Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бениньо Асунсьон Феррейра (13 қаңтар 1846 – 14 маусым 1920) – 1906 жылдың соңы мен 1908 жыл аралығында Парагвай президенті болды. Ол Либералдық партияның мүшесі еді. Генерал және заң ғылымдарының докторы Бениньо Феррейра 1870 жылғы соғыстан кейінгі кезеңнің негізгі қайраткерлерінің бірі және оның заманының ең беделді саяси лидерлерінің бірі болды.
Benigno Asunción Ferreira (January 13, 1846 – June 14, 1920) was President of Paraguay between the end of 1906 and 1908. He was a member of the Liberal Party. The general and doctor in law Benigno Ferrerira was one of the main protagonists in the postwar period of' ‘70 and one of the most respected political leaders of his era.
Ерте өмір
Бениньо 1846 жылдың 13 қаңтарында қазіргі Лимпио қаласына қарасты, бұрынғы Тапуа Грандедегі Мора Куэ деген жерде дүниеге келген. Оның ата-анасы Хоакин Анхель Мора Коэне мен Мария Консепсьон Феррейра болды; диктатор Франсияның өмірінің соңында рұқсаты болмағандықтан олардың некесі заңдастырыла алмады. Бениньо мойындалған ұл болғанымен, анасының қыздық тегін таңдады. Оның екі әпкесі болды: Сусана (Силвестр Авейроға үйленген) және Мерседес (1870 жылғы Конституциялық конвенцияның бұрынғы президенті Федерико Гильермо Баэзге үйленген). Республика президенті Дон Карлос Антонио Лопестің бұйрығымен жас Бениньоның Сан-Карлос-де-Асунсьон колледжіне қабылдануына тыйым салынды, себебі оның әкесі саяси қарсылас болған. Тарихшы Мануэль Песоа оның крест әкесі Аргентинаның генерал-консулы Хосе Томас Рамирес болғанын, ол генерал Юсто Хосе де Уркизаны өкілдік еткенін және Бениньоға Аргентинаның Энтре-Риос провинциясындағы Уругвай колледжінде оқуға рұқсат бергенін айтады. Сол жерде Бениньо Феррейра басқа аргентиналық және парагвайлық жастармен қарым-қатынас жасады. Кейін ол Буэнос-Айрес қаласына көшіп, Буэнос-Айрес университетінде заң оқуын бастады. Оның оқуы 1865 жылы Парагвайға қарсы соғыс басталғанда үзіліске ұшырады.
Benigno was born January 13, 1846, in Mora Cué, a town which nowadays belongs to Limpio, the former Tapuá Grande. His parents were Joaquin Angel Mora Coene and María Concepción Ferreira; their marriage could not be legalized because of a lack of permission from the dictator Francia, then at the end of his life. Despite being a recognized son, Benigno chose to take the mother's maiden name. He had two sisters, Susana (married to Silvestre Aveiro) and Mercedes (married to Federico Guillermo Baez, former president of the Constitutional Convention of 1870). The entry into the Colegio de San Carlos de Asunción was forbidden to young Benigno by order of Don Carlos Antonio López, president of the republic, as his father was a political opponent. Historian Manuel Pesoa mentions that his godfather was the Argentine consul general Jose Tomas Ramirez, representing general Justo José de Urquiza, who allowed Benigno to study at the Colegio del Uruguay in the province of Entre Ríos, Argentina. There, Benigno Ferreira got to socialize with other young Argentines and Paraguayans. He later moved to Buenos Aires to begin his studies of law at the University of Buenos Aires. His studies were interrupted by the outbreak of war against Paraguay 1865.
