Кіріспе

Давор Джалто (; 1980 жылы 17 мамырда туған) - Босния мен Герцеговинадан шыққан суретші, өнер тарихшысы, теолог және философ. 2007 жылдан бастап университет профессоры, өнер тарихы мен теориясы, православие христиан теологиясы және діни зерттеулер. Ол Еуропа мен АҚШ-тың түрлі университеттерінде, соның ішінде Прага университеті, Индиана университеті, Нью-Йорктегі Фордэм университеті және Стокгольм университеті.

Жұмыс

Оның академиялық жұмысы метафизикалық, саяси және эстетикалық тұжырымдамалар ретінде адам бостандығы мен шығармашылығын зерттеуге бағытталған. Ол саяси философия, мәдениеттану, өнер тарихы мен теориясы және теология салаларында ағылшын, серб, хорват және неміс тілдерінде жариялаған. Ол өнер туындылары, суретшілер мен жұртшылық арасындағы қарым-қатынасты зерттеген Flexible Art Network-тің құрылтайшы мүшесі және көркемдік директоры; Мәдениет пен христиандықты зерттеу институтының президенті; және христиандық мәдени орталығының вице-президенті, Фр. Радован Бигович діни және экуменикалық диалогты дамыту. Ол саяси және діни, сондай-ақ азаматтық және академиялық бостандықтар мен мәдениет туралы аймақтық және халықаралық либералды және солшыл БАҚ-та комментатор және үлескер болды. Ол сурет, графика, инсталляциялар мен ғарышқа және спектакльдерге араласу арқылы жұмыс істейді. Оның шығармалары көптеген көрмелерге қойылды.

Әсері

БАҚ-та және академиялық қоғамда ол "бүгінгі күнгі ең маңызды православие ойшылы" деп сипатталған, "бүгінгі православие әлеміндегі ең маңызды ойшылдардың бірі" және "бүгінгі әлемдегі ең маңызды православие ойшылдарының бірі". Ол шығармашылық теориясына адам шығармашылық қабілеттерін зерттеу арқылы (әсіресе өнер мысалында) адам баласының жеке болмысының көрінісі ретінде, экзистенциалдық маңызы бар. Ол қазіргі заманғы және қазіргі заманғы өнерді талдау негізінде теологиялық аргумент (православтық христиандық көзқарас бойынша) тұңғыш рет жасады (әсіресе Марсель Дюшан, Ричард Лонг, Джозеф Косут және Энди Уорхолдың шығармалары). Осылайша ол постмодернизмнің қайта қаралуына ықпал етіп, (адам) онтологиялық бостандық пен жаратылыстың мүмкіндігі мен мағынасы туралы мәселені актуализациялады. Бұл көзқарас оның "Капиталистік дистопиядан тыс" кітабында ерекше дамыған, онда ол басқыншы емес саяси идеологияларды жаңаша тұжырымдаудың негізі ретінде метафизиканы растайтын жаңа бостандық қажет деп мәлімдеді. Ол Иоанн Зизиуластың теологиялық тұжырымдамаларын және Николай Бердяевтің философиялық мәлімдемелерін одан әрі дамытып, оларды қазіргі қоғамды талдауда іске асырды. Сонымен қатар ол "симулятор" ұғымын адам тұлғасына және оның шығармашылық қабілетіне қатысты қарастырады. Неміс тіліндегі өнер ортасында қалыптасқан "Aesthetik der Absenz" негізінде ол ХХ ғасырдағы "дене жоқ" құбылысын танып, түсіндірді. Ол христиандық және әсіресе православиелік христиандық саяси теологияға анархизмді саяси философия ретінде түсіну арқылы ықпал етті. Бұл оның "Православтық христиан анархизміне" деген көзқарасын қалыптастырады, ол оны Православтық христиан антропологиясы мен онтологиясына сәйкес келетін жалғыз саяси философия ретінде ұсынады. Оның саяси теологияға деген көзқарасы "Жак Элюлден бері христиан анархизмі туралы ең жақсы кітап" және "саяси теологияның өркендеген әдебиеттеріне мол үлес қосқан және әсіресе православиелік саяси теология саласындағы жылы қабылданатын көзқарас" деп сипатталған "Анархия және Құдайдың Патшалығы: эскатологиядан православиелік саяси теологияға және кері қарай" деген кітабында жақсы көрінеді. Ол Белградтағы Pax Christi кеңсесімен және Христиандық мәдени орталығының бір бөлігі ретінде экуменикалық және бейбітшілік құру бастамаларына қатысты. Ол бірқатар өңірлік және халықаралық конференцияларға және бейбітшілікке ықпал ететін бастамаларға қатысты. 2007 жылы оның есімі күнделікті "Блиц" жинаған әлемдегі 100 ең ықпалды сербтіктердің тізіміне енді.

Сын

Джалтоның Балқандағы қазіргі және соңғы саяси мәселелер жөніндегі ұстанымдары БАҚ-та және танымал әдебиетте сынға ұшырады. Жасмин Агич Аль-Джазира үшін жазған хатында, оны 1990 жылдардағы соғыс қақтығыстарында сербтердің теріс рөлін азайтқаны үшін сынға алып, Балқанға қатысты әртүрлі саяси мәселелер бойынша Чомскийдің ұстанымы үшін Ноам Чомскийге "идеологиялық басшылық" бергенімен сипаттады.