Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Lulworth Castle, East Lulworth, Dorset, Англия, Wool ауылының оңтүстігінде орналасқан, 17 ғасырдың басында қайта жаңғыру қорғаны бар қамал стилімен салынған аңшылық үй, бұл елизаветалық немесе Якобтық ғимараттардың тек бесінің бірі. Ол тарихи Англиямен белгіленген ескерткіш ретінде тізімделген. Сонымен қатар ол I дәрежелі санатта бар. Тас ғимараттың 18 ғасырдағы Адам стиліне тән ішкі құрылысы 1929 жылы өрттен қираған, бірақ қазір қалпына келтіріліп, мұражай ретінде қызмет етеді. Қалдық Лулворт иесінің Лулворт саябағында орналасқан. Қалдықты қоршаған саябақ пен бақтар II дәрежелі болып табылады.
Lulworth Castle, in East Lulworth, Dorset, England, situated south of the village of Wool, is an early 17th century hunting lodge erected in the style of a revival fortified castle, one of only five extant Elizabethan or Jacobean buildings of this type. It is listed with Historic England as a scheduled monument. It is also Grade I listed. The 18th century Adam style interior of the stone building was devastated by fire in 1929, but has now been restored and serves as a museum. The castle stands in Lulworth Park on the Lulworth Estate. The park and gardens surrounding the castle are Grade II listed with Historic England.
Тарих
Lulworth Castle-тің іргетасы 1588 жылы қаланды, ал 1609 жылы аяқталды, оны Иниго Джонс жобалаған деп болжанады. Ол Норфолктың 3-ші герцогының немересі, Биндонның 3-ші виконт Хауард Томас Хауардтың аңшылық үйі ретінде салынған. 1607 жылы виконт Биндон Роберт Сесилге, Солсберидің 1-ші графына, дизайнның шығу тегі туралы жазды:"Егер Лулворт паркідегі бұл кішкентай үйінді әдемі немесе оны тұрғызуға жұмсалған еңбекақыға тұрарлық болса, мен шындықты мойындаймын, сіздің маған Биндондағы күшті сөзіңіз менің ойымдағы үйінді алғашқы негізін қалады, ол содан бері тез аяқталу үшін еңбек етті. NHLE тізіміне сәйкес, ғимарат кейіннен 1609 жылы Томас, Лорд Саффолк үшін қайта жаңғыртылды; 1641 жылы Хамфри Уэлд үшін қайта жаңғыртылды; 18-ші ғасырдың басында Блэндфорд Форумының Бастард бауырлары сол кездегі иесі Эдвард Уэлд үшін; және 1780 жылдары католик сәулетшісі Джон Таскер Томас Уэлд үшін. Таскер сонымен қатар мұнда Рим-католик шіркеуін де салды. Певснердің екі жүз жылдан кейін қамал құрылысын бағалауы оны бай жер иелері арасындағы бір өркендеудің Якобиндік жағдайы ретінде қарастырады, олардың тұрғын үй қажеттіліктері басқа жерде қанағаттандырылған, сондықтан " "маскирленген қамалдар" сериясы, мысалы, Елизаветаның қамалды үйі, бұл Лонгфорд қамалы" Биндонға әсер еткен болуы мүмкін. 1641 жылы сэр Хамфри Уэлдтің немересі Хамфри Уэлд (1610 жылы қайтыс болды) оны Говардтың мұрагері Лорд Говард де Уолденнен сатып алды. Қалдықты ағылшын азаматтық соғысы кезінде дөңгелек бастар басып алды, оны гарнизон ретінде қолданды. Соғыс аяқталғаннан кейін Велд мүлікті қайтарып алды және өсіп келе жатқан қарыздарға қарамастан оны ұстады. Жалғыз қызының күйеуі граф болғандықтан, Хамфри өзінің мұрагері ретінде католик немере інісі Уильям Уэлді таңдады. Уильям дерлік банкротқа ұшыраған, бірақ оның ұлы Хамфри III (1722 жылы қайтыс болған) Симеонс отбасына жақсы үйленіп, мүлкін қаржылай құтқарып қалды. Маргарет Симеонс ата-анасымен бірге қалыңдықпен көмектесіп, жесір қалғаннан кейін мүлкін басқарады. Хамфридің орнын олардың ұлы Эдвард Уэлд (Аға) басқарды, ол жеке заңдық қиындықтарға қарамастан, қамалдың ішкі бөлмелерін безендіру, кеңейтулер салу және алаңдарды салуға мүмкіндік алды. Томас Велд, Эдуардтың кіші ұлы, 1775 жылы үлкен ағасы Эдуардтың атпен жол апатынан қайтыс болғаннан кейін, ақыр соңында мүлікті мұра етті. 25 жастағы Томас Адам стилімен интерьерді жаңартуға кірісті. Ол керемет кітапхананың кітаптар жинағын кеңейтті, олардың біразы әлі күнге дейін сақталған. Ол сондай-ақ Джордж III-ді Лулвортта көңілдестірді. Томас пен оның әйелі Мэри он бес бала туып, олардың көпшілігі аман қалды және олардың ұрпақтарымен бірге 21-ғасырда Лулвортты отбасылық орын ретінде сақтай алды. Француз төңкерісінен кейін француз корольдік отбасының тірі қалған мүшелері Лулвортты елден қуылғандағы резиденцияларының бірі ретінде пайдалануға шақырылды. Кейіннен Франция королі Карл X және оның отбасы да 1830 жылғы шілде революциясынан кейін Эдинбургке бара жатқанда қысқа уақытқа сол жерде тұрды.
