Америкалық фотожурналист Люсиан Перкинс: Соғыс пен өмірдің суреттері
Lucian Perkins
Америкалық фотожурналист Люсиан Перкинс – Ауғанстан, Косово, 1991 жылғы Құрмет соғысы сияқты қақтығыстарды бейнелеген, «Washington Post» тілшісі. Фотосуреттерінде адамдардың күйбелгісін көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық фотожурналист Люсиан Перкинс – американдық фотожурналист, ол Ауғанстандағы соғыс, Косово және 1991 жылғы Персия шығанағы соғысы сияқты көптеген қақтығыстарды жамылғандығымен әйгілі, фотоларының нысандарына шын ниетпен құрметпен қарағандығымен танымал. Перкинстің ерекше стиль қалыптасқан, ол фотосуреттеріндегі адамдардың үміттері мен кемшіліктерін ғана емес, сонымен қатар бұрын-соңды кездеспеген тәсілмен көрсетеді. Перкинс қазіргі уақытта «The Washington Post» газетінде жұмыс істейді, онда ол соңғы 30 жылдан бері еңбек етіп келеді және Вашингтон қаласында тұрады.
American photojournalist
Lucian Perkins is an American photojournalist, who is best known for covering a number of conflicts with profound compassion for his photograph's subjects, including the war in Afghanistan, Kosovo and the 1991 Persian Gulf War. It has been said that Perkins has a developed style that not only portrays the hopes and weaknesses of the people in his photographs but in an unconventional manner. Perkins currently works at The Washington Post, where he has worked for the past 30 years and resides in Washington, D. C.
Студенттік өмір
Лусиан Перкинс фотожурналистикамен алғаш рет Техас университетінде оқып жүрген кезінде тәжірибе жасауды бастады. 1976 жылы Перкинс биология мамандығы бойынша бітірді, бірақ содан кейін оқытушы мамандығын алу үшін қайта оқуға түсті. Оралған соң Перкинс жаңа кәсіби қызығушылықты тапты. UT университетінде фотосуретке арналған көрме-семинарға қатысқаннан кейін Перкинс фотожурналистиканы зерттей бастады. Ол "Кактус" жылнамасымен қатар "The Daily Texan" студенттік газетінде де жұмыс істеді. Дәл сол жерде ол әйгілі Гарри Винограндтан фотографияны үйренді. Перкинс сондай-ақ ол оқыған кезіндегі UT фотожурналистика курсының оны фотожурналистикаға бағыттауда маңызды рөл атқарғанын мойындады.
Lucian Perkins first began experimenting with photojournalism during his time at the University of Texas. In 1976, Perkins graduated with a degree in biology, only to go back to school to earn his teaching degree. It was when he returned, that Perkins discovered a new career interest. After attending a UT exposition workshop on photography, Perkins began exploring photojournalism. He worked for both the Cactus yearbook as well as the student newspaper, The Daily Texan. There he studied photography with the well acclaimed Garry Winogrand. Perkins has additionally acknowledged the UT photojournalism class that he took during his time there, as a strong influence in directing him to photojournalism.
Мансап
1979 жылы The Daily Texan газетінде жұмыс істегеннен кейін Перкинс The Washington Post газетінде 27 жыл бойы штаттық фотограф болып жұмыс істеді. Перкинске жұмысқа алғашқыда әскери-теңіз академиясының бірінші әйел курсанттарының топтамасын бос уақытында түсіргені үшін мүмкіндік берілді. Газетке келген соң Перкинс жұмысына деген құмарлығын арттырды, оның ішінде Палестина революциясы, Ирак және Ауғанстан соғыстары, сондай-ақ бұрынғы Югославиядағы соғыстарды жамылды. Халықаралық оқиғалармен қатар, Перкинс АҚШ-тың түкпір-түкпіріндегі көптеген жергілікті және ұлттық оқиғаларды да тіркеді. Соңғы кезде Перкинс газеттің онлайн нұсқасымен тығыз жұмыс істеді. Ол сайттың алғашқы мультимедиялық және интерактивті жобаларын жасады, оның ішінде "Сибирь және Финляндия күнделіктері" бар. Қазіргі уақытта Перкинс тәуелсіз фотограф және бейнеоператор ретінде интерактивті медиа тапсырмаларымен және бейне деректі фильмдермен айналысып, фотографиялық құжаттама жасауды жалғастыруда.
