Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1981 жылғы баскетбол лигасының ереуілі - 1972 жылғы баскетбол лигасының ереуілінен кейін баскетбол лигасының алғашқы жұмыс тоқтатуы. Жалпы алғанда, бұл 1972 жылдан бері төртінші жұмыс тоқтату болды, бірақ 1973, 1976 және 1980 жылдардағы іс-қимылдар тұрақты маусымның бірде-бір ойынын тоқтатуға әкелмеді. Шабуыл 12 маусымда басталып, 713 ойынды (немесе Үлкен лиганың 38 пайызы) тұрақты маусымның ортасында тоқтатуға мәжбүр етті. Екі тарап 31 шілдеде келісімге келді, ал ойын 9 тамызда All Star Game-мен қайта басталды, бір күннен кейін тұрақты маусымдық ойын қайта басталды. Ойыншылардың жалақысынан, билет сатудан, эфирден түскен түсімнен және концессиялық түсімнен шамамен 146 миллион АҚШ доллары жоғалды. Ойыншылар аптасына 4 миллион доллар жалақысынан айырылған, ал иелері жалпы 72 миллион доллар шығынға ұшырады.
The 1981 Major League Baseball strike was the first work stoppage in Major League Baseball since the 1972 Major League Baseball strike that resulted in regular season games being cancelled. Overall, it was the fourth work stoppage since 1972, but actions in 1973, 1976, and 1980 did not result in any regular season games being cancelled. The strike began on June 12 and forced the cancellation of 713 games (or 38 percent of the Major League schedule) in the middle of the regular season. The two sides reached an agreement on July 31, and play resumed on August 9 with the All Star Game, with regular season play resuming one day later. An estimated US$146 million was lost in player salaries, ticket sales, broadcast revenues, and concession revenues. The players lost $4 million a week in salaries while the owners suffered a total loss of $72 million.
Шабуылдың соңғы мерзімі
Бас лиганың баскетболшылар қауымдастығының атқарушы кеңесі 29 мамырда еркін агент өтемақысының шешілмеген мәселесіне байланысты бір ауыздан ереуілге шығуға дауыс берді. Алайда, ойыншылар қауымдастығының әділетсіз еңбекке қатысты шағымдарын Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі тыңдағаннан кейін, мерзім қысқа мерзімге ұзартылды.
The executive board of the Major League Baseball Players Association voted unanimously to strike on May 29 due to the unresolved issue of free agent compensation. The deadline was extended briefly, however, after the Players' Association's unfair labor complaint was heard by the National Labor Relations Board.
Шабуыл себептері
Бұл ереуіл ойыншылардың құқығын қайтарып алуды көздеген ойын иелеріне жауап ретінде жарияланды. Иесі сауда үстелі мен сот алдында еркін агенттік жобасының мәселесі бойынша жеңіліске ұшырады. Жеті аптаға созылған келіссөздер барысында ойын иелері еркін агентті басқа командаға жоғалтып алғандары үшін өтемақы талап етті. Бұл өтемақы келісімшартқа қол қойған команданың тізімінен таңдалған ойыншыны білдіреді (12 "қорғалған" ойыншыны қоспағанда). Ойыншылар кез келген түрдегі өтемақы еркін агенттіктің құндылығын төмендетеді деп мәлімдеді.
The strike was called in response to the owners wanting to win back the prerogatives over the players. The owners had already lost at the bargaining table and in the courts on the issue of the free agency draft. At issue during the seven week long negotiations was the owners demanding compensation for losing a free agent player to another team. The compensation in question was a player who was selected from the signing team's roster (not including 12 "protected" players). The players maintained that any form of compensation would undermine the value of free agency.
