Англия ақыны және саяхатшысы Анна Миллердің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Ағылшын ақыны және саяхат жазушысы

Анна, Леди Миллер (туған тегі Риггс; 1741 – 24 маусым 1781) – ағылшын ақыны, саяхат жазушысы, мұрагер және салон иесі.

Өмірбаян

Анна Эдвард Риггстің әйелі Маргарет Пиготтың Шропширдегі Четуинд тарихи үйінің қызы болды. Оның әкесі Эдвард Риггс Ирландияның Төменгі палатасының мүшесі, кіріс комиссары және Ирландияның құпия кеңесінің мүшесі болған, ал Анна оның байлығының көп бөлігін мұра етті. 1741 жылы оның әкесі Лондонның кеден комиссары болды. Хорас Уолпол 1765 жылы Аннаның анасын ескі, қатал юморист ретінде, бірақ ақылға қонымды екенін айтты. Фанни Берни оны өте көңілді және әзілге құмар деп сипаттады. 1765 жылы Анна Джон Миллерге тұрмысқа шықты, ол Баликазиде орналасқан кедей ирланд отбасының мүшесі болды. Миллер Жеті жылдық соғыста қызмет еткен, бірақ 1763 жылы бейбітшілік орнағаннан кейін отставкаға шықты. Анна оған үлкен күйеулік қор мұра етті, ал ол әкесінің атынан бұрын өзінің қыз фамилиясын қабылдады. Баттың жанындағы Батестон қаласында ол үлкен үй салып, әсем бақша жасады. Бірақ, ерлі-зайыптылардың сәнді өмір салтының шығындары оларды үнемдеуге мәжбүр етті, сондықтан олар Францияға көшіп, Италияның ежелгі ескерткіштерін аралады. 1776 жылы Аннаның саяхаты барысында досына жазған тіршілікке толы хаттары үш томдық кітап болып жарық көрді. 1777 жылы екі томдық екінші басылымы жарық көрді. Кітап белгілі бір сәттілікке ие болды, бірақ Уолполтың пікірінше, "Бай Аркадияның қамқоршысы өзінің үш томдық саяхаттарында француз немесе итальян тілінде бірде-бір сөзді дұрыс жаза алмайды". Джон Миллер 1778 жылы баронет атағын алды, ал Анна Леди Миллер атанды. Ол вилласында әр екі апта сайын әдеби салон өткізді. Ли бұл салондарды "Делла Крусканның кейінгі ақымақтықтарына ұқсас" деп сипаттады. Италияда Леди Миллер 1759 жылы Фраскатиде қазылған көне ваза сатып алды. Ваза лавр гүлдерімен әшекейленген "алтаға" қойылды, ал әрбір қонаққа өлеңмен жазылған өз шығармасын құмыраға салу ұсынылды. Ең жақсы үш шығарманы анықтау үшін комиссия құрылды, содан кейін олардың авторларын Леди Миллер мирт гүлдерімен тәжді. Бұл дәстүр Леди Миллер қайтыс болғанға дейін сақталды. Кейін вазаны Бат қаласынан Эдвин Доудинг сатып алып, қалалық саябақта орналастырды. Бұл қоғам танымал болды және көптеген адамдар оны күлдірді. Энтони Моррис Сторр Джордж Селвинге жазған хатында: "Олардың келесі тақырыбы - маңызсыз нәрселер мен маңызсыз адамдар. Эдвард Дракс кештердің қатысушыларының бірі болды, ал ол және Миллер 1778 жылы Morning Post газетінде сатиралық мақалада келтірілді: "Сіз ода жазып көруге болады, мен сіз өнеріңіз үшін мирт гүлдерімен тәжді иеленесіз деп күмәнданбаймын". Уолпол Генри Сеймур Конвейге жазған хатында: "Сіздің [Батқа] барғаныңызға қуаныштымын, әсіресе сіз Миссис Миллердің Бат-Истондағы ақымақтықтарына қатыспағаныңыз үшін". Фанни Берни 1780 жылы Батқа сапар барысында Хестер Трал арқылы Леди Миллермен танысты және: "Бұл жерде Леди Миллерге барудан артық ештеңе сәнге сай емес. Ол шамамен қырық жастағы дөңгелек, тоқ, қарапайым көрінетін ханым, және оның барлық мақсаты сәнді әйел болып көріну болса, оның барлық жетістігі - өте қарапайым өмір салған қарапайым әйел болып көріну, жақсы киіммен". Кітап он күн ішінде сатылып бітті, ал 1776 жылы екінші том өлеңдерімен жаңа басылымы жарық көрді. Уолпол кітапты жасанды гүлдер букеті деп атады, ол журналдан он есе нашар. Үшінші том 1777 жылы, ал төртінші том 1781 жылы жарық көрді. Сатудан түскен пайда қайырымдылыққа жұмсалды. Оның ішінде майланған кекске өлең жазған Нортумберленд герцогинясы, Лорд Палмерстон, Лорд Карлайл, Кристофер Ансти, Уильям Мейсон, Дэвид Гаррик, Анна Сьюард және Леди Миллер болды, оларға көптеген жазушылар құрметпен сөздер айтты. Сэмюэл Джонсон бұл жинақты жек көретін. Сэр Уолтер Скотт Сьюардтың талантын Леди Миллер ашқанына сенді, ал Сьюард Леди Миллер естелігіне арналған өлеңінде оның көмегін мойындады. Жоғарыда аталған шығармалардан басқа, 1778 жылы Леди Миллердің "Жаңалықтар туралы" және "Маңызсыз нәрселер мен маңызсыз адамдар туралы" атты кітабы жарық көрді. Леди Миллер 1781 жылы 24 маусымда Бристольдегі Ыстық бұлақта қайтыс болды және Бат аббат шіркеуінде жерленді. Джон Бэкон жобалаған және 1785 жылы орнатылған ескерткіште Сьюард жазған өлеңдегі эпитафия бар. Оның екі баласы болды - ұл және қыз.

