Кіріспе

Британ армиясының генерал-майоры (1851-1928) генерал сэр Артур Генри Фицрой Пейджет (1 наурыз 1851 - 8 желтоқсан 1928) генерал дәрежесіне жеткен сарбаз және Ирландияның бас қолбасшысы болды, ол жерде ол Curragh оқиғасына ішінара жауапты болды.

Ерте өмір

Паджет Лорд Альфред Паджеттің ұлы; оның әкесінің атасы Генри Уильям Паджет, Англсидің 1-маркизі. Оның анасы Сесилия (1914 жылы қайтыс болған) Норфолктегі Кромер Холлдың Джордж Томас Уиндхамның екінші қызы және мұрагері болды. Паджет 1851 жылы 1 наурызда Беркли скверінде, Лондонда алты ұл мен алты қыздың тұңғышы болып дүниеге келді. Оның бауырлары арасында Джеральд Сесил Стюарт Пейджет (Перси Бернардтың ата-бабасы, Бандонның 5-ші графы), Сидней Август Пейджет, Альмерик Хью Пейджет, 1-ші барон Куинборо және Александра Харриет Пейджет (Эдвард Кольбруктің әйелі, 1-ші барон Кольбрук). Паджет Ұлыбританиядағы полк қызметіне оралды. Паджет Магерсфонтейн шайқасына да қатысқан. 1900 жылы 1 сәуірде генерал-майор дәрежесіне көтерілгеннен кейін жаңа 20-бригаданың (1-дивизияның бір бөлігі) командалығын алды.

19021914 жыл

Патша Пэджеттің Оңтүстік Африкаға оралуын қалады. Сондай-ақ, ол CB және CVO болып тағайындалды. 1910 жылы ол король Георг V патшаның шет елдердің әмірлеріне билік басына келгенін хабарлау үшін арнайы елші болып тағайындалды. 1910 жылдың қыркүйегінде сэр Джон Френч сэр Чарльз Дуглас пен Пейджеттің "өзінің қол астында әскерлерді басқаратынын" мәлімдеді. 1914 жылы Ирландияның жеке билігі заңдылыққа айналған кезде, Министрлер кабинеті оған қатысы жоқ Ольстер еріктілеріне қарсы әскери іс-қимыл жасауды қарастыра бастады. Француз (CIGS) және Сили (соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшы) Пейджетті соғыс кеңсесіне келіссөздер өткізуге шақырды. Паджеттің (19 қазан 1913 ж.) хатында оның "жартылай жұмылдыру" қалағаны айтылған. Келесі көктемде Паджетке Армия кеңесінің хатшысы хат жіберіп, "жаман ниетті адамдар" қару-жарақ алуға тырысуы мүмкін деп ескертті. Паджет оның бұйрық бойынша қару қоймаларын қорғау жоспарларын жасап жатқанын, бірақ ірі көлемдегі әскер қозғалысы жағдайды нашарлататынын ескертті. Иан Бекетт өзінің жауабын "жауапсыз" деп сипаттады. Тағы бір, асығыс кездесу 19 наурыз күні түнде сэр Эдвард Карсонның Белфастқа жеткеннен кейін уақытша үкімет жариялауға ниетті екендігі туралы аңыздар арасында, палатадан кетіп қалғаннан кейін өтті. Келесі күні таңертең (жексенбі, 20 наурыз) Дублинде Падже штабтағы жоғары лауазымды қызметкерлерге сөйледі. Үш түрлі есептер (Пагет, Фергюссон (GOC 5-дивизиясы) және Гоф өзінің 1954 жылғы "Соллиринг Онда" естеліктерінде жазған) бар, бірақ Пагет жағдайды нашарлатқаны анық. Паджет Френчтің көмегімен Силиден "өңілдіктер" алғанын, атап айтқанда, Ольстерде тұратын офицерлерге "жоғалуға" рұқсат етілетінін, ал Ольстерге қарсы қызмет етуден бас тартқан басқа офицерлерге отставкаға кетуден гөрі қызметтен босатылатындығын мәлімдеді. Гофтың есебі бойынша ол "Ольстерге қарсы белсенді операциялар басталуы керек" деді және Ольстерге отбасылық байланысы бар, бірақ шын мәнінде онда тұрмайтын Гоф өзінің "соғыс кеңсесіндегі ескі досынан" ешқандай мейірімділік күте алмайды (Франч, Паджет және Эварт шын мәнінде (19 наурызда) Ольстерге "тікелей отбасылық байланысы" бар офицерлерді қалдыру керек деп келісті). Падже өз офицерлеріне ультиматум қою арқылы ақымақтық жасады, өйткені олардың көпшілігі, егер солтүстікке бұйрық берілген болса, мойынсұнатын болар еді. Паджет кездесуді өз офицерлеріне өздерінің қол астындағылармен сөйлесуге және содан кейін есеп беруге бұйрық беріп аяқтады. Гаф түстен кейінгі екінші кездесуге қатыспады, онда Пейджет бұл әрекеттің мақсаты ұрыс емес, Ольстерді қорқыту екенін растады, бірақ ол бұйрықтар корольдің жеке санкциясына ие екенін мәлімдеді. Қарт фельдмаршал Робертс кейіннен Силимен сұхбаттасудан (21 наурыз) Паджеттің "активті операциялар" туралы сөйлесуде және офицерлерге гипотетикалық бұйрықтарды талқылау және отставкаға кетуді ұсыну мүмкіндігіне ие болмай әрекет еткенін білді. Бұл жаңалық Губерт Гофты армияда қалуға көндірді, бірақ жазбаша кепілдікпен (содан кейін үкімет оны жоққа шығарды), армия Ольстерге қарсы қолданылмайды. Паджет, ақыр соңында, 18-19 наурызда жоспарланған сақтық шараларын жүзеге асыра алды. Ол соғыста Францияда болмаса да, әскери қызметте болды. Қызметке жарамды болғанына қарамастан, соғыс басталғанда Паджет басқыншылықтан қорғаныс үшін Орталық күштердің бірінші армиясының командалығына ауыстырылды. Сэр Джон Френч 1914 жылдың қазан айында Паджетке жаңа BEF III корпусының командалығын беруді (ол Пултеньиге кетті) немесе француз GQG-дегі британдық өкіл болып тағайындалуды болдырмады. Китченер Ресейдің жоғары командасы STAVKA-дағы өзінің өкілі генерал-майор Джон Хэнбери Уильямстан алған шектеулі ақпаратқа алаңдаушылық білдірді (осы кезеңде Ресей Польша мен Галициядағы Орталық державаларды жеңіп, Берлинге қарай жүріп кетеді деп үміттенді). Ол Паджетті Ханбери Уильямстың орнына немесе Ханбери Уильямс пен Петроградтағы әскери атташе Альфред Ноксқа аға ретінде жіберуді қарастырды. Ол Пейджетпен сұхбат жасап, сыртқы істер министрі сэр Эдвард Грейге өзінің шешімін (13 қазан 1914 жыл) және Пейджеттің патшаның қасында ұнаған тұлға екенін хабарлады. Китченер екі күннен кейін Ресейдің сыртқы істер министрі Сергей Сазоновтан елші Джордж Бьюкенен арқылы бұл оны күштеп қаруландыру әрекеті деп санайтын Ресейдің бас қолбасшысы Николаймен қарым-қатынасты бұзады деген хабарлама алғаннан кейін өз жоспарларынан бас тартты. 1915 жылы маусымда Френч оған BEF армия...