Реакция
Ойыншылар ереуілге шақырса да, көптеген спорт журналистері, тіпті жанкүйерлер кінәлілердің көбісін иелеріне жүктеді. Sports Illustrated журналы осы пікірді "Страйк! "Баспагерлердің жұмыстан кетуі". 1978 жылдан 1981 жылға дейін иелері осындай үлкен келісімшарттарды жасады (бұл кезеңде әрқайсысы 43 ойыншы 1 миллион доллардан астам келісімшарттар жасады) себебі олар еркін агенттіктің қайтадан кіру жобасында қанағаттанбаған жұлдыздарды жоғалтудан қорқады. Сондықтан ойыншылардың иелері ойыншыларға басқа жерге кетпеу үшін жаңа баға төледі. Джим Палмер төрешілердің ереуілге әсерін байқады. "Олар [иеушілер] ойыншы жалақысының санын (жоғары) және иелері санын (әрине, төмен) таңдайтын және төреші бір немесе екінші нөмірді таңдауы керек және арасында ештеңе жоқ, міндетті төрешілікті тоқтатуды қалаған. Сондықтан, ойыншылар иелері орташа ойыншыларға көбірек төлеп отырғанда, орташа бағалар көтеріліп жатты, төрешілер орташа бағаларды қарап, ойыншының нөмірін таңдады, бұл орташа бағаны тағы да арттырды". Ол бұл үрдістің мысалы ретінде Эд Фармерді келтірді, ол "жақсы ойыншы" болды, ол төреші оны қолдағаннан кейін 1980 жылы жалақысы 70 000 доллардан 1981 жылы 495 000 долларға дейін көтерілді. "Орташа баға өсе береді". Палмер сондай-ақ, үй иелерінің ақша үнемдеуге деген ықыласына назар аударды. "Олар он үш жыл бұрын ақшалары жоқ екенін айтты және ойынның ең жоғары жалақы алатын ойыншылары, Кал Рипкен және Кирби Паккет сияқты жігіттер, қазір жылына 6 миллион доллар табады. Мен өзімнен он есе көп таптым. Қосымша 5 миллионды ақшасы жоқ иесі қайдан алды деп ойлайсыз? Лотереяға ойнауға бола ма?" Ол соққыны екі жаққа да жіберді. "Ойыншылар бұл еркіндік туралы деді. Иесі әділдік үшін деп айтты. Ең бастысы, бұл - ең бастысы" деген болатын.
Although the strike was called by the players, many sportswriters and even fans placed most of the blame on the owners. Sports Illustrated reflected this particular opinion with the cover headline "Strike! The Walkout the Owners Provoked." One of the reasons the owners doled out such hefty contracts from 1978 to 1981 (43 players each negotiated contracts worth over $1 million during this period) was that they were afraid of losing disgruntled stars in the free agency reentry draft. So the owners paid their players the so called new going rate in order to keep them from going elsewhere. Jim Palmer observed the impact of arbitrators on the strike. "They [the owners] wanted an end to binding arbitration where the player picks a salary number (a high one) and the owners pick a number (yes, a low one) and the arbitrator has to choose one number or the other and nothing in between. So, since the owners kept paying more and more to mediocre players, the averages kept going up and the arbitrators looked at the averages and usually went with the player's number, which raised the average some more." He cited as an example of this trend Ed Farmer, an "okay player" who got his salary raised from $70,000 in 1980 to $495,000 in 1981 after an arbitrator sided with him. "The averages keep climbing." Palmer also noted the owners' desire to save money. "They said they just didn't have any more money fast forward thirteen years and the highest paid players in the game, guys like Cal Ripken Jr. and Kirby Puckett, are now making $6 million a year. Ten times what I made. Where do you suppose the owners who didn't have any more money got that extra $5 million? Lotto?" He faulted both sides for the strike. "The players said it was about freedom. The owners said it was about fairness. The bottom line was it was about the bottom line."