In 1979, shortly after working for The Daily Texan, Perkins went on to an internship with The Washington Post where he was a staff photographer for 27 years. Perkins was first initially given the job due to a series he shot in his free time on the first class of female "middies" at the Naval Academy. Once coming on to the paper, Perkins developed a passion for his job in covering extravagant international events. These include the Palestinian revolution, both the Iraq and Afghanistan wars, as well as wars in what was the former Yugoslavia. As well as international, Perkins has documented many local and national events all over the United States. Recently, Perkins has carried on and worked closely with the Post's online version of the paper. He has produced some of the website's first multimedia and interactive projects including the Siberia and Finland Diaries. Presently, Perkins is working as both an independent photographer and videographer, concentrating on interactive media assignments and video documentaries as well as continuing documenting in photographic form.
Марапаттар
Перкинстің алғашқы танымал марапаты 1994 жылы Ұлттық баспасөз фотографтары қауымдастығының "Жылдың газет фотографы" атағы болды. Бұл сыйлық Ресейдегі фотожобалары мен Нью-Йорктегі сән көрсетілімдерінен алынған бірнеше суреттерді қамтитын портфолиосы үшін берілді. Бір жыл өткен соң, 1995 жылы Перкинс және оның "Post" газетіндегі әріптесі Леон Даш Колумбия округінде тұратын үш буын отбасының кедейлік, сауатсыздық, қылмыс және есірткіге тәуелділіктің салдарына ұшырауын төрт жыл бойы зерттегендері үшін "Түсіндірме журналистика" санатында Пулитцер сыйлығымен марапатталды. 1996 жылы Перкинс Ресейдің Чечнядан қашып бара жатқан босқындармен толы автобустың терезесінен қарап тұрған жас баланың әйгілі суреті үшін "Жылдың әлемдік фотосуреті" сыйлығын жеңіп алды. Суретті сипаттаған "World Press Photo" қауымдастығы: "Баланың көрінісі Перкинстің өзі көрген және сезінгеннің бәрін шағылыстырды. Ол машинадан еңкейіп, камерасын тұрақтандыруға, фокусқа келтіруге және түсіруге тырысты. Ол бұл суреттің өзіне ерекше мағынасы бар екенін білді, бірақ оның конкурста жеңіске жететініне сенбеді" деді. Бес жылдан кейін, 2000 жылы Перкинс "Post" газетіндегі әріптестері Кэрол Гузи және Майкл Уильямсонмен бірге "Фильмдік фотосурет" номинациясында екінші Пулитцер сыйлығын бөлісті. Олар Косово босқындарының ауыр жағдайын көрсететін жүрекке тиетін фотосуреттері үшін марапатталды.
The first recognized award Perkins received was the "Newspaper Photographer of the Year" by the National Press Photographers Association in 1994. This was given for a portfolio that included photographic projects in Russia as well as several images from New York City fashion shows. A year later, in 1995, Perkins and fellow Post reporter Leon Dash were presented a Pulitzer Prize in the category Explanatory Journalism for their four year investigation of the consequences of poverty, illiteracy, crime and drug abuse had on a three generation family living in the District of Columbia. In 1996, Perkins won the World Press Photo of the year award for his well known photograph of a young boy looking out a window on a bus full of refugees, leaving Chechnya, Russia. In describing the image, The World Press Photo association said "The boy's expression mirrored all that Perkins had experienced and seen himself, and leaning out of his car, he attempted to steady his camera, focus and shoot. He says he knew this was a special image, mostly because of the symbolic meaning it had for him, but it was not an image he believed would win a contest." Five years later, Perkins once again shared a second Pulitzer Prize in 2000 in the category Feature Photography with fellow Post photographers Carol Guzy and Michael Williamson. They were awarded for their heartbreaking photos illustrating the plight of Kosovo refugees.
