Герман Суарес Фламерих: Венесуэланың экс-президентінің өмірі мен қызметі
Germán Suárez Flamerich
Герман Суарес Фламерих – Венесуэла президенті (1950-1952). Биография, саяси мансабы, адвокаттық қызметі және Карлос Дельгадо Чальбаудты өлтіргеннен кейінгі үкімет басшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Герман Суарес Фламерих (10 сәуір 1907 – 24 маусым 1990) – 1950 жылдан 1952 жылға дейін Венесуэла президенті болды. Фламерих заңгер, жоғары оқу орнының профессоры, дипломат және саясаткер еді. Карлос Дельгадо Чальбоның қазасынан кейін ол 1950 жылдан 1952 жылға дейін Үкіметтік хунтаның төрағасы болды.
Germán Suárez Flamerich (10 April 1907 – 24 June 1990) was the president of Venezuela from 1950 to 1952. Flamerich was a lawyer, college professor, diplomat, and politician. He was president of the Government Junta from 1950 to 1952, after the assassination of Carlos Delgado Chalbaud.
Өмірбаян
Фламерихтің ата-анасы Ж. М. Суарес және Клоринда Фламерих болды. Ол Лицео Каракас орта мектебін, содан кейін Венесуэланың Орталық университетін бітірді. Студент кезінде 1928 жылғы ақпанда «Студент апталығы» аясында Гомес диктатурасына қарсы наразылыққа қатысты. 1928 жылғы сәуірде түрмеге қамалды және 1929 жылғы қазаннан желтоқсанға дейін қайтадан түрмеге қамалды. Фламерих 1931 жылғы 30 шілдеде Венесуэланың Орталық университетінен «Las fundaciones en Venezuela» («Венесуэланың негіздері») тақырыбындағы диссертациясын қорғап, заңгер мамандығын алды. Докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін Фламерих Венесуэланың Орталық университетінде азаматтық құқық профессоры болды. 1936 жылы Элеазар Лопес Контрерас Венесуэла президенті болып сайланғаннан және демократиялық өзгерістерден кейін Фламерих Азаматтық құқық кафедрасының меңгерушісі болып тағайындалды. 1937 жылғы ақпанда полиция қызметкерлері университет кампусына күшпен енгеніне наразылық білдіріп, ол осы лауазымынан кетті. Фламерих 1941 жылы Азаматтық құқық кафедрасының меңгерушісі қызметіне қайта оралды. 1941 жылдан 1944 жылға дейінгі заңнамалық кезеңде ол сондай-ақ Федералдық округтің конгресс депутаты болды. Ол бұл қызметінде Колумбия мен Венесуэла арасындағы шекараны белгілейтін келісімге қарсы шықты, оның Венесуэланың ұлттық мүддесіне зиян келтіретінін айтты. 1945 жылы, Патриоттық әскери одақ пен Демократиялық әрекет партиясы Исаия Медина Ангаритаға қарсы төңкеріс жасап, Ромуло Бетанкурдың Революциялық үкімет кеңесін құрған жылы, Фламерих Венесуэланың Орталық университетінің заң факультетіне оралды. Одан кейін Фламерих көп жылдар бойы эмиграцияда болды. Кейін ол Венесуэлаға оралып, заңгер болып жұмыс істеді. 1990 жылғы 24 маусымда Каракаста қайтыс болды.
Flamerich's parents were J. M. Suárez and Clorinda Flamerich. He graduated from the Liceo Caracas high school and then from the Universidad Central de Venezuela. As a college student, he participated in the protests against the dictatorship of Gómez of the "Semana del Estudiante" in February 1928. He was sent to jail in April 1928 and again from October to December 1929. Flamerich obtained his law degree from the Central University of Venezuela on July 30, 1931, with a thesis entitled Las fundaciones en Venezuela (The Foundations of Venezuela). After obtaining his doctorate, Flamerich became a civil law professor at the Universidad Central de Venezuela. In 1936, after the succession of Eleazar López Contreras to the presidency of Venezuela and the corresponding gradual democratic shift, Flamerich was named Chair of Civil Law. He resigned that position in February 1937 in protest, after police officers forcibly entered the university campus. Flamerich resumed his position as Chair of Civil Law in 1941. For the legislative term from 1941 to 1944, he also became a congressional representative for the Distrito Federal. In that role he opposed a treaty that would demarcate the borders between Colombia and Venezuela, arguing that it was contrary to Venezuela's national interest. In 1945, the year of the coup d'état led by the Patriotic Military Union and the Democratic Action Party against Isaías Medina Angarita which created Rómulo Betancourt's Revolutionary Government Board, Flamerich returned to the law school at the Central University of Venezuela. Flamerich went into exile for many years afterward. He later returned to Venezuela and worked as a lawyer. He died in Caracas on 24 June 1990.