The foundations for Lulworth Castle were laid in 1588, and it was completed in 1609, supposedly designed by Inigo Jones. It was built as a hunting lodge by Thomas Howard, 3rd Viscount Howard of Bindon, a grandson of the 3rd Duke of Norfolk. In 1607 Viscount Bindon wrote to Robert Cecil, 1st Earl of Salisbury, crediting him with the origins of the design:"If this little pile in Lulworth Park shall prove pretty or worth the labour bestowed in the erecting of it, I will acknowledge, as the truth is, that your powerful speech to me at Bindon laid the first foundation of the pile in my mind, which ever since has laboured for a speedy finishing for the contentment of those for whose further liking of that place the care is taken". According to the NHLE listing, the building was subsequently remodelled 1609 11 for Thomas, Lord Suffolk; remodelled again in 1641 for Humphrey Weld; in the early 18th century by the Bastard brothers of Blandford Forum for the then owner, Edward Weld; and in the 1780s by Catholic architect John Tasker for Thomas Weld. Tasker also built the Roman Catholic chapel in the grounds. Pevsner's assessment of the castle building two hundred years later views it as a Jacobean case of one upmanship among wealthy landowners whose residential needs are already satisfied elsewhere, hence a series of " 'mock castles', such as the Elizabethan castellated house par excellence that is Longford Castle" which probably inspired Bindon. In 1641, Humphrey Weld, a grandson of Sir Humphrey Weld (died 1610), purchased it from Howard's heir, Lord Howard de Walden. The castle was seized by the Roundheads during the English Civil War, who used it as a garrison. Weld regained the property after the war finished and held on to it despite growing debts. Having married off his only daughter to an earl, Humphrey chose his catholic nephew, William Weld as his successor. William struggled with near insolvency, but partially rescued the estate finances by ensuring his son, Humphrey III (died 1722), married well into the Simeons family. Margaret Simeons and her parents helped out with a dowry and managed the estate after she was widowed. Humphrey was succeeded by their son, Edward Weld (Senior) who had the means to decorate the interiors of the castle, build extensions and lay out the grounds, despite personal legal difficulties he managed to overcome. Thomas Weld, Edward's youngest son, eventually inherited the property after his eldest brother, also Edward, died as a result of a riding accident in 1775. Twenty five year old Thomas set about refurbishing the interiors in Adam style. He enriched the collection of books in the magnificent library, a few of which are extant. He also entertained George III at Lulworth. Thomas and his wife Mary produced fifteen children, most of whom survived, and together with their descendants were able to retain Lulworth as the family seat into the 21st century. Following the French Revolution, surviving members of the French royal family were invited to use Lulworth as one of their residences in exile. Later Charles X of France and family also stayed there briefly, following the July Revolution of 1830 on their way to Edinburgh.