Басқа жұмыстар
1995 жылы Люсиан Перкинс еркін фотограф Билл Сверсимен бірлесіп Мәскеуде «ИнтерФото» халықаралық фотожурналистика конференциясын құрды. 1994 жылдан 2004 жылға дейін «ИнтерФото» Ресейде, Балтық елдерінде және ТМД елдеріндегі ең ірі кәсіби фотография көрмесі болды. Конференция ресейлік фотосуретшілер қауымдастығын зерттеді, жергілікті, аймақтық және халықаралық фотосуретшілер, фоторедакторлар, кураторлар мен өнеркәсіп жетекшілерінің қоғамдарын біріктіріп, идея алмасуға, кәсіби фотография өнері туралы білім беруге және бөлісуге мүмкіндік берді. 1996 жылы Перкинс пен Леон Даш Пулитцер сыйлығына ие болған зерттеулерін бейнелейтін «Роза Ли: Америка қаласындағы ана мен оның отбасы» атты кітап жариялады. 1998 жылы Перкинс «Runaway Madness» атты келесі кітабын шығарды және оны бүкіл елде көрмеге қойды. Кітапта Нью-Йорктегі танымал сән шарасының көшбасшысының 100-ден астам суреті бар. Перкинс Кейт Мосс, Наоми Кэмпбелл, Шалом Харлоу, Кристи Турлингтон және тағы да басқа модельдерді сахна тынысынан суретке түсірді. Перкинс сонымен қатар сән журналистерін, сән редакторларын, сатып алушыларды және көрермендерді де суретке түсірді. Кейін Перкинс кітаптың кураторы болды және көптеген ресейлік фотографияларды қамтитын «Өзгерістің хроникасы» атты көрмені ұйымдастырды. Перкинс алғаш рет 1988 жылы Рональд Рейган мен Михаил Горбачев арасындағы саммит туралы хабарлау үшін Ресейге барды, бірақ елде бір айдан астам уақыт өткізді. Кейін 1993 жылы ол Ресейге қайта оралып, алты айлық сапары барысында көптеген ресейлік фотографтармен көп уақыт өткізді, бұл оны «Өзгерістің хроникасы» атты кітапқа жеткізді.
In 1995, Lucian Perkins co founded InterFoto, an international photojournalism conference located in Moscow with free lance photographer Bill Swersey. InterFoto was the biggest professional photography exposition in Russia, the Baltic States and CIS countries from 1994 to 2004. The conference explored the Russian photographic community, uniting local, regional and international societies of photographers, photography editors, curators, and industrial leaders to swap ideas, share and educate others on the art of professional photography. In 1996 Perkins and Leon Dash published a book illustrating their Pulitzer Prize–winning investigation titled Rosa Lee : A Mother and Her Family in Urban America. In 1998, Perkins published his next book Runaway Madness, and had it exhibited nationally. The book has over 100 images of a behind the scenes story of a popular New York fashion event. Perkins photographed models Kate Moss, Naomi Campbell, Shalom Harlow, Christy Turlington and more behind the curtain. Perkins also photographed fashion journalists, fashion editors and buyers as well as the audience. Later, Perkins curated the book and founded the exhibit, Chronicles of Change, which held much Russian photography. Perkins first went to Russia in 1988 to cover a summit between Ronald Reagan and Mikhail Gorbachev but ended up spending over a month in the country. Later he went back in 1993 and spent much time with a number of Russian photographers during his six month visit, which led him to Chronicles of Change.
Көрмеге қойылған және көрмеге қойылған жұмыстар
Перкинстің туындылары АҚШ-та және одан тыс жерлердегі мұражайларда көрсетілген. Халықаралық деңгейде олар Амстердамдағы Әлемдік баспасөз мұражайында, Боснияның Сараево қаласындағы «Элшіліктердегі өнер» бағдарламасында, Кубаның Гавана қаласында, Жапонияның Токио қаласында және Түркияның Анкара қаласында қойылған. АҚШ-та Перкинстің жұмыстары Дейтона Бичтегі Оңтүстік-шығыс фотосурет мұражайында, Вашингтондағы Ньюсеумда, Сан-Франциско мен Нью-Йоркте көрсетілген. Ол сонымен қатар Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы Америка тоқыма тарихы мұражайында, Флоридадағы Бока-Ратон өнер мұражайында және Мичиган штатының Флинт қаласындағы Флинт өнер институтында көрмелер ұйымдастырған.
Perkins has had work displayed in museums both in and outside the United States. Internationally, these places would include: World Press Museum in Amsterdam, The ART in Embassies Program in Sarajevo, Bosnia, Havana, Cuba, Tokyo, Japan and Ankara, Turkey. In the United States, Perkins has work displayed in The Southeast Museum of Photography in Daytona Beach, Newseum in Washington DC, San Francisco and New York City. He also has exhibits in The American Textile History Museum in Lowell Massachusetts, The Boca Raton Museum of Art in Florida and The Flint Institute of Arts in Flint, Michigan.