Anna was the daughter of Edward Riggs, by his wife, Margaret Pigott, of the historic house of Chetwynd, Shropshire. Her grandfather, Edward Riggs, had been a member of the Irish House of Commons, a commissioner of revenue, and a Privy Councillor in Ireland, and Anna inherited much of his wealth. Her father became a commissioner of customs in London in 1741. Horace Walpole described Anna's mother in 1765 as an old rough humourist, who passed for a wit. Fanny Burney characterised her as mighty merry and facetious. In 1765 Anna married John Miller, a member of a poor Irish family seated at Ballicasey, County Clare. Miller had served through the Seven Years' War, but resigned his commission at the peace of 1763. Anna brought him a large fortune, and he adopted her maiden surname before his own. At extravagant cost he built a house at Batheaston, near Bath, and laid out a garden, of which Walpole gave a detailed description. However, the expense of the couple's lifestyle soon demanded that they economise and they moved to France and made a tour of the Italian antiquities. In 1776 Anna's lively letters sent to a friend during her travels were published anonymously in three volumes. A second edition, in two volumes, appeared in 1777. The book did enjoy some success but Walpole's opinion was that "The poor Arcadian patroness does not spell one word of French or Italian right through her three volumes of travel". John Miller became a baronet in 1778 and Anna became Lady Miller. She instituted a fortnightly literary salon at her villa. Lee characterised the salon as bearing "some resemblance to the later follies of the Della Cruscans". In Italy, Lady Miller had purchased an antique vase, dug up at Frascati in 1759. The vase was placed on an "altar" decorated with laurel, and each guest was invited to place in the urn an original composition in verse. A committee was appointed to determine the best three productions, and their authors were then crowned by Lady Miller with wreaths of myrtle. The practice was continued until Lady Miller's death. The urn was then purchased by Edwyn Dowding, of Bath, and placed by him in the public park of the town. The society became famous, and was much laughed at. Anthony Morris Storer, writing to George Selwyn, observed, "Their next subject is upon Trifles and Triflers. Edward Drax was one of the attendees at the soirees and he and Miller were satirised in an article in the Morning Post in 1778:

You may try your hand at an ode, and I do not doubt but you may be crowned with myrtle for your performance". Walpole, in a letter to Henry Seymour Conway, said, "I am glad you went [to Bath], especially as you escaped being initiated into Mrs. Miller's follies at Bath Easton." Fanny Burney, while on a visit to Bath in 1780, was introduced to Lady Miller by Hester Thrale, and wrote, "Nothing here is more tonish than to visit Lady Miller. She is a round, plump, coarse looking dame of about forty, and while all her aim is to appear an elegant woman of fashion, all her success is to seem an ordinary woman in very common life, with fine clothes on." The edition was sold out within ten days and a new edition appeared in 1776 with a second volume of poems. Walpole called the book a bouquet of artificial flowers, and ten degrees duller than a magazine. A third volume was published in 1777, and a fourth in 1781. The profits of the sale were donated to charity. Among the contributors were the Duchess of Northumberland, who wrote on a buttered muffin, Lord Palmerston, Lord Carlisle, Christopher Anstey, William Mason, David Garrick, Anna Seward, and Lady Miller herself, to whom most of the writers paid extravagant compliments. Samuel Johnson held the collection in high contempt. Sir Walter Scott believed that Seward's talents were discovered by Lady Miller, and Seward acknowledged her help in her Poem to the Memory of Lady Miller. Besides the works already mentioned, a volume by Lady Miller entitled On Novelty, and on Trifles and Triflers, appeared in 1778. Lady Miller died on 24 June 1781, at the Hot Wells, Bristol, and was buried in the Abbey Church, Bath. On her monument, designed by John Bacon and erected in 1785, there is an epitaph in verse, composed by Seward. She left two children, a son and a daughter.

Отбасы

Сэр Джон Риггс Миллер, әйелінің мүлігін мұраға алғаннан кейін, 1786 жылдан соң сэр Томас Давенпорттың жесіріне үйленді. Ол бір кезде парламентте отырды, Блумсбери алаңына қоныстанғаннан кейін Лондон қоғамында әңгімеге құмар, жаңалықтарды тарататын адам ретінде белгілі болды және Лондонның көптеген клубтарындағы танымал тұлғаға айналды. 1798 жылдың 28 мамырында күрт қайтыс болды, ал баронеттік атағын бірінші некесінен туған ұлы Джон Эдвард Август Миллер (1770–1825) иеленді.