Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Линдисфарндық Эдфрит (721 жылы қайтыс болды), сондай-ақ Сент Эдфрит деп те аталады, Линдисфарн епискобы, 698 жылдан бастап болған. Он екінші ғасырда Эдфрит Эдберттің орнын басады деп саналған және сақталған жазбаларда бұл сенімге қайшы келетін ештеңе жоқ. Линдисфарн VIII ғасырдың басында Нортумбрия патшалығының негізгі діни орындарының бірі болды, ол Адан және Катберт әулиелерінің демалатын жері болды. Ол Рим-католик шіркеуінде және Шығыс православие шіркеуінде, сондай-ақ Англикан қауымында да қасиетті ретінде қастерленеді.
Eadfrith of Lindisfarne (died 721), also known as Saint Eadfrith, was Bishop of Lindisfarne, probably from 698 onwards. By the twelfth century it was believed that Eadfrith succeeded Eadberht and nothing in the surviving records contradicts this belief. Lindisfarne was among the main religious sites of the kingdom of Northumbria in the early eighth century, the resting place of Saints Aidan and Cuthbert. He is venerated as a Saint in the Roman Catholic Church, and in the Eastern Orthodox Church, as also in the Anglican Communion.
Өмір
Линдисфарн Ізгі хабарына он ғасырда қосылған колофонда Эадфриттің жазушы әрі суретші болғаны айтылған. Линдисфарн евангелиялары екі жылдай уақыт бойы толық уақытты жұмыс істеген бір ғана жазушы мен суретшінің еңбегі еді. Осы себепті, бұл еңбекті Эдфрит өзі жазғанын мойындаған көптеген тарихшылар оны епископ болғанға дейінгі кезеңмен байланыстырады. Барлық тарихшылар оның жазушы болғанын мойындамайды: кейбіреулері оны өзі жасамай, жұмыс тапсырған болуы мүмкін деп айтады; кейбіреулері бұл байланысты сенімсіз дәстүр ретінде қабылдамайды. Мишель Браун, "Линдисфарн Ізгі хабары" Эдфриттің суретші және жазушы болғанын, оны 715-722 жылдар аралығында Колумба дәстүріндегі ерметикалық құлшылық актісі ретінде (ондағы және тарихи контексттегі инициалдармен белгіленген литургиялардың мәтіндік негіздері бойынша) және Китберт құлшылығының басты архитекторы ретінде жұмыс істегенін айтады. Эдберттің епископтық қызметіне қазіргі заманда куә болғандар оны Қасиетті Кутберт культінің қолдаушысы ретінде бейнелейді. Ол әулиеге үш өмірбаян жаздыртты, біріншісін 699 және 705 жылдар аралығында аты-жөнін білмей жазған. Бұл Анонимді өмірге Сент-Кутберттің Едфриттің бұйрықтары бойынша Беда қайта қаралды, ол шамамен 720 жылы жазды, проза мен өлең өмірлерін шығаруға. Эдфрит сонымен қатар Кэтберт жиі тұратын Фарндағы ермитаждың қалпына келуін қадағалады. Ол Этельвульфтің 9-ғасырдағы "De abbatibus" поэмасында Эанмундқа кеңес бергені туралы айтылады. Ол патша Осредтің тұсында құрылған монастырьдің бірінші абысы болды. Линдисфарн тоғызыншы ғасырдың аяғында тасталған кезде, Эдфриттің сүйектері қауымның Нортумбрия арқылы ұзақ саяхаттағандарының арасында болды. Сент-Кутберттің монументтері, олармен бірге Эдфриттің монументтері, ақырында, Честер-ле-стритте жаңа үй тапты, онда олар бір ғасыр бойы болды. 995 жылы монументтер Дурхам соборына көшірілді. Дархамда Эдфрит, оның алдыңғысы Эдберт және оның мұрагері Этельвольдпен бірге 4 маусымда еске алынды.
A colophon added to the Lindisfarne Gospels in the tenth century states that Eadfrith was the scribe and artist responsible for the work. The Lindisfarne Gospels were the product of a single scribe and illustrator, working full time over a period of about two years. For this reason, many historians who accept that the work was authored by Eadfrith in person date it to the period before he became bishop. Not all historians accept that he was the scribe: some argue that he may have commissioned the work rather than creating it in person; some reject the association as an unreliable tradition. Michelle Brown, "Lindisfarne Gospels" argues for Eadfrith being the artist and scribe, working on it as eremitic devotional act in the Columban tradition from 715 722 (dated on textual grounds of the liturgies marked by initials therein and historical context), and the main architect of the cult of St Cuthbert. Contemporary witnesses to Eadberht's episcopacy portray him as a supporter of the cult of Saint Cuthbert. He commissioned three lives of the Saint, the first by an anonymous writer, written between 699 and 705. This Anonymous Life of Saint Cuthbert was revised on Eadfrith's orders by Bede, writing around 720, to produce both prose and verse lives. Eadfrith also oversaw the restoration of the hermitage on Farne where Cuthbert had often lived. He is named in Æthelwulf's ninth century poem De abbatibus as having advised Eanmund, first abbot of a monastery—its name and location are unknown—founded during the reign of King Osred. When Lindisfarne was abandoned in the late ninth century, Eadfrith's remains were among those taken on the community's long wanderings through Northumbria. The relics of Saint Cuthbert, and those of Eadfrith along with them, eventually found a new home at Chester le Street, where they remained for a century. In 995 the relics were translated to Durham Cathedral. At Durham Eadfrith, along with his predecessor Eadberht and successor Æthelwold, was commemorated on 4 June.