Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чесилио Баэс Гонсалес (1 қаңтар 1862 – 18 маусым 1941) – Парагвайдың уақытша президенті, 1905 жылдың 8 желтоқсанынан 1906 жылдың 25 қарашасына дейін қызмет еткен. Ол Либералдық партияның мүшесі болған.
Cecilio Báez González (January 1, 1862 – June 18, 1941) was provisional President of Paraguay from December 8, 1905 to November 25, 1906. He was a member of the Liberal Party.
Ерте өмір және мансап
Д. Сесилио Баез Гонсалес 1862 жылдың 1 ақпанында Парагвайдың астанасы Асунсьон қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы Николас Баез және Фаустина Гонсалес болды. Оның бауырлары Отониел, Бенджамин, Модеста және Реститута Баез Гонсалес еді. Ол 25 жыл бойы Каазападан Марселина Альендеге үйленді, ол Поликарпо Альенде мен Розарио Монгестің қызы болды. Олардың 14 баласы болды, олардың ішінде Амадео Баез Альенде, Арминда Баез Альенде және Николас Баез Альенде бар. 1878 жылы ол Ұлттық колледжде оқыды. Бір жылдан кейін ол Санта-Розада интерн ретінде жұмыс істеді, айлығы 25 патаконды құрады. Ол 1893 жылдың 15 шілдесінде Асунсьон Ұлттық университеті заң және әлеуметтік ғылымдар саласындағы докторлық дипломдардың алғашқы үш дипломдарын табыс еткен алғашқы курс студенттерінің қатарында болды. Дипломдар келесі ретпен табыс етілді: Сесилио Баез Гонсалес, Гаспар Вильямайор және Эметерио Гонсалес. Ол жазуға құштар болды және журналист және жазушы ретінде өзін көрсетті, сонымен қатар оқыту және саясатқа да белсенділік танытты. Ол заң факультетінің деканы болды, тарихтан лекция оқыды және Ұлттық университеттің деканы қызметін атқарды. Хосе Феликс Эстигаррибия үкімет кезінде ол Ұлттық университеттің Құрметті мәңгілік деканы болып тағайындалды. Ұзақ қызмет жолында ол көптеген халықаралық наградаларға ие болды, соның ішінде АҚШ-тағы Филадельфия әлеуметтік ғылымдар қоғамының, Гавана тарих академиясының және Париж халықаралық тарих академиясының мүшелігіне қол жеткізді. Оның жазба жұмыстарына азаматтық бостандықтар, Парагвайдағы автократия, Жозе Гаспар Родригес де Франсия және Оңтүстік Америкадағы диктатура туралы эсселер, сондай-ақ Парагвай тарихына шолу кірді. Ол көптеген заңдық және тарихи еңбектер жазды. Ол Парагвай жастарының ұстазы ретінде танымал болды. Ол Парагвайдың ең толық кітапханаларының бірін құрды. 1941 жылдың 18 маусымында 79 жасында Асунсьон қаласында қайтыс болды.
Dr. Cecilio Báez González was born in Asunción, capital of Paraguay on February 1, 1862. His parents were Nicholas Báez and Faustina González. His brothers were Otoniel, Benjamin, Modesta and Restituta Báez González. He was married for 25 years to Marcelina Allende of Caazapa, daughter of Polycarpo Allende and Rosario Monges. They had 14 children, including Amadeo Báez Allende, Arminda Báez Allende, and Nicolas Báez Allende. He studied at National College of the Capital in 1878. After a year, he served as an intern at Santa Rosa for the monthly sum of 25 patacones. He was in the first class in which the National University of Asuncion issued the first three diplomas of doctors in Law and Social Sciences on July 15, 1893. The diplomas were handed out in the following order: Cecilio Báez González, Gaspar Villamayor and Emeterio González. He had a love of writing, which he expressed as a journalist and writer and was also dedicated to teaching and politics. He served as dean of law, gave lectures in history, and was dean of the National University. During the government of José Félix Estigarribia, he was appointed Honorary Perpetual Dean of the Universidad Nacional. During his long career, he received several international honors, including membership in the Society of Social Sciences of Philadelphia in the United States, the Academia de Historia Havana and Société Académique de l'Histoire International Paris. His written works included essays on civil liberties, autocracy in Paraguay, José Gaspar Rodríguez de Francia and dictatorship in South America, and a survey history of Paraguay. He wrote several legal and historical works. He was known as Master of the Paraguayan Youth. He created one of the most comprehensive libraries of Paraguay. He died in Asuncion on June 18, 1941, at the age of 79 years.