Саяси мансап
Буэнос-Айрестегі Парагвай отаршылдығын саяси себептермен туған жерін тастап кеткен отбасылар құрды. Сол кездегі Буэнос-Айресте басым болған либералдық идеялардың ықпалымен олар Лопестің (Карлос Антонио мен Франсиско Солано) авторитарлығын және олардың қатал полицейлік тәртібін сынады. Парагвай студенттерінің бір тобы Асунсьон режиміне қарсы күресу үшін біріккен фронт құруды бастады. Олар Буэнос-Айрестегі баспасөзде мақалалар жариялады, тіпті манифесттерге де қол қойды. Феррейраның өзі толыққанды либерал болды. Осы қызметтерінің бәрін Лопестің агенттері тығыз бақылап отырды және Бениньоның анасына «оның ұлының қылмыстық әрекеттері үшін» қатал жаза берді. Миссис Консепсьон тұтқындалып, азапталды, содан кейін жоғалған ұлына қарсы куәлік беруге мәжбүр болды. Осы кезде Үштік Одақ соғысы басталды, және ол 19 жасында Үштік Одаққа қолдау көрсеткен Парагвай легионына қосылды. Бениньо Феррейра Үштік Одақ шартының құпия бабын білгенде, генерал Уркисаның алдына жеке келіп, былай деді: «Біз алданып қалдық. Одақтасу шарты - оған қол қойған үкіметтерге ұят, менің отанымды қорлау және өркениеттің масқарасы». Феррейра отставкаға келіп, Буэнос-Айреске оралып, «La Republica» газетінде журналистикамен айналысты, онда Альянсты сынады. 1869 жылы одақтас күштер Асунсьонды басып алғаннан кейін Бениньо Феррейра астана портының капитаны болып тағайындалды. 1869 жылдың қыркүйегінде ол масондар қатарына қосылды. Келесі айда ол Парагвай тарихында толығымен жекеменшік болып табылатын «La Regeneración» газетінің құрылуына қатысты. 1870 жылы ол Факундо Мачаин басқарған «Ұлы Халық Клубы» комитетінің мүшесі болып сайланды және бірнеше күннен кейін сержант-майор шенімен Ұлттық гвардия батальонына басшылық етті. Парагвай саясатында ерте кезеңнен-ақ маңызды тұлға болған ол 1871 жылы Сирило Антонио Риварола үкіметі кезінде Соғыс және Теңіз министрі болды. Мемлекеттік құрылымды қайта ұйымдастырудың қиын атмосферасында ол Төменгі палатада орын алды, кейін Әділет министрі болып қызмет етті. 1873 және 1874 жылдары үш қарулы көтеріліске қатысты. Соңғысының нәтижесінде ол ұзақ уақыт жер аударылуға мәжбүр болды (1874–1895), осы кезеңде Буэнос-Айресте заң ғылымының докторы дәрежесін алды. Оралғаннан кейін Либералдық партияның екіге бөлінгенін көрді – азаматтық және радикалдар. 1904 жылы Пилкомайо шартына қол қойылғанда азаматтық соғысқа белсенді қатысты. Жаңа үкімет құрылғаннан кейін ол қайтадан Соғыс және Теңіз министрі болып тағайындалды, кейіннен Жоғарғы Сот мүшесі болды. 1906 жылдың 25 қарашасында ол бірінші бас магистратураны иеленді. Оның кабинетіне вице-президент ретінде Эмилиано Гонсалес Наверо, Қаржы министрі ретінде Адольфо Солер, Ішкі істер министрі ретінде Мануэль Бритес, Әділет министрлігінде Карлос Исаси, Діни істер және Білім министрі ретінде Гильермо де лос Риос, Соғыс және Теңіз министрі ретінде Мануэль Дуарте және канцлер ретінде Сесилио Баэс кірді.
