Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Парагвай саясаткері Эмилиано Гонсалес Наверо (16 маусым 1861 – 18 қазан 1934) – Парагвайдың Либералдық партиясының саяхатшысы, ол үш рет Парагвай президенті және екі рет Парагвай вице-президенті қызметін атқарды.
Paraguayan politician
Emiliano González Navero (16 June 1861 – 18 October 1934) was a Paraguayan politician of the Liberal Party, he served as President of Paraguay on three occasions and as Vice President of Paraguay on two occasions.
Өмір жолы
Ол Үштік одаққа қарсы соғыста аман қалған қаһарман азаматтардың бірі болды. Бастауыш мектепті сүйікті туған қаласында, ал жоғары мектепті Colegio Nacional de la Capital-де оқыды. Universidad Nacional de la Capital заң факультетін бітірді. 1887 жылы заңгерлік тәжірибе жинады, содан кейін Хуан Антонио Эскура үкімет кезінде сот саласында судья болып жұмыс істеді. Ол Адела Лима ханымға үйленген, ол 1928 жылдың 7 қыркүйегінде дүние салды. Эмилиано, қоғамдық қызметтен толығымен қол үзген, 1934 жылдың 18 қазанында АҚШ-та, өз Отанынан тым алыс жерде, үйінде қайтыс болды.
He was one of the great survivors of the War against Triple Alliance. He attended elementary school at his beloved hometown and high school at the Colegio Nacional de la Capital. He was graduated from Law School at the Universidad Nacional de la Capital. Practiced law in 1887 and then acted in the judicial branch as a judge during the government of Juan Antonio Escurra. He was married to Mrs. Adela Lima, who died on 7 September 1928. Emiliano, retired from any public activity, died at home, very far away from his country, in the United States on 18 October 1934.
Оның билігі
Ол үш рет Республика Президенті болды. Сонымен қатар, ол 1906 жылдан 1908 жылға дейін Бениньо Феррейраның және 1928 жылдан 1932 жылға дейін Хосе Патрисио Гуггиаридің президенттігі кезінде Республиканың Вице-президенті болып сайланды. Феррейра 1908 жылғы 2 шілдедегі төңкеріспен құлатылғаннан кейін Гонсалес Наверо сол жылдың 5 шілдесінде уақытша президенттікке тағайындалды. Конституциялық мерзім аяқталған соң, ол 1910 жылғы 25 қарашада Мануэль Гондраға қызметін тапсырды. Екі айдан аспаған соң, бұл Президент отставкаға кетіп, елде анархия орнады, осының салдарынан ол 1912 жылғы 25 наурызда қайтадан уақытша президенттікке келді. Бірнеше ай өткен соң, 1912 жылғы 15 тамызда, ол конституциялық президент Эдуардо Шерерге билікті тапсырды, бұл болашақ президенттік мерзімдердің басталу күні ретінде осы күнді пайдаланудың бастамасы болды. Оның екінші мерзімінде екі жылдық азамат соғысынан кейін елде бейбітшілік орнады. Кейін ол 1928 жылдан 1932 жылға дейін Хосе Патрисио Гуггиаридің Вице-президенті болып қызмет етті, және 1931 жылғы 26 қазаннан 1932 жылғы 28 қаңтарға дейін президент міндетін атқарды, себебі Гуггиари 1931 жылғы 23 қазандағы оқиғалардан кейін импичмент процесінен өту үшін уақытша отставкаға шықты. Оның басшылығын келесі саясаткерлер құрады: Сыртқы істер – доктор Феликс Пайва; Ішкі істер – Эдуардо Шерер, Қаржы – доктор Геронимо Зубизаррета (кейін ол беделді Сыртқы істер министрі және ұлттық егемендіктің қорғаушысы болды), Әділет, Дің және Халыққа білім беру – доктор Мануэль Франко, және Соғыс және Теңіз күштері – Мануэль Гондра.