Сент-Мария шіркеуі, Лулворт
Томас Уэлд 1786 жылы қамалдың аумағында отбасылық часовня ретінде қызмет ету үшін Қасиетті Марияға арналған рим-католик шіркеуін салдырды. Певснердің айтуынша, оған сырттан шіркеуге ұқсамауы керек болған жағдайда, Георг III патшаның рұқсатын алу керек еді. Бұл - протестанттық реформациядан кейін Англияда салынған алғашқы католик шіркеуі. Оны Джон Таскер грек кесенесі түрінде жобалаған. Оның құны 2380 фунт стерлинг. 1790 жылы 15 тамызда Томастың американдық иезуит досы Джон Кэрролл Лулворт қасiрiнiң часовнясында епископ Чарльз Уолмеслидің епископы болып тағайындалды. Каролл 1789 жылы АҚШ-тағы алғашқы католик епископы (Балтимор епископы ретінде) болып тағайындалды және ол епископтық құлшылыққа тағайындалу үшін Уолмслиге келді. Келесі епископтық құлшылық сол жылдың 19 желтоқсанында Джон Дуглас Лондон округінің (оның ішінде үй округтері, Тринидадтан басқа Батыс Үндістан және Джерси мен Гернсидің Норманд аралдары) епископы болып тағайындалды. Уильям Гибсон, Акантустың титулярлық епискобы және Солтүстік округінің апостолдық викарі. 1810 жылы Стонихерсте кенеттен қайтыс болғаннан кейін Томас Уэлд Лулворт шіркеуінің криптасына жерленді.
Thomas Weld built a Roman Catholic church dedicated to St. Mary to serve as the family chapel in the grounds of the castle in 1786. Pevsner relates that he needed permission from King George III on condition that it did not look like a church from outside. It was to be the first Roman Catholic chapel to be built in England since the time of the Protestant Reformation. It was designed by John Tasker in the form of a Greek mausoleum at a cost of £2,380. On 15 August 1790 John Carroll, an American Jesuit friend of Thomas, was consecrated bishop by Bishop Charles Walmesley, in the chapel of Lulworth Castle. Carroll had been named the first Catholic bishop in the United States (as Bishop of Baltimore) in 1789, and he came to Walmseley for Episcopal Consecration. The next episcopal consecration took place there on 19 December of the same year when John Douglass was consecrated bishop of The London District (which included the home counties, the West Indies with the exception of Trinidad, and the Channel Islands of Jersey and Guernsey) by William Gibson, titular bishop of Acanthus, and Vicar Apostolic of the Northern District. After his sudden death in Stonyhurst in 1810, Thomas Weld was buried in the Lulworth chapel crypt.
Қалпына келтіру
1929 жылы 29 тамызда өрт шығып, үйі шатырсыз күйіп қалды. 1970 жылдары Англия мұрасының көмегімен қалпына келтіру жұмыстары басталды. 1998 жылы аяқталған қалпына келтіру жұмыстарына жаңа шатыр мен ішкі қабырғалар енгізілген, бірақ жаңа ішкі қабырғалар немесе қираған жоғарғы қабаттардың орнына жаңа қабырғалар салынбаған. 1986 жылы Балтиморда туған орган жасаушы Уильям Дрейк 1780 жылғы Сейд органын Лулворт қасындағы Рим-католик шіркеуінде қалпына келтірді. Бұл жоба халықаралық деңгейде назар аударды. Қамал әлі күнге дейін Велд отбасына тиесілі және ортағасырлық тақырыптық іс-шараларды өткізетін туристік нысан болып табылады. Лулворт есімді жердің бір бөлігі Қорғаныс министрлігінің атыс полигоны ретінде, сондай-ақ жабайы табиғатты қорғау аймағы ретінде пайдаланылады. 2017 жылдан бастап бұл жер Bestival музыка фестивалі үшін пайдаланылып келеді, ал қамалдың алдыңғы жағында "Қала" бас сахнасы орналасқан.
The castle was gutted by fire on 29 August 1929 and was left as a roofless ruin, the family building a new residence for themselves nearby. In the 1970s, restoration work began with the help of English Heritage. The restoration, finished in 1998, included a new roof and restored surviving walls in the interior, but no new internal walls or replacements for the destroyed upper floors were constructed. In 1986 the Baltimore born organ builder William Drake restored the 1780 Seede organ at the Roman Catholic Chapel at Lulworth Castle, a project that attracted attention internationally. The castle is still owned by the Weld family and is a tourist attraction, holding medieval themed events. Part of the Lulworth Estate is in use as an MoD firing range as well as a wildlife conservation area. Since 2017, the site has been used as the location for the Bestival music festival, with the castle's foreground being the location for the main "Castle" stage.