлақ қабының түсі де әртүрлі – ашық сарыдан (Фовео шейкісі сияқты) қою сарыға дейін, тіпті күлгін түске дейін өзгереді. Митохондриялық ДНК Отаго шейкілерінің Чатэм шейкілерімен (Leucocarbo onslowi) жақын туыс екенін көрсетеді, ал остеологиялық және генетикалық айырмашылықтар Фовео шейкісін жеке түр ретінде бөліп шығаруға, яғни L. stewarti деп атауға негіз болды. Фовео және Отаго шейкілері плейстоцен дәуірінде теңіз деңгейінің төмендеуінен халықтары бөлінген кезде, ал кейіннен Чатэм аралдары Отаго шейкілерімен мекенделген болуы мүмкін. Кейбір ғалымдар оны Phalacrocorax туысына жатқызады.
The species is dimorphic, with two plumages. Roughly one quarter of the individuals (a smaller percentage than in Foveaux shag) are pied, with dark and white feathers, and the rest, known as bronze shags, are dark all over. Both morphs breed together. These large, chunky birds are about 70 cm long and weigh about 2–3 kg, slightly larger than the closely related Foveaux shag. Otago shags vary in their facial ornamentation in the breeding season. Roughly half of breeding individuals have dark orange papillae on their face (as in Foveaux shag), while the other half have small bright orange caruncles above the base of the bill instead. Gular pouch colour in the breeding season also varies, from bright orange (as in Foveaux shag) to dark orange to purple. Mitochondrial DNA suggests Otago shags are actually more closely related to Chatham shags (Leucocarbo onslowi), and osteological and genetic differences supported separating off Foveaux shags as a distinct species, L. stewarti. Foveaux and Otago shags probably diverged when populations were split up by lower sea levels in the Pleistocene, and the Chatham Islands were subsequently colonised by shags from Otago. Others place it in the genus Phalacrocorax.
Тарату және сақтау
Археологиялық деректер Отаго шағаларының бұрын Оңтүстік аралдың бүкіл шығыс жағалауында, Марлбороға дейін таралғанын көрсетеді. Бірақ адамдар келген кезде олардың саны күрт азайды, 100 жыл ішінде 99 пайызға төмендеп, генетикалық әртүрлілік те жоғалды. Қазір олар Отаго түбегіндегі жартасты теңіз аралдарымен шектелген және содан бері толыққанды қалпына келген жоқ. Отаго шағаларының саны 2500-ден аспайды, бірақ оларды Отаго портында, солтүстікке қарай Оамаруға дейін және оңтүстікке қарай Кэтлинс аймағында кездестіруге болады. Шағын ареалда қоныстануы және генетикалық вариацияның аздығы оларды жойылу қаупіне ұшыратқандықтан, осы факторларға бейімделген арнайы сақтау шараларын қажет етеді; мұндай шаралар оларды бұрынғы таралған аймақтарының бір бөлігіне қайта орналастыруды қамтиды.
Archaeological evidence shows that Otago shags were formerly found along the entire east coast of the South Island up to Marlborough, but when humans arrived the population was devastated, reduced by 99 percent within 100 years with a corresponding loss of genetic diversity. It became restricted to the rocky offshore islets off the Otago Peninsula, and has scarcely recovered since that time. There are less than 2500 Otago shags remaining, but they can be seen at Otago Harbour, as far north as Oamaru, and as far south as the Catlins. Restricted to a small area, and having little or no genetic variation, they require conservation efforts tailored to these extinction risk factors; this could include reintroduction to part of their former range.