He was three times President of the Republic. Also, he was elected as Vice President of the Republic, holding the same position under the presidencies of Benigno Ferreira from 1906 to 1908 and José Patricio Guggiari from 1928 to 1932. Upon Ferreira was overthrown by the coup of 2 July 1908, González Navero assumed the temporary presidency on July 5 of that year. After the constitutional period expired, he handed the position over to Manuel Gondra on 25 November 1910. Less than two months later, this President resigned and a period of anarchy started in the country, which led him again to take the temporary presidency on 25 March 1912. A few months later, on 15 August 1912, he handed over command to constitutional president Eduardo Schaerer, which meant the beginning of using such date as the starting date for future presidential terms. During his second term peace was reached in the country, after two long years of civil war. He later served again as Vice President of José Patricio Guggiari from 1928 to 1932, and in that capacity acted as substitute of president from 26 October 1931 to 28 January 1932 because Guggiari temporarily resigned to undergo impeachment following the unfortunate events of 23 October 1931. His Administration was formed by the following politicians: Foreign Affairs, Dr. Félix Paiva; Internal Affairs, Eduardo Schaerer, Finance, Dr. Gerónimo Zubizarreta (who later became a prestigious Minister of Foreign Affairs and defender of national sovereignty), Justice, Religion and Public Education, Dr. Manuel Franco, and War and Navy, Manuel Gondra.
Әкімшілігінің жетістіктері
Оның басқаруы кезіндегі жетістіктердің арасында: Теңіз механика мектебінің құрылуы, саяси қылмыстарға кешірім жасау, Ауылдық кодекс қабылдануы, көптеген жас суретшілерге стипендиялар тағайындалуы, тегін және міндетті бастауыш білім беру жүзеге асырылды, Консепсьон қаласында теміржол инфрақұрылымын дамыту, сондай-ақ елдің әртүрлі қалаларында бірнеше муниципалитеттер құрылды. Екінші жағынан, қатал саяси репрессиялар жүргізілді және газеттер жабылды. Парагвай Германияның Дрезден қаласында өткен Халықаралық өнер білімі конгресіне қатысты, Лима қаласында өткен Америка студенттерінің конгресіне қатысқан делегацияға 2800 долларлық алтын таңбасы бөлінді, ал Ж. Иносенсио Лескано мен Хосе дель Росарио Аяла Ұлттық білім беру кеңесіне оқытушылар болып тағайындалды. Өрт сөндіру қызметі мен қауіпсіздік күзеті таратылды және Теңіз механика мектебі құрылды. 1912 жылдың 1 мамырында Армияны қайта ұйымдастыруға бұйрық берілді, ал Эмилио Пасторе, Альфредо Мена, Карлос Дж. Фернандес, Блас Милославич және Николас Дельгадо екінші лейтенанттар болып қабылданып, қызметке кірді. Сол күні Роландо Ибарра капитан болып кірді, ал сол жылдың 11 маусымында Президенттің көмекшісі болып тағайындалды. Ипотекалық банк (Banco Hipotecario) құрылды; сонымен қатар, астананың көптеген көшелері асфальтталды және Пальма, Альберди және 14 мамыр көшелерінде ағаштан жасалған төсенішпен сынақ жүргізілді. Бірінші рет Вильяррика, Пилар, Энкарнасьон және Консепсьон қалалары өздерінің әкімдерін тағайындады, Пальма көшесінде жаңа орталық базар салынды және Хуан Сильвано Годойдың Көркем өнер мұражайы (Museo de Bellas Artes) ашылды. Үкімет әдебиет пен өнерді жан-жақты қолдады, Көркем өнер мұражайы құрылды және өнер мектебін құруға үлес қосылды. Андрес Кампос Сервераға (Жулиан де ла Эррерия) Канадада оқуға, сондай-ақ Еусебио А. Лугоға, Гильермо Галиндоға және Эдуардо Молинас Ролон де Арраскаетаға стипендия тағайындалды. Музыканттар Агустин Барриос пен Ампелио Виллальба қосымша лауазымдарға ие болды. Журналистика саласында 1910 жылдың 1 ақпанында "El Nacional" газеті жарық көрді, сондай-ақ алты журнал мен сегіз газет шығарылды.