Саяси мансап
Ол 1905 жылдың 9 желтоқсанында Ассамблеямен Хуан Баутиста Гаонаның орнына сайланған Республиканың уақытша президенті болды. Оның кабинеті мынадай құрамда болды: Ішкі істер министрі – Хосе Эмилио Перес, Қаржы министрі – Эмилиано Гонсалес Наверо; Сыртқы істер министрі – Каетано А. Каррерас, ал Соғыс және Әскери-теңіз күштері министрі – Бениньо Феррейра. Бұл саяси тұрақсыздыққа қарамастан экономикалық өркендеуге кедергі келтірмеген кезең болды, себебі ел билік жиі ауысқанға қарамастан дамыды. Оның үкіметтігі кезінде Парагвайға алғашқы автомобильдер әкелінді; Энрике Солано Лопес пен Блас Гарайға тиесілі кітапханалар құрылды, Әскери госпиталь салынды және бірнеше көшелерге асфальт төселді. Білім беру саласында 347 бастауыш мектепте 30 000 оқушы білім алды, ал Университетте 195 студент пен 37 оқытушы, ал Ұлттық колледжде 633 студент пен 72 оқытушы жұмыс істеді. Оларда заң, нотариат, медицина және фармация факультеттері жұмыс істеді.
He was interim President of the Republic, elected by the Assembly on December 9, 1905 to replace Juan Bautista Gaona who was deposed. His cabinet was composed as follows: as Minister of Interior was Jose Emilio Perez, as Finance Minister Emiliano González Navero; in Foreign Affairs, Cayetano A. Carreras and the minister of War and Navy was Benigno Ferreira. This was a period in which political instability did not prevent economic prosperity, as the country grew despite the frequent changes in power. During his government the first cars were imported to Paraguay; the libraries belonging to Enrique Solano Lopez and Blas Garay, the Military Hospital was built and several streets were paved. In the field of education there were 347 primary schools with 30,000 pupils, while the University had 195 registered and 37 teachers, and the National College with 633 students and 72 teachers. They operated the Faculties of Law, Notaries, Medicine and Pharmacy.
Саяси өмірбаяны
1887 жылы 10 шілдеде Демократиялық орталықты (кейін Либералдық партия) құруға қатысты, осының салдарынан партия мүшелері төңкеріс жасауға тырысқанда 1891 жылы жер аударылды; 1892 жылы Парагвайға қайта оралды. Республика Президенті лауазымын атқарғаннан басқа, Баез заңгер, сенатор, Жоғары сот төрағасы, Сыртқы істер министрі, профессор және Феликс Пайва үкіметі кезінде Боливиямен бейбіт келісім шартына қол қойғандардың бірі болды. Ол 1904 жылы Хуан Б. Гаона, 1906 жылы Бениньо Феррейра және 1911 жылы Альбино Джара президенттерінің хатшысы қызметін атқарды. 1903 жылы Мексикада, ал 1919 жылы Ұлыбритания мен Францияда делегацияны басқарды. Ол халықаралық құқық өкілі ретінде Мексика, Чили және Кубада өткен жиналыстарға қатысты. Мексикада (1902) ол міндетті арбитраж туралы диссертациясын сәтті қорғады. Сонымен қатар, ол 1914 жылы Монтевидеодағы Халықаралық заңгерлер комиссиясының конгресіне төрағалық етті.
He participated in the creation of the Democratic Centre (later Liberal Party) on July 10, 1887, which meant he was exiled in 1891 when members of the party attempted a coup d'etat; he was able to return to Paraguay in 1892. As well as President of the Republic, Báez worked as a lawyer, Senator, President of the Superior Court of Justice and Minister of Foreign Affairs, a professor and, during the government of Félix Paiva, one of the signatories of the Peace Treaty with Bolivia, after the end of the Chaco War. He served as chancellor for the presidents Juan B. Gaona in 1904, Benigno Ferreira in 1906 and Albino Jara in 1911. In Mexico, he headed a delegation in 1903, and in Great Britain and France in 1919. He attended meetings held in Mexico, Chile and Cuba as a spokesman of international law. In Mexico (1902) he successfully defended the thesis of binding arbitration. He was also the president of the Congress of the International Commission of Jurists in Montevideo in 1914.