Шабуыл аяқталды
1981 жылдың 31 шілдесінде келісімге қол жеткізілді. Келiсiм бойынша "премиум" еркiн агенттi жоғалтқан командалар тек қол қойған клубтан емес, барлық клубтардан қорғалмаған ойыншылар тобына тарту арқылы өтемақы ала алады. Ойыншылар еркін агенттікті алты немесе одан да көп жыл бас лигада қызмет еткен ойыншыларға шектеуді келіседі. Жағдайды одан да нашарлату үшін, Цинциннати Редс (Ұлттық лиганың батыс бөлігі) және Сент-Луис Кардиналс (Ұлттық лиганың шығысы) плей-оффқа кіре алмады, тіпті олар сол маусымда Ұлттық лигада екі үздік толық маусымдық рекордтарға ие болса да, сондықтан олар өз бөлімдерін қалыпты жағдайда жеңіп алған болар еді. Кардиналдар келесі жылы Дүниежүзілік серияны жеңген кезде біраз ақталды; Қызылдар 1990 жылға дейін, франшизаның ең соңғы Дүниежүзілік серияның атағын жеңгенге дейін, қайтадан постсезонда болмады. Қызылдар мен Кардиналдардың өкінішінен айырмашылығы, Америка лигасының қорғаныстағы чемпионы Канзас-Сити Роялз өз дивизионында төртінші үздік маусымдық рекордқа ие болғанына және жалпы жеңіліс рекордына (5053) қарамастан, плей-оффқа шықты. Айта кету керек, форматы екінші жартысында Ұлттық лиганың Шығыс чемпионы Монреаль Экспоз плей-оффқа шығуға мүмкіндік берді, бұл Экспоз франшизасы Монреальде 36 жыл болғаннан кейін және 2012 жылға дейін кез-келген түрдегі жалғыз постсезондық көрініс болғаннан кейін ғана, команда Вашингтон Ұлттық командасы болғаннан кейін. Бір қызығы, келесі рет ойыншылардың маңызды ереуілі болған кезде, 13 жылдан кейін 1994 жылы, Экспоздар маусымның кенеттен аяқталуынан ең көп зардап шеккен команда болды. Кардиналдар мен Питтсбург Пираттары ең аз ойынды ойнаған командалар болып шықты - 102. Ал Сан-Франциско гиганттары 111 ойыншымен ең көп ойнады. Көптеген командалар 106-109 ойынмен аяқтады. Палмер оны былай деп түйіндеді: "1981 жылғы ереуіл елу бір күн бойы жалғасты. Бұл ойын иелеріне, ойыншыларға зиян тигізді, бірақ ең бастысы ойынға зиян тигізді. Ақырында, ойын қалпына келді. Бірақ ол ойыншы сияқты. Ол жарақат алған сайын, қайта оралу қиынға соғады".
On July 31, 1981, a compromise was reached. In the settlement, teams that lost a "premium" free agent could be compensated by drawing from a pool of players left unprotected from all of the clubs rather than just the signing club. Players agree to restricting free agency to players with six or more years of major league service. To make matters worse, the Cincinnati Reds (National League West) and St. Louis Cardinals (National League East) each failed to make the playoffs, even though they had the two best full season records in the National League that season—and thus would have won their divisions under normal circumstances. The Cardinals received some vindication the following year when they won the World Series; the Reds did not make the postseason again until 1990, when they won the franchise's most recent World Series title. In contrast to the Reds' and Cardinals' bad luck, the defending American League champion Kansas City Royals made the postseason despite owning the fourth best full season record in their division and posting a losing record overall (50–53). Notably, the format allowed the second half National League East champion Montreal Expos to make the playoffs, the only time the Expos franchise made the postseason in its 36 year stay in Montreal and its only postseason appearance of any kind until 2012, long after the team became the Washington Nationals. Ironically, the next time there was a significant players' strike, 13 years later in 1994, the Expos were the team most hurt by the season's abrupt end. The Cardinals and Pittsburgh Pirates ended up playing the fewest games of any team at 102. Meanwhile, the San Francisco Giants played the most at 111. Most teams finished with anywhere between 106 and 109 games. Palmer summed it up thusly: "The strike of 1981 lasted fifty one days. It hurt the owners, it hurt the players, but mostly it hurt the game. Eventually, the game recovered. But it's like a player. Every time he's injured, it's harder to come back."