Some of the achievements during his administration were: the creation of the Naval School of Mechanics, amnesty for political crimes, enactment of a Rural Code, granting scholarships to many young artists, the free and mandatory elementary school was implemented, development of railway in Concepción and creation of several municipalities in cities throughout the country, on the other hand there were harsh political repression and newspapers were closed down. Paraguay participated in the International Congress of Art Education, which took place in Dresden, Germany, the sum of $2800 gold seal was allocated to the delegation that attended the Congress of American Students held in Lima, Peru, and J. Inocencio Lezcano and Jose del Rosario Ayala were appointed as teachers in the National Council of Education. They were dissolved The Fire Department and the Security Guard was dissolved and the Naval School of Mechanics founded. On 1 May 1912, reorganization of the Army was ordered, and the following officials entered as second lieutenants: Emilio Pastore, Alfredo Mena, Carlos J. Fernandez, Blas Miloslavich and Nicolas Delgado. On the same date, Rolando Ibarra entered as captain, and on 11 June of that year he was appointed Assistant to the President. The Banco Hipotecario was founded; in addition many streets of the capital city were paved and a test of wood cobblestone was made on Palma, Alberdi and 14 de Mayo Streets. For the first time, the cities of Villarrica, Pilar, Encarnación and Concepción appointed their respective mayors; a new central market was built on Palma Street and the Museo de Bellas Artes of Juan Silvano Godoi opened. The government granted important support to Literature and Arts, the Museo de Bellas Artes was created; a contribution was made to establish an Art School. A scholarship was granted to Andres Campos Cervera (Julian de la Herreria) to study in Canada, also to Eusebio A. Lugo, Guillermo Galindo and Eduardo Molinas Rolón de Arrascaeta. There were auxiliary positions for musicians Agustin Barrios and Ampelio Villalba. In journalism, "El Nacional" emerged on 1 February 1910, and six magazines and eight newspapers were issued.
Саяси мансап
Дон Эмилиано әрқашан либерализмнің "радикалды" бағытында саяси белсенділік танытты. 1890 жылғы 28 қарашада сот саласының мүшесі және Жоғарғы Сот төрағасы болды. 1895 жылғы ақпанда Бениньо Феррейра басқарған біріккен Конгресске қосылды. Ол Либералдық партияда қызмет етіп, Конгресс мүшесі болды және 1904 жылғы 19 желтоқсанда Хуан Баутиста Гаонаның үкіметінде Парагвайдың қаржы министрі қызметіне тағайындалды, Сесилио Баез үкіметінде де осы лауазымда қалды. 1906 жылғы 28 сәуірде Феррейраның президенттікке ұмтылысына қосылу үшін отставкаға кетті. Гонсалес Наверо 1906, 1908, 1922, 1924, 1928, 1931 және 1932 жылдары Сенат төрағасы болды. Феррейра қызметтен алынғаннан кейін Гонсалес Наверо 1908 жылғы 4 шілдеде атқарушы биліктің басшысы болды, бірақ Феррейраның отставкасы ресми түрде 1908 жылғы 31 желтоқсанда ғана қабылданды. Дон Эмилианоның қолы Демократиялық орталықтың құрылтай актісінде де, Альбино Джара бастаған және Адольфо Рикельме аяқтаған 1908 жылғы 4 шілдедегі қоғамдық мәлімдемеде де жоқ.
Don Emiliano moved always politically in the "radical" sector of liberalism. He was part of the judicial branch and President of the Supreme Court of Justice on 28 November 1890. In February 1895, he joined the unified Congress, led by Benigno Ferreira. He served in the Liberal Party, being part of the Congress and on 19 December 1904, joined the Administration of Juan Bautista Gaona as Minister of Finance of Paraguay and served in the same function also during the government of Cecilio Báez, resigning on 28 April 1906, in order to join Ferreira in his route to the Presidency. González Navero was president of the Senate in 1906 1908, 1922, 1924, 1928 1931 and 1932. After Ferreira was removed, González Navero became head of the Executive Branch on 4 July 1908, although it was only on 31 December 1908 that the resignation of Ferreira was formally accepted. The signature of Don Emiliano does not appear in the Founding Act of the Centro Democratico, neither in the Public Statement of 4 July 1908, initiated by Albino Jara and closed by Adolfo Riquelme.