The Paraguayan colony in Buenos Aires was formed by families who had left their homeland for political reasons. Influenced by the liberal ideas dominant in Buenos Aires at the time, they criticized the authoritarianism of the López (Carlos Antonio and Francisco Solano) and their heavy handed police. A group of Paraguayan students began organizing a united front to fight the regime of Asunción. They published articles in the press in Buenos Aires and even signed manifestos. Ferreira himself was a full fledged liberal. All this activity was closely followed by Lopez's agents, who took harsh reprisals against Benigno's mother "due to the criminal conduct of his son." Mrs. Concepcion was seized and tortured, so she would testify against her missing son. This was the context when the Triple Alliance War started, and as he joined the pro Triple Alliance Paraguayan Legion at the age of 19. When he learnt of the secret clause of the Treaty of the Triple Alliance, Benigno Ferreira reportedly appeared in person before General Urquiza to convey the following: "We have been deceived. The treaty of alliance is a disgrace to the signatory governments, an insult to my homeland and a mockery to civilization." Ferreira resigned and returned to Buenos Aires to devote himself to journalism in the newspaper "La Republica", in whose columns he lambasted the Alliance. After the occupation of Asunción in 1869 by allied forces, Benigno Ferreira was appointed captain of the port of the capital. In September 1869 he joined the Freemasons. In the following month he was among the drafters of the newspaper "La Regeneración", the first in Paraguayan history to be wholly private. In 1870, he was elected member of the committee of “The Great People's Club” led by Facundo Machaín and a few days later assumed command of a battalion of National Guard with the rank of Sergeant Major. An important character from an early age in Paraguayan politics, he became Minister of War and Navy in 1871 during the government of Cirilo Antonio Rivarola. In the troubled atmosphere of the reorganization of the Public State, he took over a bench in the Lower House and later served as minister of Justice. He dealt with three armed revolts in the years ‘73 and ‘74. As a result of the last amongst these, he was forced to endure a long exile (1874–1895), a period in which obtained a doctorate in law in Buenos Aires. He found upon his return a divided Liberal Party, this time between civics and radicals. He actively participated in the civil war in 1904 when the Pact of Pilcomayo was signed. When the new government was installed, he went back to the position of minister of War and Navy and later became a member of the Supreme Court. On November 25, 1906, he took the first magistracy. His Cabinet was composed of Emiliano González Navero as vice president, Adolfo Soler as Minister of Finance, Manuel Brítez as Minister of the Interior, Carlos Isasi in the Ministry of Justice, Guillermo de los Rios as Minister for Religious Affairs and Public Instruction, Manuel Duarte as Minister of War and Navy and Cecilio Báez as Chancellor.
Президент ретінде
Оның үкіметі жаңа телеграф желілерін орнатып, Нормальдық мектеп Вилларикаға көшірілді, ал бастауыш мектептердің саны көбейді. Ол сондай-ақ әскери курстарды жапты және елдің шалғай ауылдарында казармалар, ал елорданың кедені үшін жаңа ғимарат салды. Басқа жағынан, ол ірі теміржол компаниясымен ұзақ жылдар бойы созылған дауды шешті, Республика банкі құрылды, Боливиямен Солер Пинилья шартына қол қойылды және Еуропадан әскери техника сатып алынды; армия 1904 жылғы төңкерістен кейін толығымен қайта құрылған еді. Оның Либералдық партиясының азаматтық фракциясы 1908 жылы радикалды либералдар мен колорадостар коалициясынан жеңіліске ұшырады, соның салдарынан Бениньо Феррейра отставкаға кесуге мәжбүр болды.
His government established new telegraph lines, the Normal School moved to Villarica and the number of primary schools increased. He also closed military courses and built barracks in the towns of the countryside as well as a new building for the capital customs. On the other hand, he settled a long conflict with the large railroad company, the Bank of the Republic was founded, the Soler Pinilla Treaty with Bolivia was signed, and military equipment was acquired from Europe; the army had recently been rebuilt from the ground up after the 1904 Revolution. The civics, his wing of the Liberal Party, were defeated in 1908 by a coalition of radical Liberals and Colorados, and Benigno Ferreira was forced to resign.
Кейінгі жылдар
Ол тағы да шет елге қуылды. 1920 жылы Буэнос-Айресте дүниеден озды. Оның табыты Асунсьон қаласындағы Үкімет сарайына тікелей әкелінді.
He marched into exile once again. He died in Buenos Aires in 1920. His coffin was transferred directly to the Government Palace in Asuncion for the wake.