Кіріспе

Американдық археолог Эрик Тринкаус (24 желтоқсан 1948 жылы туған) - американдық палеоантрополог, неандерталь және ерте заманауи адам биологиясы мен адам эволюциясы бойынша маман. Тринкаус Homo sapiens түрінің эволюциясын және адамзаттың соңғы кезеңдегі әртүрлілігін зерттейді, палеоантропологияға және архаикалық және ерте заманауи адамдардың пайда болуына, сондай-ақ анатомиялық тұрғыдан заманауи адамзат эволюциясына назар аударады. Тринкаус Ұлттық ғылым академиясының мүшесі және Сент-Луистегі Вашингтон университетінің өнер және ғылымдар жөніндегі Мэри Тилстон Хеменвей профессоры. Ол Science, Proceedings of the National Academy of Sciences, PLOS One, American Journal of Physical Anthropology және Journal of Human Evolution сияқты басылымдарға жиі қатысады және палеоантропология бойынша он бес кітап жазды / бірге жазды немесе редакциялады / бірге редакциялады. Ол көпшілік бұқаралық ақпарат құралдарында жиі келтіріледі.

Білім

Тринкаус Висконсин университеті (Мэдисон) -ден өнер тарихы бойынша бакалавр дәрежесін (1970), ал Пенсильвания университеті - антропология бойынша магистрлік және докторлық дәрежесін (1975 жылы) алды.

Ғылыми көзқарастар

Тринкаус негізінен биология мен мінез-құлықпен айналысады Неандерталь және ерте заманауи адамдар орта және кейінгі плейстоцен кезеңдері арқылы осы өткен адамдарға жарық түсіру және заманауи адамдардың пайда болуы мен құрылуын түсіну үшін. Сондықтан оның жұмысы негізінен салыстырмалы және функционалдық анатомияға, палеопатологияға және осы өткен адамдардың өмір тарихына қатысты. Сонымен қатар, палеоантропологияға үстемдік еткендіктен, ол қазіргі заманғы адамдардың ата-бабалары туралы пікірталастарға қатысты, қазіргі заманғы адамдардың африкалық шығу тегі туралы, бірақ қазіргі Еуразия адамдарының арасында Неандерталь ата-бабалары бар деп тұжырымдаған алғашқылардың бірі болды. Оның алғашқы еңбектерінде неандертальдықтар (және басқа да архаикалық адамдар) мен ертедегі заманауи адамдар арасындағы айырмашылықтарға баса назар аударылса да, оның 1990 жылдардан бергі еңбектері осы адам топтарының функциясы, белсенділік деңгейі мен стрессі және плейстоцендік азық іздеу өмірінің қатаңдауына әлеуметтік тұрғыдан төтеп беру қабілеті жағынан көптеген ұқсастықтарды құжаттады. Сондықтан оның зерттеулері бас сүйегінің бет және бас сүйегінен кейінгі қалдықтарын биомеханикалық талдауды, тістердің тозу үлгілерін, экогеографиялық үлгілерді түсіндіруді, өмір тарихының параметрлерін (өсу және өлім-жітім), дифференциалдық деңгейлер мен стресс үлгілерін (палеопатология), өмір сүру мәселелерін және осы үлгілердің өзара байланыстарын қамтиды.

Ғылыми-зерттеу жобалары

Тринкаус әріптестерімен және студенттерімен неандертальдықтар мен басқа да плейстоцендік адамдардың аймақтық функционалдық анатомиясы бойынша салыстырмалы талдаулар сериясын жүргізді. Ол алғашқы адам окаменелісін радиокөміртекпен тікелей санауға, сондай-ақ көміртек (С) және азот (Н) тұрақты изотоптарын талдау арқылы олардың тамақтануына үлес қосты. Ол архаикалық және ерте заманауи адамдардың бірқатар орта және кейінгі плейстоцендік адам қалдықтарының негізгі палеонтологиялық сипаттамаларына қатысты. Бірінші жоба - Ирак Курдистанындағы Шанидар неандерталь адамдары туралы монографиясы. Кейінгі ірі жобалар ерте заманғы адамдарға қатысты: Abrigo do Lagar Velho (Португалия) Dolní Věstonice және Pavlov Moravia, Чехия Республикасы, Peştera cu Oase (Румыния), Peştera Muierii (Румыния), Mladeč (Чехия), Tianyuandong (Қытай) және Sunghir (Ресей). Неандертальдықтардың қосымша сипаттамаларына Крапина (Хорватия), Оливейра (Португалия), Киик Коба (Крим) және Сима-де-лас-Паломас (Испания) кіреді. Бұларға Оубезиерден (Франция), Брокен Хиллден (Замбия) және Хуалонгдонгтан (Қытай) табылған Орта плейстоцендегі адам қалдықтарын, сондай-ақ Сюдзиао мен Сючангтан (Қытай) табылған архаикалық адам қалдықтарын қосуға болады. Бұл палеонтологиялық сипаттамаларға осы қалдықтар туралы негізгі деректер де, қалдықтардың палеобиологиялық түсіндірмелерінің әртүрлілігі де және олар шыққан плейстоцендік адам топтары да кіреді. Тринкаустың ерте заманғы адам қалдықтарын, әсіресе Dolní Věstonice, Pavlov, Lagar Velho және Sunghir-ді талдаулары осы ерте заманғы адамдардың арасында мәйітханалық тәжірибенің табиғаты мен әртүрлілігіне қатысты бірқатар сұрақтар туды. Оның плейстоцендегі адам сүйектерінің палеопатологиялық талдауы бұл адамдардың жарақаттарының деңгейі мен табиғаты мен дамуында аномалиялар туралы сұрақтар тудырды.