Австрия генералы Йоханн Фримонт (1759-1831) өмірі мен әскери жетістіктері. Бавария мұрагерлік соғысы, австрия-түрік соғысы, Маренго шайқасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Иоганн Мария Филипп Фримонт, Палота графы, Антродоко князі (3 ақпан 1759 – 26 желтоқсан 1831) – австриялық генерал. Фримонт Лотарингия герцогтығындағы Фенетраңж қаласында дүниеге келген. 1776 жылы австриялық атқыштар әскеріне қарапайым сарбаз ретінде қабылданды, Бавария мұрагерлік соғысында офицерлік шен алды, 1788–1791 жылдардағы австрия-түрік соғысына және француз революциялық соғыстарының алғашқы науқандарына қатысты, онда ол өзгелерден ерекше көзге түсті. 1795 жылы Франкенталь шайқасында Мария Терезаның әскери орденімен марапатталды. 1800 жылғы науқанда Маренго шайқасында (14 маусым) атқыштар әскерінің басшысы ретінде көзге түсті, ал келесі жылы генерал-майор болды. Үшінші коалиция соғысында ол тағы да Италияда қызмет етті және Кальдиеро шайқасында көрсеткен батылдығымен танылды. 1809 жылы ол тағы да Италияда белсенді қызметте болды, Жохан бас герцогтің қол астында лейтенант-фельдмаршал шенімен, Чэстелер корпусында 1-Сацильде (15-16 сәуір) және Кальдиерода (Соаве) қызмет етті. Ол Пиаведе тылға басшылық етті, бірақ 2-Сацильде және 11 мамырда Сент-Даниель шайқастарында жеңіліске ұшырады. 14 маусымда Рааб шайқасында резервтік корпустың басшысы болды. 1812 жылы Фримонт Карл Филипптің атқыштар корпусының бастығы ретінде Ресей науқанына қатысты, 12 тамызда Городечно шайқасында (Подобна, Пружаны) қызмет етті. 1813 жылдың қаңтарында Шварценбергтің орнын басып, қолбасшылыққа тағайындалды. 1813 жылы Италиядағы Хиллердің V армия корпусына басшылық етті, Кальдиерода (15 қараша) шайқасқа қатысты. Париж келісімінен кейін (1814) Майнц қаласында әскери губернатор болды. 1815 жылы Италиядағы австриялық науқанның бас қолбасшысы болды, оның әскері 11 шілдеде басып алынған Лион қаласына дейін Францияға енді. Ол бірнеше жыл Францияда болды, ал 1819 жылы Венецияда қолбасшылық етті. 1821 жылы Неаполь Карбонари көтерілісшілеріне қарсы жұмылдырылған австриялық армияны басқарды, 24 наурызға қарай Неаполь қаласына жеңіспен кірді. Екі Сицилия патшасы Фердинанд I-ден Антродоко князі атағы мен үлкен ақшалай сыйлық алды, ал Австрия императоры Франциск I-ден атқыштар әскерінің генералы шені берілді. Осыдан кейін ол Солтүстік Италияда қолбасшылық етті және сол жылы Сардиния корольдігінде Карбонари көтерілісшілеріне қарсы науқанға басшылық етті. 1831 жылы Хофкригсраттың президенті болды, бірақ бірнеше айдан кейін Вена қаласында қайтыс болды.
Johann Maria Philipp Frimont, Count of Palota, Prince of Antrodoco (3 February 1759 – 26 December 1831) was an Austrian general. Frimont was born at Fénétrange, in the Duchy of Lorraine. He entered the Austrian cavalry as a trooper in 1776, won his commission in the War of the Bavarian Succession, and took part in the Austro Turkish War (1788–1791) and in the early campaigns of the French Revolutionary Wars, in which he frequently earned distinction. At the Battle of Frankenthal in 1795 he won the Military Order of Maria Theresa. In the campaign of 1800 he distinguished himself greatly as a cavalry leader at Marengo (14 June), and in the next year became major general. In the War of the Third Coalition he was again employed in Italy and won further renown by his gallantry at the Battle of Caldiero. In 1809 he again saw active service in Italy under the Archduke John in the rank of lieutenant field marshal, serving in Chasteler's Corps at 1st Sacile 15–16 April, and Caldiero (Soave). He commanded the rearguard at the Piave, but was defeated at 2nd Sacile and at Saint Daniel 11 May. He commanded the Reserve Corps at the Battle of Raab 14 June. In 1812 Frimont led the cavalry of Karl Philipp, Prince of Schwarzenberg's corps in the Russian campaign, serving at the Battle of Gorodechno (Podobna, Prujany) 12 August. He replaced Schwarzenberg as commander in January 1813. In 1813 he commanded V Armeekorps under Hiller in Italy, serving at Caldiero 15 November. After the Treaty of Paris (1814) he became military governor in Mainz. In 1815 he was commander in chief of the Austrian campaign in Italy, and his army penetrated France as far as Lyon, which was entered on 11 July. With the army of occupation he remained in France for some years, and in 1819 he commanded at Venice. In 1821 he led the Austrian army which was employed against the Neapolitan Carbonari rebels, and by 24 March he had victoriously entered Naples. His reward from King Ferdinand I of the Two Sicilies was the title of Prince of Antrodoco and a handsome sum of money, and from Emperor Francis I of Austria the rank of general of cavalry. After this he commanded in North Italy, and led the campaign against Carbonari rebels in the Kingdom of Sardinia that same year. He became president of the Hofkriegsrat in 1831, but died a few months later at Vienna.